ความรู้สึกที่ห้ามไม่ไหว

"วางมีดลงเถอะครับ กันต์กวี... ถ้าคุณยังไม่อยากให้มื้อค่ำนี้กลายเป็นคดีฆาตกรรมกลางห้องครัว" น้ำเสียงของรณภพเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง เชฟหนุ่มวางมีดเชฟดามัสกัสลงบนเขียงไม้ช้าๆ สัมผัสของโลหะกระทบไม้ดังก้องในความเงียบที่น่าอึดอัด กันต์กวียังคงยืนจ้องอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เต้นระริกด้วยความโกรธที่ปะปนกับความสับสน ปมเรื่องราวที่เขาเพิ่งค้นพบจากแฟ้มลับในลิ้นชักของรณภพเมื่อครู่ มันกัดกินความเชื่อใจที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายสัปดาห์จนแทบไม่เหลือชิ้นดี "คุณทำแบบนี้ทำไม รณภพ?" กันต์กวีขว้างแฟ้มเล่มหนาลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน เสียงดัง 'ปัง' สะท้อนไปทั่วห้องครัวที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศชั้นดี "ทุกอย่างที่นี่... ที่ที่คุณบอกว่าเป็นเซฟเฮาส์ มันคืออะไรกันแน่? ห้องทดลอง? หรือแค่กรงขังที่รอเวลาเชือดทิ้ง?" รณภพถอนหายใจยาว แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาขยับจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของนักสืบหนุ่ม เขาขยับตัวเข้าใกล้โดยไม่เกรงกลัวคมมีดในมือของอีกฝ่าย ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองลดน้อยลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ต่างคนต่างขัดจังหวะกันและกัน "ผมทำเพื่อปกป้องคุณ" รณภพตอบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย "คุณอาจจะมองว่าผมเป็นคนโกหกจอมบงการ แต่ลองถามใจตัวเองดูสิกันต์... ตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาในร้านนี้ มีวินาทีไหนบ้างที่คุณรู้สึก 'ปลอดภัย' จริงๆ?" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!" กันต์กวีกระชากคอเสื้อเชฟของอีกฝ่ายเข้าหาตัว แรงปะทะทำให้กระดุมเม็ดบนหลุดกระเด็น "ผมคือคนสืบคดี ไม่ใช่ตุ๊กตาให้คุณมาปั้นแต่งชีวิต! ถ้าคุณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ตั้งแต่วันแรก ก็บอกมาให้ชัดเจน อย่าให้ผมต้องกระชากหน้ากากคุณด้วยวิธีที่รุนแรงกว่านี้" รณภพไม่ได้ขัดขืน เขายอมให้คนตัวเล็กกว่ารั้งตัวเข้าหา ความใกล้ชิดในระยะประชิดแบบนี้ไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลย แต่มันกลับยิ่งกระพือความร้อนแรงในสายตาของทั้งคู่ มือหนาของเชฟหนุ่มเอื้อมขึ้นไปจับข้อมือของกันต์กวีที่กำคอเสื้อเขาไว้อย่างแผ่วเบา แต่หนักแน่นด้วยอำนาจที่เหนือกว่า "ถ้าคุณอยากรู้ความจริงขนาดนั้น..." รณภพโน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากเกือบชิดกัน เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน "ความจริงมันไม่ได้อยู่ในแฟ้มเหล่านั้นหรอกครับ แต่มันอยู่ในความรู้สึกที่คุณพยายามปฏิเสธมาตลอดต่างหาก" กันต์กวีชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาของรณภพที่เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเจ็บปวดลึกซึ้ง ความโกรธที่เคยปะทุเหมือนภูเขาไฟเริ่มมอดดับลง เหลือเพียงความสับสนที่ถาโถมเข้ามาแทนที่ เขาเกลียดตัวเองที่พ่ายแพ้ให้กับสายตาคู่นี้เสมอ เกลียดที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะท่ามกลางการปะทะคารมที่ควรจะเป็นสมรภูมิ "คุณมันบ้า..." กันต์กวีพึมพำ แต่แรงบีบที่คอเสื้อกลับลดลงโดยอัตโนมัติ "ใช่ครับ ผมบ้าที่หลงรักคนที่ไม่ควรไว้ใจตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณเดินเปียกฝนเข้ามาในร้าน" รณภพยอมรับออกมาตรงๆ ไร้ซึ่งการเสแสร้ง "ความจริงที่ผมซ่อนไว้ในเซฟเฮาส์นี้ไม่ใช่เรื่องคดี แต่มันคือเรื่องของผม... เชฟที่ไม่มีหัวใจคนนี้ ดันมาแพ้ทางให้กับนักสืบปากดีอย่างคุณจนถอนตัวไม่ขึ้น" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่เย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้ มันเป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่ห้ามไม่ไหว ทั้งคู่ยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม กลิ่นหอมจางๆ ของโรสแมรี่ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของรณภพทำให้สติของกันต์กวีพร่าเลือน ความต้องการที่จะคาดคั้นความจริงถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งให้คนทั้งสองเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ รณภพค่อยๆ เลื่อนมือที่จับข้อมือกันต์กวีขึ้นมาสัมผัสที่ข้างแก้มเนียน สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนเหมือนฝัน แต่มันกลับทำลายกำแพงความดื้อรั้นของกันต์กวีจนหมดสิ้น นักสืบหนุ่มเงยหน้ามองคนตรงหน้า สายตาประสานกันลึกซึ้งจนไม่มีใครกล้าขยับตัวราวกับถูกมนต์สะกด ในจังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมาจากอก รณภพก็ก้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมจากน้ำซุปที่กำลังเคี่ยวอยู่บนเตาดูจะไร้ความหมายเมื่อเทียบกับความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างของทั้งสองคน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความอดทนของทั้งคู่กำลังจะถึงขีดสุด... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูเซฟเฮาส์ ตามมาด้วยเสียงรหัสผ่านที่ถูกกดรัวเร็วอย่างร้อนรน ประตูเหล็กกล้าที่ควรจะปิดตายกลับถูกผลักเปิดออกกว้างพร้อมกับแสงไฟจากทางเดินที่สาดส่องเข้ามา "รณภพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว สัญญาที่นายเซ็นไว้... มันถูกเปิดเผยแล้ว!" ชายในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า รณภพผละออกจากกันต์กวีอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับมาเรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่สวมใส่ไว้อีกครั้ง ทว่ามือของเขายังคงสั่นเล็กน้อยเมื่อหันไปมองร่างของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ กันต์กวีเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดี คนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในคดีเมื่อสามปีก่อน กำลังยืนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับหลักฐานชิ้นสำคัญที่เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 16 กับความสัมพันธ์ที่กำลังไต่ระดับความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!