เมื่อเชฟต้องหัดถือปืน

กลิ่นดินปืนจางๆ ในเซฟเฮาส์คับแคบไม่ได้น่ารำคาญเท่าเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของเชฟหนุ่มมือหนึ่งผู้รักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจ รณภพกำลังใช้ผ้าเช็ดมือสีขาวสะอาดจนแทบจะทะลุ เช็ดแล้วเช็ดเล่าซ้ำๆ บริเวณด้ามจับโลหะสีดำด้านของปืนพกสั้นขนาด 9 มม. ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สักเก่าๆ ราวกับว่าวัตถุอันตรายตรงหน้าเป็นเพียงผักชีโรยหน้าแต่งจานอาหารที่วางผิดตำแหน่ง "ถ้าเช็ดแรงกว่านี้อีกนิด ปืนกระบอกนั้นคงกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าไปแล้วล่ะครับคุณเชฟ" เสียงทุ้มติดกวนประสาทดังขึ้นจากมุมห้อง กันต์กวีทิ้งตัวลงพนักโซฟาหนังขาดวิ่นอย่างไม่ยيرยระ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่มีรอยคราบเขม่าดินปืนจางๆ ที่ไหล่—หลักฐานชั้นดีจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดวงตาคมกริบพราวระยับมองตรงมายังร่างสูงสง่าของเชฟหนุ่มที่ยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าถือปืน "ถ้ามันทำความสะอาดยາກนัก ทำไมคุณไม่โยนมันทิ้งแม่น้ำเจ้าพระยาไปซะล่ะครับ คุณกันต์กวี" รณภพเงยหน้าขึ้น ดวงตาสนุกสนานคู่นั้นเย็นชาลงถนัดตา ความหงุดหงิดฉายชัดผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่น "ผมเป็นเชฟ จับมีดทำครัว จับตะหลิว และควบคุมอุณหภูมิไฟในครัว ไม่ใช่หน่วยรบพิเศษที่จะต้องมานั่งจับปืนพกฆ่าคนแบบนี้" "โอ้... ใจเย็นก่อนสิครับคนเก่ง" กันต์กวีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเชฟหนุ่มอย่างรวดเร็วจนรณภพต้องผถอยหลังไปชนขอบโต๊ะโดยอัตโนมัติ กลิ่นอายเฉพาะตัวของนักสืบหนุ่ม—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นยะเยือกของยามค่ำคืน—โชยปะทะนาสิก "ปืนกระบอกนั้นไม่ได้มีไว้ให้คุณฆ่าใคร แต่มันมีไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ไอ้พวกที่มันตามล่า *'น้องชายตัวแสบ'* ของผม... เอาชีวิตคุณไปต่างหากล่ะครับ" คำว่า 'น้องชายตัวแสบ' จากปากของกันต์กวีทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที รณภพจำต้องยอมรับความจริงอย่างขมขื่นว่า ตั้งแต่ก้าวเข้ามาพัวพันกับคดีฆาตกรรมอำพรางและเบื้องหลังอันดำมืดของตระกูลใหญ่ ชีวิตอันแสนสงบสุขในครัวมิชลินสามดาวของเขาก็พังทลายไม่เป็นท่า และที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ คนที่ลากเขาลงมาในวังวนบ้าๆ นี้ ก็คือไอ้คนเจ้าเล่ห์ที่กำลังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกันคนนี้นี่แหละ "ถอยไปครับ คุณกันต์กวี" รณภพเอ่ยเตือน เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟัน ความใกล้ชิดนี้อันตรายเกินไป ไม่ใช่เพราะกระบอกปืนบนโต๊ะ แต่เป็นเพราะหัวใจเจ้ากรรมที่ดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่อีกฝ่ายรุกคืบเข้ามาใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ "ถ้าผมไม่ถอยล่ะครับ?" กันต์กวีโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนให้ขนลุกซู่ "คุณจะทำยังไง? เอาตะหลิวมาตีหัวผม หรือจะใช้ปากกาเคมีทำเครื่องหมายเชฟมิชลินบนหน้าผากผมดีล่ะครับ" "ผมจะเอาปืนนี่แหละเป่ากบาลคุณ" รณภพสวนกลับทันควัน ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาพราวระยับของอีกฝ่าย มือหนาที่ถือปืนอยู่ยกขึ้นเล็งไปที่อกเสื้อของนักสืบหนุ่มอย่างแม่นยำ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย สมกับที่เป็นเชฟผู้เด็ดขาดและแม่นยำในทุกย่างก้าว แต่กันต์กวีกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยสักนิด รอยยิ้มมุมปากยิ่งกว้างขึ้น มือเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาแตะที่ปลายกระบอกโลหะเย็นเฉียบ ก่อนจะค่อยๆ กดมันลงแนบกับกึ่งกลางอกของตัวเองอย่างจงใจ แรงกดนั้นทำให้รอดพ้นจากการเล็งเป้า แต่กลับดึงรั้งให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันสนิทอย่างไร้ช่องว่าง "ไหน... ลองยิงสิครับ" เสียงกระซิบพร่าลอยละลิ่วอยู่ริมฝีปาก "ถ้าคุณกล้าพอที่จะกำจัดคนที่รู้ความลับทั้งหมดของคุณ... ก็เหนี่ยวไกเลยครับ รณภพ" ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องพักแคบๆ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกัน ความดื้อรั้นในแววตาสีเข้มของเชฟหนุ่มกำลังปะทะกับความท้าทายในดวงตาคู่คมของนักสืบ เคมีที่ร้อนแรงและอันตรายแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ รณภพรู้ดีว่าเขากำลังเล่นกับไฟ และกันต์กวีก็คือเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ นิ้วเรียวที่วางอยู่บนไกปืนเกร็งแน่น ความลังเลฉายชัดขึ้นในเสี้ยววินาที—ทว่า ก่อนที่รณภพจะได้ตัดสินใจทำอะไรลงไป เสียงบางอย่างก็ทำลายความเงียบขึ้นเสียก่อน *กริ๊ก... แอ๊ดดด—* เสียงลูกบิดประตูหน้าเซฟเฮาส์ถูกบิดหมุนอย่างเชื่องช้าจากภายนอก พร้อมกับบานประตูไม้ที่ค่อยๆ แง้มเปิดออก เผยให้เห็นแสงไฟสลัวจากทางเดินด้านนอก และเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู กันต์กวีชะงัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังขั้นสุด รณภพเองก็ผละออกจากความใกล้ชิดเมื่อครู่ ปืนในมือถูกยกขึ้นเตรียมพร้อมเล็งไปที่ประตูทันที "ใคร..." รณภพเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ร่างในเงาสลัวก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาเต็มตัว พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด ก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทั้งสองคนเย็นเฉียบลงพร้อมกัน "ไม่ต้องหาหรอครับ... ผมมาหาพวกคุณเองแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ