แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS เริ่มต้นขึ้น

รอยแยกสีนิลกาฬขนาดเท่าฝ่ามือในอากาศไม่ได้ส่งเสียงเตือนใดๆ มันเพียงแค่ปริแตกออกราวกับกระจกเปราะบาง เผยให้เห็นความมืดมิดอันเป็นอนันต์ที่อยู่เบื้องหลัง และกลิ่นอายความกดดันระดับที่ทำให้ระบบแจ้งเตือนของเกมถึงกับกระตุกค้างไปชั่วขณะ คีย์หรี่ตามองตัวอักษรสีเลือดที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรม เขารู้จักโค้ดของเกมนี้ดีกว่าใคร ทว่าชุดข้อมูลชุดนี้กลับไม่มีอยู่ในสารบบที่มนุษย์หรือแม้แต่เอไอผู้ดูแลระบบเคยบันทึกไว้ "นายท่าน... สีหน้าของท่านดูเคร่งเครียดเสียจนข้าอยากจะควักหัวใจของเจ้าพวกที่ส่งข้อความพวกนี้ออกมาบดขยี้เสียจริงค่ะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นชิดริมหใบหู พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของปลายนิ้วที่ไล้ผ่านเส้นผมสีเข้มของคีย์อย่างถือวิสาสะ เซร่าในร่างหญิงสาวชุดคลุมสีดำสนิทโน้มตัวลงมาจากด้านหลัง กลิ่นอายหอมหวานประหลาดที่ชวนให้นึกถึงดอกไม้พิศวงในแดนสนธยาโอบล้อมรอบกายเขา ดวงตาสีอัมพันคู่สวยทอดมองหน้าจอโฮโลแกรมด้วยแววตารังเกียจระคนเย้ยหยัน ก่อนจะวกกลับมามองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มด้วยความหลงใหลที่รุนแรงจนเกือบจะเป็นความคลุ้มคลั่ง คีย์ไม่ได้ขยับหนี เขายังคงจ้องมองตัวเลือกสองข้อที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าอย่างครุ่นคิด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติระดับสูงสุด] [เงื่อนไขผ่าน: ท่านได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึง "หอคอยแห่งปฐมกาล (ฉบับแก้ไข)" ภารกิจระดับ SSS: ผู้ทำลายล้างหรือผู้กอบกู้] ทางเลือกที่หนึ่ง: ปิดผนึกรอยแยก เพิกเฉยต่อข้อมูลทั้งหมด และใช้ชีวิตในฐานะผู้เล่นเลเวล 0 ที่ไร้ตัวตนต่อไป—ความสงบสุข นิรันดร์ และความปลอดภัยจะอยู่กับท่าน ทางเลือกที่หนึ่งฟังดูสมเหตุสมผลที่สุดสำหรับคนที่มีปอดและหัวใจปกติ คีย์เกลียดความยุ่งยาก เขาชอบการใช้ชีวิตอยู่ตามซอกหลืบของบั๊กเกม ค้นหาช่องโหว่เล็กๆ น้อยๆ เพื่อหาเงินประทังชีวิตในโลกความเป็นจริงโดยไม่จำเป็นต้องไปผูกมิตรหรือสร้างศัตรูที่ไหน การเดินหนีจากตรงนี้คือทางเลือกที่ฉลาดที่สุดในมุมมองของเกมเมอร์มืออาชีพ ทว่า... สายตากลับเหลือบไปเห็นบรรทัดล่างสุดที่ระบบจงใจซ่อนไว้ด้วยฟอนต์ขนาดจิ๋ว *หากปฏิเสธ ความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับ "ต้นกำเนิดของเซร่า" จะถูกลบเลือนหายไปตลอดกาล* บรรยากาศรอบตัวราวกับลดฮวบลงจนติดลบ คีย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน เขาไม่ได้ใส่ใจตัวเองนัก แต่ถ้าความทรงจำเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของหญิงสาวข้างกายหายไป... สิ่งที่เรียกว่า 'ความผูกพัน' ที่พวกเขาร่วมสร้างกันมาในฐานะบั๊กของระบบจะมีความหมายอะไรเล่า? เซร่าสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ที่เปราะบางของชายหนุ่ม รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นที่มุมปากของปีศาจสาว นางขยับเข้ามาแนบชิดจนแผ่นหลังของคีย์สัมผัสกับไออุ่นจากเรือนร่างของนาง มือเรียวเล็กเอื้อมไปกุมมือของคีย์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน บีบกระชับเบาๆ ทว่ามั่นคงราวกับจะประกาศความเป็นเจ้า "ไม่ว่านายท่านจะเลือกทางไหน... ข้าก็จะเป็นคมดาบที่จะตัดหัวทุกคนที่กล้าขวางทางท่านเองค่ะ ต่อให้มันคือพระเจ้าผู้สร้างโลกใบนี้ก็ตามที" น้ำเสียงหวานหยดแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารพุ่งทะยานทำให้บรรยากาศในห้องสั่นไหวเล็กน้อย คีย์ถอนหายใจยาวนาน เขาหันกลับมาสบตากับดวงตาสีอัมพันที่กำลังเป็นประกายระยิบระยับด้วยความคลั่งไคล้ ไร้ซึ่งความกลัวต่อภัยอันตรายใดๆ ในโลกใบนี้ นางมีตัวตนอยู่เพื่อเขา และเขาก็เริ่มตระหนักแล้วว่า การปกป้องความลับของโลกใบนี้ อาจเป็นราคาเดียวที่ต้องจ่ายเพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างกับมอนสเตอร์สาวตัวป่วนตนนี้ต่อไป นิ้วเรียวกดลงไปบนปุ่มสีแดงเพลิงที่ระบุว่า "ยอมรับภารกิจ" อย่างเด็ดเดี่ยว ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป พริบตาเดียว แสงสว่างสีขาวโพลนก็กลืนกินทัศนียภาพทั้งหมด เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ ราวกับห้วงเวลาและมิติ กำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ หน้าจอระบบตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีทองอร่ามจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างเชื่องช้า ทรงพลัง และน่าสะพรึงกลัว [ยินดีด้วย ผู้เล่นคีย์... ท่านได้ปลดล็อก "ความลับสูงสุดของทวีป" สำเร็จ] [คำเตือน: นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ตัวตนของท่านได้ถูกบันทึกไว้ในบัญชีดำของระบบหลักแล้ว] [และ... มีผู้เล่นคนหนึ่งกำลังเดินทางมายังพิกัดของท่าน... ผู้เล่นคนนั้น มีชื่อว่า "โซล" ผู้กล้าแห่งแสงอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์] เซร่าหุบยิ้มทันที ดวงตาสีอัมพันหรี่แคบลงอย่างอันตราย ไอสังหารสีดำทะmùnพวยพุ่งออกจากร่างของนางจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกเบาๆ ในห้อง "หึ... แมลงสวะกล้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของเราอย่างนั้นหรือคะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับระบบบั๊กสุดป่วนนี้เสมอนะคะ!