ผู้บุกรุกในชุดผ้ากันเปื้อน

กลิ่นของเครื่องเทศและพริกไทยดำที่บดสดใหม่คละคลุ้งไปทั่วห้องครัวสเตนเลสสตีลขนาดใหญ่ แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของคนทั้งคู่ยิ่งกว่ากลิ่นอายของอาหาร กลับเป็นระยะห่างที่แทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ณ บริเวณหน้าเคาน์เตอร์ทำครัวตัวยาว “ถ้าคุณยังหยิบมีดผิดเล่มอีกครั้งเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจก่อวินาศกรรมในครัวของผมนะครับ คุณกันต์กวี” เสียงทุ้มต่ำของรณภพดังขึ้น ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของคนฟัง เชฟหนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทขยับตัวเข้ามาประชิดอีกนิด บังคับให้ร่างสูงโปร่งของนักสืบอิสระต้องถอยหลังจนสะโพชนิดชิดติดกับขอบเคาน์เตอร์เย็นเฉียบ กันต์กวีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมแพรวพราวด้วยประกายความท้าทาย เขายังคงถือด้ามมีดเชฟไว้ในมือด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับไม่ได้เกรงกลัวสายตาดุราวกับเสือดาวที่กำลังจ้องจะตะครุบเหยื่อตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย “โถ่ เชฟรณภพครับ อย่าใจร้ายนักเลยน่า ผมแค่วิเคราะห์ความสมบูรณ์แบบของอุปกรณ์คุณอยู่ต่างหาก เล่มนี้คมกริบดีนี่ครับ เหมาะกับการ... ตัดสินใจอะไรเด็ดขาดดี” กันต์กวีจงใจลากเสียงยาว พร้อมกับส่งยิ้มกะล่อนพราวเสน่ห์ที่มักใช้ตกเหยื่อในคดีต่างๆ มาแล้วนักต่อนัก แต่ดูเหมือนมันจะใช้ไม่ได้ผลกับเชฟมิชลินสตาร์ผู้ไร้พ่ายคนนี้ “วางมีดลงครับ แล้วเอาหั่นหอมหัวใหญ่ตรงโน้นให้เสร็จภายในห้านาที ไม่อย่างนั้น... คุณคงรู้บทลงโทษของการเป็นภาระในเซฟเฮาส์ของผมนะครับ” รณภพยื่นมือหนามาทาบลงบนหลังมือของกันต์กวีที่ถือมีดอยู่ แรงกดเพียงเล็กน้อยแต่หนักแน่นเพียงพอที่จะทำให้คนปากเก่งต้องยอมคลายมือออกอย่างเสียไม่ได้ สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นที่เฉียดผ่านผิวเนื้อ ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องครัวกำลังทำงานอย่างเต็มกำลัง กันต์กวีกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่ให้หลุดพิรุธ เขาเบี่ยงสายตาหนีจากใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ เดินดุ่มๆ ไปยังเขียงไม้และกองหอมหัวใหญ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้ราวกับสั่งสนามรบ ปากก็ยังไม่วายพึมพำแก้เก้อ “โหดร้ายที่สุด... จ้างนักสืบมือหนึ่งมาซ่อนตัวทั้งที แต่ใช้งานคุ้มยิ่งกว่าแรงงานทาสเสียอีกนะครับเนี่ย” “ถ้าไม่อยากโดนไล่ไปนอนนอกเซฟเฮาส์ ก็ก้มหน้าก้มตาหั่นหอมไปเงียบๆ ครับ และหวังว่าน้ำตาของคุณจะช่วยลดความกวนประสาทลงได้บ้าง” รณภพเอ่ยสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แววตาคู่คมกลับทอประกายความขบขันระคนเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด เสียงคมมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กันต์กวีตั้งหน้าตั้งตาจัดการกับหอมหัวใหญ่ตามคำสั่ง แม้ปากจะบ่นอุบอิบแต่สายตากลับคอยชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างของเชฟหนุ่มที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมซอสสูตรพิเศษสำหรับมื้อค่ำ ภาพของเชฟผู้เคร่งขรึมในยามปกติ ยามเมื่ออยู่ในอาณาจักรครัวของตัวเองกลับมีเสน่ห์เหลือร้ายจนน่าประหลาด ความเงียบที่โรยตัวอยู่ชั่วครู่ไม่ได้น่าอึดอัด กลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดี แต่มันถูกกั้นไว้ด้วยกำแพงแห่งความระแวงและอดีตที่ยังไม่ถูกสะสาง กันต์กวีมีปมเรื่องความไว้วางใจที่สร้างขึ้นจากคดีเก่า ส่วนรณภพก็หวงแหนพื้นที่ส่วนตัวยิ่งกว่าไข่ในหิน แต่ทว่า... ในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ หัวใจของพวกเขากลับเต้นในจังหวะที่ใกล้เคียงกันมากขึ้นเรื่อยๆ “เสร็จแล้วครับท่านเชฟผู้ทรงเกียรติ” กันต์กวีวางมีดลงบนเขียงเสียงดังฟังชัด พร้อมกับยกมือขึ้นทำวันทูแบบทหาร เพื่อประชดประชันความเจ้าระเบียบของอีกฝ่าย รณภพหันกลับมามองผลงานบนเขียง พยักหน้ารับอย่างพึงพอใจโดยไร้คำติ ซึ่งนั่นหายากยิ่งกว่างạcูมีพิษ “ใช้ได้... ถือว่าสอบผ่านสำหรับมือสมัครเล่น” “ระดับผมแล้ว...” กันต์กวีทำท่าจะเอ่ยโม้ต่อ แต่จังหวะนั้นเอง เสียงกริ่งประตูหน้าเซฟเฮาส์ก็ดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศชวนเคลิบเคลิ้ม เสียงนั้นสั้น กระชับ และหนักแน่นราวกับจงใจประกาศการมาเยือน รณภพขมวดคิ้วมุ่นทันที รอยยิ้มจางๆ หายวับไปจากใบหน้า บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบในเสี้ยววินาที เซฟเฮาส์แห่งนี้เป็นความลับขั้นสุดยอด มีเพียงคนน้อยคนนักที่รู้พิกัด กันต์กวีหุบยิ้มกะล่อนทันควัน สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องครัวเพื่อประเมินสถานการณ์ สัญชาตญาณนักสืบทำงานเต็มพิกัดในทันที “ใครกันที่รู้พิกัดนี้เวลานี้?” กันต์กวีเอ่ยเสียงกระซิบเบาหวิว รณภพไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขาขยับเข้ามาบังร่างของกันต์กวีไว้เบื้องหลังสัญชาตญาณการปกป้องกำเริบ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบมีดเชฟเล่มที่คมที่สุดขึ้นมาถือไว้มั่น ท่ามกลางเสียงเคาะประตูด้านหน้าที่ดังขึ้นติดต่อกันเป็นครั้งที่สอง—และครั้งนี้ มันมาพร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังปลดล็อกด้วยรหัสผ่านระดับมาสเตอร์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าด้วยความฟินแบบจัดเต็มเช่นเคยนะครับ