เดิมพันด้วยชื่อเสียงของเชฟ

"ขอโทษที่ขัดจังหวะเวลาสวีทนะครับ... แต่ดูเหมือนว่า 'เหยื่อ' อย่างพวกคุณ จะเลือกเดินมาติดกับดักของผมเร็วกว่าที่คิดเสียอีก" เสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยยิ้มเยาะดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้องครัวส่วนตัวของเซฟเฮาส์จนย่อยยับ กันต์กวีขยับตัวเข้ามาบังร่างของรณภพไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองผู้มาเยือนอย่างประเมินสถานการณ์ ขณะที่เชฟหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบขบกรามแน่นจนสันนูน มือเรียวที่เคยจับมีดทำครัวอย่างมั่นคงกำลังกำชายเสื้อเชิ้ตของนักสืบหนุ่มแน่นโดยไม่รู้ตัว เบื้องหน้าของพวกเขาคือชายในสูทสั่งตัดพิเศษ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับพราวระยับด้วยชัยชนะ เขาก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวอย่างถือวิสาสะ ราวกับที่นี่เป็นห้องรับแขกในบ้านของตัวเอง "แกเป็นใคร..." รณภพเค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธระอุขึ้นในอกจนลมหายใจเริ่มติดขัด เมื่อเห็นแฟ้มเอกสารในมือของอีกฝ่าย มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'ลา เฟลอร์' ร้านอาหารมิชลินสามดาวที่เขาใช้หยาดเหงื่อและวิญญาณสร้างมันขึ้นมา "ผมชื่ออะไรไม่สำคัญหรอกครับเชฟ..." ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ เดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ "สิ่งที่สำคัญคือ... ตอนนี้ชื่อเสียง บารมี และอนาคตยี่สิบปีในวงการอาหารของคุณ กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ เส้นนี้ต่างหาก" เขายื่นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลโยนลงบนโต๊ะเตรียมอาหาร เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวสแตนเลสเป็นจังหวะหนักหน่วง บ่งบอกถึงน้ำหนักของปัญหาที่กำลังทับถมลงบนบ่าของเชฟหนุ่ม กันต์กวีเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมาเปิดดูด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคู่คมกวาดมองข้อความภายในเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่รอยยิ้มกวนประสาทจะเลือนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความเย็นชาที่น่ากลัว "ข่าวฉาวเรื่องวัตถุดิบนำเข้าผิดกฎหมาย พร้อมกับภาพถ่ายตัดต่อที่ดูแนบเนียนใช้ได้นี่..." กันต์กวีแค่นหัวเราะ น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยรังสีสังหาร "มุกตลกเกรดต่ำแบบนี้ นายคิดว่ามันจะทำลายเชฟรณภพได้จริงๆ เหรอ" "มันอาจจะปลอมในสายตาคุณครับนักสืบ... แต่สำหรับสื่อมวลชนและโลกออนไลน์แล้ว..." ชายปริศนายิ้มเยาะ ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ "ความจริงไม่สำคัญเท่ากับความรวดเร็วในการเสพข่าวหรอกครับ พรุ่งนี้เช้า ถ้าผมกดส่งไฟล์พวกนี้ให้กับสำนักข่าวทุกสำนัก ชื่อเสียงของ 'รณภพ' จะป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ร้านอาหารที่รักนักหนาก็คงต้องปิดตัวลงอย่างถาวร" รณภพก้าวออกมาจากด้านหลังของกันต์กวี ร่างสูงโปร่งสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงบัดนี้เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความเดือดดาล เขาไม่กลัวที่จะล้มละลาย แต่เขาไม่ยอมให้หยาดเหงื่อและเกียรติยศที่สร้างมาต้องมาพังทลายลงด้วยน้ำมือของพวกสวะไร้ยางอาย "แกต้องการอะไรกันแน่" รณภพถามเสียงเยียบเย็น ขยับเข้าไปใกล้โต๊ะจนแทบจะประชิดตัวอีกฝ่าย "เงินทอง อำนาจ หรืออะไร ว่ามาให้จบๆ ซะ" "ใจร้อนเสียจริงครับเชฟสมบูรณ์แบบ..." ชายปริศนากลั้วหัวเราะ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองสำรวจรณภพตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกระหาย "ผมไม่ได้อยากได้เงินของหรอกครับ... สิ่งที่ผมต้องการ มันคือ 'สูตรลับเมนูพิเศษ' ที่คุณใช้คว้าดาวดวงที่สามมาครองต่างหาก และ... อืม สิทธิ์ในการครอบครองเซฟเฮาส์หลังนี้ทั้งหมด" เงียบกริบ บรรยากาศภายในห้องครัวอุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบติดลบ รณภพเบิกตากว้างเล็กน้อย สูตรอาหารที่เขาใช้เวลาคิดค้นแรมปี และเซฟเฮาส์แห่งนี้คือพื้นที่ปลอดภัยเดียวที่เขามี ถ้าสูญเสียมันไป เท่ากับเขากลายเป็นคนไร้ตัวตนในวงการอาหารอย่างแท้จริง "อย่าแม้แต่จะคิด..." กันต์กวีพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ซึ่งความขี้เล่นเหมือนทุกครั้ง เขาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างรณภพ ไหล่กว้างเสียดสีกันเล็กน้อยเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคงให้อีกฝ่าย "เกมสกปรกแบบนี้ นายเล่นกับผิดคนแล้วล่ะเพื่อน" "อ๋อเหรอครับ คุณนักสืบผู้ผดุงความยุติธรรม..." ชายปริศนาหรี่ตามองกันต์กวีอย่างเย้ยหยัน "งั้นก็ลองเลือดูครับระหว่าง ยอมเซ็นโอนกรรมสิทธิ์ทุกอย่างให้ผมตอนนี้ หรือจะยอมเห็นผู้ชายคนนี้ล่มสลายกลายเป็นคนไร้ค่าในวงการอาหารไปตลอดกาล... ผมให้เวลาพวกคุณคิดแค่หนาทีเดียวเท่านั้น" พูดจบ ชายคนนั้นก็ดึงนาฬิกาเรือนหรูขึ้นมาดูหน้าปัด รอยยิ้มเยือกเย็นประดับอยู่บนมุมปาก ราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู กันต์กวีเหลือบมองคนข้างกาย รณภพกำลังเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ความกดดันมหาศาลกำลังบดขยี้ความเย่อหยิ่งทั้งหมดของเชฟผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร นักสืบหนุ่มรู้ดีว่าศักดิ์ศรีมีความหมายต่อรณภพมากแค่ไหน และเขาก็รู้ดีเช่นกันว่า... เขาไม่มีวันยอมให้รณภพต้องยอมจำนนต่อไอ้สารเลวคนนี้เด็ดขาด "ภพ..." กันต์กวีเอ่ยเรียกเสียงนุ่ม มือหนายื่นไปสัมผัสหลังมือของรณภพที่กำลังสั่นเทาเบาๆ สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตา "ฉัน... ฉันทำไม่ได้..." รณภพพึมพำ เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ถ้าฉันยอมเซ็น ร้านของฉัน สวนสมุนไพรที่ฉันปลูก และทุกอย่างที่ฉันทุ่มเท... มันจะกลายเป็นของมัน" "มองหน้าผมสิครับภพ" กันต์กวีบังคับให้อีกฝ่ายหันมาสบตาตรงๆ แววตาของนักสืบหนุ่มไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความมั่นใจและประกายตาดุดันที่พร้อมจะฉีกกระชากศัตรูให้เป็นชิ้นๆ "ผมเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าผมจะปกป้องคุณเอง... ทั้งตัวคุณ และทุกสิ่งที่สำคัญสำหรับคุณ" รณภพชะงัก หัวใจดวงที่ด้านชามานานกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างผิดจังหวะท่ามกลางสถานการณ์วิกฤต เคมีร้อนแรงบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมาเชื่อมโยงคนทั้งสองเข้าหากันอย่างแน่นหนา "หมดเวลาแล้วครับเชฟ..." เสียงเยียบเย็นเอ่ยขัดจังหวะ ชายปริศนากวาดสายตามองด้วยความหงุดหงิด "ว่าไงครับ จะเซ็น หรือจะพัง?" กันต์กวีเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อันตรายและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่รณภพเคยเห็นมา มือหนาละออกจากหลังมือของเชฟหนุ่ม ก่อนจะล้วงกระเป๋าเสื้อสูทหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูออกมา หมุนเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ "นายคิดว่าคนอย่างฉัน ที่เป็นนักสืบอิสระอันดับต้นๆ จะปล่อยให้ตัวเองเดินมาติดกับดักโง่ๆ แบบนี้โดยไม่เตรียมแผนสำรองไว้เลยงั้นเหรอ?" กันต์กวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ชายปริศนาขมวดคิ้วมุ่น "แกหมายความว่ายังไง" กันต์กวีแตะหน้าจอโทรศัพท์สองสามที เสียงบันทึกบทสนทนาทั้งหมดตั้งแต่ก้าวแรกที่ชายคนนั้นเดินเข้ามา ก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องครัว พร้อมกับภาพวิดีโอวงจรปิดที่กำลังฉายภาพใบหน้าลูกน้องของอีกฝ่ายกำลังแอบลอบวางยาและขโมยข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์ร้านอาหารของรณภพ ขึ้นโชว์หราอยู่บนจอแท็บเล็ตข้างๆ "หลักฐานการบุกรุก ขู่กรรโชกทรัพย์ และการพยายามทำลายทรัพย์สินทางปัญญา..." กันต์กวีหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปหาชายปริศนาช้าๆ กดดันให้อีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูด "คลิปนี้ส่งตรงถึงมือสารวัตรเพื่อนสนิทผมเรียบร้อยแล้วครับ... และถ้าคุณก้าวขาออกจากประตูนี้ไปไม่ถึงส้าวินาที หมายจับข้อหาฉ้อโกงและกรรโชกทรัพย์คงไปรอต้อนรับคุณที่หน้าบ้านพอดี" สีหน้าของชายปริศนาเปลี่ยนเป็นซีดเผือก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ความมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เขากัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง "แก... ไอ้สารเลว!" "ชมเกินไปครับ" กันต์กวีแย้มยิ้มกวนประสาท "ทีนี้... จะไสหัวออกไปดีๆ หรือจะให้ผมช่วยส่งเสียงต้อนรับจากตำรวจดีล่ะครับ?" ชายปริศนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขากวาดสายตามองทั้งนักสืบและเชฟหนุ่มด้วยความอาฆาต ก่อนจะคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะแล้วหันหลังวิ่งหนีออกไปจากห้องครัวอย่างลนลาน เสียงฝีเท้าเร่งรีบหายลับไปในความมืด เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่ปกคลุมคนทั้งสอง รณภพยืนนิ่งอึ้ง ลมหายใจหอบถี่ ความตึงเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลง แต่หัวใจกลับเต้นรัวเร็วยิ่งกว่าเดิมเมื่อหันไปสบตากับคนตรงหน้า กันต์กวีระบายลมหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้เชฟหนุ่ม ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวรณภพที่ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว ไหล่กว้างบล็อกพื้นที่ไม่ให้อีกฝ่ายหนีไปไหน มือหนายื่นไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนของเชฟหนุ่มอย่างเบามือ "เห็นไหมครับ... ผมบอกแล้วว่าผมจัดการได้" กันต์กวีโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของรณภพจนร่างบางสะท้าน "ทีนี้... รางวัลสำหรับวีรบุรุษคนนี้ล่ะครับเชฟ... พอจะมีมื้อค่ำรอบดึกที่ทำด้วย 'ใจ' ให้ผมสักจานไหมครับ?" รณภพชะงัก หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความดื้อรั้นและปากแข็งถูกละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่เอ่อล้นอยู่ในอก มือเรียวเอื้อมขึ้นวางบนแผงอกอ้อมกอดของนักสืบหนุ่มเบาๆ ทว่า ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อปิดระยะห่าง... *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของกันต์กวีที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นแผดเสียงทำลายบรรยากาศโรแมนติกอย่างไม่รู้กาลเทศะ นักสืบหนุ่มขมวดคิ้วอย่างขัดใจ สบถเบาๆ ในลำคอ แต่รณภพกลับฉวยจังหวะนั้นดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่างเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก กันต์กวีถอนหายใจยาว คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความหงุดหงิด แต่ทันทีที่เห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความตึงเครียดจริงจังที่แผ่ซ่านออกมาแทน "มีอะไร..." กันต์กวีรับสาย เสียงทุ้มเข้มขึ้น ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงสั่นเครือและกระหืดกระหอบของสารวัตรเพื่อนสนิทดังลอดออกมาผ่านลำโพง จนรณภพที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ยังได้ยินชัดเจน *"กันต์... แกต้องรีบมาที่โกดังร้างท่าเรือ... แย่แล้ว... ศพแรกของคดีปริศนาถูกส่งมาถึงมือเราแล้ว... และที่สำคัญ บนตัวศพมี 'นามบัตร' ของแกเสียด้วย!"* กันต์กวีชะงักค้าง ดวงตาสีเข้มหันขวับกลับมามองรณภพทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมลุ้นและเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะครับ!