เงาสะท้อนจากกระจกมืด

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะทะจมูกทันทีที่รินทร์ก้าวผ่านแนวเทปกั้นสีเหลืองของเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาในอาคารเรียนเก่าที่ถูกปิดตาย บรรยากาศภายในโถงทางเดินชั้นสามช่างกดดันจนเสียงฝีเท้าของเขากลายเป็นเสียงที่ดังก้องไปทั่วราวกับจะเยาะเย้ยความเปราะบางของมนุษย์ที่กล้าเข้ามาสำรวจร่องรอยของสิ่งเหนือธรรมชาติ บนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ผุพัง มีคราบสีแดงเข้มสาดกระจายเป็นวงกว้างราวกับงานศิลปะชิ้นเอกของปีศาจ ทว่าสิ่งที่สะดุดตารินทร์ที่สุดไม่ใช่กองเลือดนั่น แต่เป็น 'ไพ่' ใบหนึ่งที่วางหงายหน้าอยู่กลางวงเลือด *The Tower*... ไพ่แห่งการพังทลาย "ไม่ใช่แค่คนตายที่นี่... แต่เป็นชะตาที่ถูกจงใจฉีกกระชากค่ะ" เสียงนุ่มลึกทว่าเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่แช่อยู่ในไวน์ชั้นดีดังขึ้นจากมุมมืดของโถงทางเดิน รินทร์ชะงักกึก มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อกำสำรับไพ่ในมือแน่น เขาค่อยๆ หันไปตามทิศทางของเสียง พบร่างระหงในชุดเดรสสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวจัดของหญิงสาวให้ดูโดดเด่นท่ามกลางเงามืด อาจารย์มินตรา... หญิงสาวที่ใครต่อใครต่างหวาดเกรงในมหาวิทยาลัย กำลังยืนกอดอกพิงเสาไม้เก่าๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เขา ราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณที่สั่นคลอน "อาจารย์มินตรา..." รินทร์เอ่ยชื่อนั้นแผ่วเบา พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดแม้หัวใจจะเต้นรัว "คุณมาทำอะไรที่นี่ในเวลาแบบนี้คะ... หรือควรจะถามว่า คุณคือคนวางไพ่ใบนี้ไว้เองหรือเปล่า" มินตราไม่ได้ตอบในทันที เธอค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากเงามืด แต่ละก้าวนั้นเงียบเชียบดุจแมวป่า สายตาของเธอเลื่อนจากใบหน้าของรินทร์ไปยังสำรับไพ่ที่โผล่พ้นกระเป๋าเสื้อเขาออกมาเพียงเสี้ยวเดียว "ถ้าฉันเป็นคนวาง มันคงไม่ใช่แค่ Tower หรอกค่ะรินทร์" เธอหยุดลงตรงหน้าเขา ระยะห่างที่ใกล้จนรินทร์ได้กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานโบราณจากตัวเธอ "แต่มันคือ Death ที่จะมาพรากเอาลมหายใจของคุณไปตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาใน 'เกม' นี้แล้ว" รินทร์ขมวดคิ้ว "เกม? คุณกำลังหมายถึงข้อความประหลาดที่ส่งถึงฉันงั้นหรือคะ" "ข้อความนั้นไม่ใช่แค่คำขู่ แต่มันคือการประกาศเริ่มระบบ" มินตราเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่กระจกเงาบานใหญ่ซึ่งวางพิงผนังอยู่ใกล้ๆ กับจุดเกิดเหตุ "คุณคิดว่ากระจกพวกนี้มีไว้เพื่อส่องหน้าอย่างเดียวหรือคะ? ในโลกของไสยเวท กระจกคือประตูกั้นระหว่างมิติ และสิ่งที่สะท้อนอยู่ในนั้น... บางครั้งก็ไม่ใช่ 'เงา' ของตัวเราเอง" รินทร์มองตามมือของอาจารย์สาว กระจกบานใหญ่มีรอยร้าวเป็นทางยาวตรงกลาง ทว่าในเงาสะท้อนนั้น รินทร์กลับเห็นตัวเองยืนอยู่เพียงลำพัง ในขณะที่อาจารย์มินตราที่ยืนอยู่ข้างกายเขา... กลับไร้เงาสะท้อนในกระจก! ความเย็นวาบแล่นปราดขึ้นมาตามไขสันหลัง รินทร์ถอยหลังกรูด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย เขาหยิบไพ่จากสำรับขึ้นมาถือไว้ในมือโดยอัตโนมัติ พลังงานสีเงินบางอย่างเริ่มแผ่ออกมาจากปลายนิ้ว "คุณ... คุณเป็นใครกันแน่" รินทร์ถามพลางรักษาระยะห่าง มินตรายิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความนัยที่อ่านไม่ออก "ฉันคือคนที่คุณต้องฝากชีวิตไว้ด้วย... ตราบเท่าที่คุณยังอยากรู้อยู่ว่า ใครกันที่เป็นคนเขียนบทละครนองเลือดบทนี้" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบข้างก็พลันเปลี่ยนไป อุณหภูมิในห้องลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอ กระจกที่ร้าวอยู่แล้วเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับมีบางอย่างกำลังพยายามพังทลายออกมาจากอีกฝั่ง เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยและชวนให้ขนลุกดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับสูง! ภารกิจลับระดับ SSS: 'จงหาความจริงหลังเงากระจกก่อนที่มิติจะปิดตาย' เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] [คำเตือน: หากท่านไม่สามารถทำลายเงาสะท้อนของ 'ผู้คุมกฎ' ได้ภายใน 300 วินาที วิญญาณของท่านจะถูกผนึกไว้ในสำรับไพ่ตลอดกาล] รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกค่อยๆ เปลี่ยนไป ใบหน้าของเขาในกระจกเริ่มบิดเบี้ยวและมีเขี้ยวแหลมคมงอกออกมา ก่อนที่มันจะยกมือขึ้นทุบกระจกจากด้านในจนรอยร้าวขยายวงกว้างราวกับใยแมงมุม "มันเริ่มแล้วค่ะรินทร์..." มินตราคว้าข้อมือของรินทร์ไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักแน่นและทรงพลังอย่างน่าประหลาด "ถ้าอยากรอด ก็อย่าละสายตาจากฉันเด็ดขาด... เพราะศึกครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การสืบสวน แต่มันคือการแลกด้วยชีวิต!" เงาสะท้อนในกระจกพุ่งทะลุออกมาจากแผ่นแก้วกลายเป็นร่างมืดดำที่ไร้ใบหน้าพุ่งเข้าหาทั้งคู่ในเสี้ยววินาที! ขวัญเนตรทายใจหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยนะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ!