สกิลลับ: เมื่อคนไร้เลเวลสั่งสอนตัวท็อป

"ช่วยกรุณาถอนสายตาที่เต็มไปด้วยความโง่เขลานั่น ออกไปจากหน้าจอของฉันทีเถอะค่ะ น่าสมเพชเสียจริงที่คนระดับท็อปของกิลด์มังกรฟ้ายังแยกแยะไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าอันไหนคือบั๊กอันไหนคือความสามารถที่แท้จริง" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วกระดูกของเซร่าดังขึ้น ทลายบรรยากาศอึมครึมภายในลานประลองกลางแจ้งของเซิร์ฟเวอร์หลักได้อย่างราบคาบ ดวงตากลมโตสีเพลิงของเงามัจจุราชในร่างสาวงามกวาดมองกลุ่มผู้เล่นแนวหน้าแถวหน้าที่ยืนเรียงรายด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองฝูงมดปลวกที่บังAอาจมาขวางทางเดินของราชัน คีย์ยืนอยู่เบื้องหลังร่างบางของเซร่า ใบหน้าเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ ดวงตาคู่คมปลาบกวาดตามองหน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ หน้าจอแสดงผลสถานะของตัวละครเลเวล 0 ของเขาที่ถูกตีกรอบด้วยสีแดงฉาน—ความจริงที่ใครต่อใครต่างหัวเยาะและมองว่าเขาเป็นเพียง 'ขยะเปียก' ที่หลุดรอดเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ "ไอ้เด็กนี่... แกยังกล้าปากดีอยู่อีกงั้นเรอะ!" 'กริฟฟิน' รองหัวหน้ากิลด์มังกรฟ้าและนักรบคลั่งเลเวล 85 คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว ดาบใหญ่สองมือเคลือบออร่าธาตุไฟลุกโชนจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เขาก้าวเท้ากระแทกพื้นจนศิลาเวทมนตร์แตกร้าวเป็นทางยาว แรงกดดันระดับมหาอำนาจแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทางจนผู้เล่นรอบข้างต้องถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตากริฟฟิน ในสายตาของคนนับพันที่มุงดูเหตุการณ์ คีย์ที่เป็นผู้เล่นเลเวล 0 ไร้คลาส ไร้อาวุธสวมใส่ และมีค่าพลังชีวิตแค่หยิบมือ ย่อมมีสภาพไม่ต่างอะไรจากลูกไก่ในกำมือที่ถูกบีบให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้ ทว่า คีย์กลับไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนเอามือซ้ายล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมสีดำสนิท ดวงตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด กลไกของเกม VRMMO นี้ถูกออกแบบมาอย่างซับซ้อนด้วยระบบปัญญาประดิษฐ์ที่พัฒนาตัวเองได้ แต่ทุกระบบ... ย่อมมีช่องโหว่เสมอ ช่องโหว่ที่คนฉลาดอย่างเขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการเจาะทะลวง "เลเวล 85 สินะคะ..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดคุยถึงสภาพอากาศในยามบ่าย "พลังโจมตีทางกายภาพ 4,200 หน่วย ความเร็วในการเคลื่อนที่ 310 หน่วย/วินาที และมีจุดบอดที่ข้อต่อหัวเข่าด้านขวาจากการอัปเกรดสกิล 'กายาเหล็กไหล' ผิดลำดับเมื่อสามเดือนก่อน... น่าผิดหวังจังค่ะ ที่เสาหลักของกิลด์ใหญ่อย่างพวกคุณ มีรอยรั่วมากเสียจนฉันไม่รู้จะเริ่มซ่อมตรงไหนก่อนดี" สิ้นคำพูดนั้น เสียงหัวרויฮ่าเยาะเย้ยก็ดังระเบิดขึ้นมาจากกลุ่มผู้เล่นมังกรฟ้า กริฟฟินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพช "ไอ้สวะเลเวลศูนย์! แกสติหลุดไปแล้วหรือไงถึงได้เพ้อเจ้อออกมาแบบนี้? แกคิดว่าคำขู่ปัญญาอ่อนจะช่วยให้แกมีชีวิตรอดออกไปจากลานประลองนี้ได้งั้นเรอะ!" "ฉันไม่ได้ขู่ค่ะ..." คีย์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายผอมบางภายใต้ชุดคลุมไม่ได้แผ่ออร่าความน่ากลัวใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับทำให้กริฟฟินรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ฉันแค่กำลังจะพิสูจน์ให้พวกคุณเห็น... ว่าความเหนือชั้นที่แท้จริง มันหน้าตาเป็นอย่างไร" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ในรัศมีหนึ่งร้อยเมตร หน้าจอสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้ากริฟฟินและเหล่าหัวหน้าหน่วย โดยที่พวกเขาไม่ได้รับสิทธิ์ในการปฏิเสธ *[ระบบตรวจพบความผิดปกติของลำดับตรรกะในสกิล [Over-Limit Strike] ของผู้เล่นกริฟฟิน]* *[ทำการประเมินข้อผิดพลาด... ดำเนินการรีเซ็ตค่าสถานะชั่วคราวตามคำสั่งของผู้ใช้งาน [Kee]* *[คำเตือน: นี่ไม่ใช่บั๊ก แต่คือการเขียนทับคำสั่งโดยสมบูรณ์]* "เฮือก—!" กริฟฟินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ออร่าไฟลุกโชนที่เคยห่อหุ้มดาบใหญ่ยักษ์พลացมลายหายไปในพริบตา น้ำหนักของดาบที่เคยเบาสบายราวกับขนนกด้วยผลของบัฟระดับสูง กลับทวีความหนักหน่วงขึ้นนับร้อยเท่าจนแขนทั้งสองข้างสั่นระริก แรงโน้มถ่วงรอบตัวเขาราวกับเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าจนเขาทรุดฮวบลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้น ผู้คนรอบข้างสูดลมหายใจเข้าลึกจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเลเวล 85 ถึงทรุดลงไปกองกับพื้นได้เพียงแค่คำพูดประโยคเดียว? เซร่าแย้มยิ้มออกมากว้างขึ้น ดวงตาประกายความคลั่งไคล้พุ่งตรงไปยังแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่เธอบูชา ยัยปีศาจสาวในร่างมนุษย์แทบจะอดใจไม่ไหวที่จะกระโจนเข้าไปสวมกอดเขาตรงนั้น หากไม่ใช่เพราะเธอรู้ดีว่าคีย์กำลังสนุกกับการ 'สอนบทเรียนราคาแพง' ให้กับพวกโง่เง่าเหล่านี้ "แก... แกทำอะไรกับระบบ!" กริฟฟินคำรามลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความอับอาย เส้นเลือดที่คอปูดโปน เขากัดฟันกรอดพยายามฝืนยืนขึ้นด้วยพลังเฮือกสุดท้าย "ผู้เล่นเลเวล 0 ไม่มีสิทธิ์ที่จะ... อร๊ากกก!" ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบ คีย์ก็ดีתนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *แคร็ก!* เสียงกระดูกข้อต่อหัวเข่าด้านขวาของกริฟฟินลั่นสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างใหญ่โตของนักรบคลั่งระดับท็อปกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานที่พุ่งทะยานเข้าสู่สมองส่วนกลางโดยตรง ข้อมูลความเสียหายตัวเลขสีแดงฉานลอยขึ้นเหนือหัวของเขา: [-99,999! Critical! System Override!] ร่างของกริฟฟินกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตรราวกับถูกพายุเฮอร์ริเคนซัดกระหน่ำ ก่อนจะล้มฟุบลงหมดสติคาที่ ท่ามกลางความตกตะลึงจนอ้าปากค้างของสมาชิกกิลด์มังกรฟ้าหลายร้อยชีวิต ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานประลองชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ไม่มีใครกล้าขยับตัว ทุกสายตาต่างจดจ้องมองเด็กหนุ่มเลเวล 0 ที่ยังคงยืนเอามือล้วงกระเป๋าด้วยสีหน้านิ่งเฉย ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงแค่เรื่องน่าเบื่อหน่ายในยามเช้า "พวกคุณนี่..." คีย์กวาดตามองกลุ่มผู้เล่นระดับท็อปที่ตอนนี้ต่างถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัว มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน "เก่งแต่ปากเสียจริงนะคะ... น่าผิดหวังเป็นบ้าเลย" เซร่าหัวเราะคิกคักในลำคออย่างชอบใจ เธอขยับเข้าไปใกล้คีย์ กระซิบเบาๆ ข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่แฝงไปด้วยความอันตราย "ที่รักคะ... เล่นสนุกกับพวกสุนัขจนๆ พอแค่นี้เถอะค่ะ ดูโน่นสิคะ... เหมือนว่า 'แขกรับเชิญตัวจริง' จะทนดูความไร้ฝีมือของพวกมันไม่ไหว จนต้องโผล่หัวออกมาจากเงาสลัวแล้วนะคะ" คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดที่ส่งตรงมาจากใต้พื้นดิน ลานประลองหินแกรนิตเริ่มแตกร้าวเป็นวงกว้าง ละอองหมอกสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกราวกับประตูนรกถูกเปิดออก *ตู้มมม!* เสาแสงสีม่วงเข้มพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าฉีกกระชากเมฆฝนให้แยกออกจากกัน พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาศาลที่ทำให้ผู้เล่นทุกคนในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีโดยไม่ต้องออกแรงต้าน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา ร่างเงาสูงใหญ่สวมเกราะสีดำสนิทไร้ศีรษะ ปรากฏกายขึ้นกลางกลุ่มควัน พร้อมกับดาบยักษ์ที่ส่งเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับแสนดังก้องไปทั่วสารทิศ ชื่อสีแดงฉานเหนือหัวของมันปรากฏชัดเจนจนหัวใจของทุกคนหยุดเต้น *[บอสลับระดับตำนาน: อัศวินไร้หัวแห่งหุบเขาอเวจี (เลเวล 150 - โกรธเกรี้ยว)]* หน้าต่างระบบสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้าคีย์และเซร่าโดยไม่มีปุ่มปิด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่สั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ *[ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบผู้เล่นเลเวล 0 กระตุ้นเงื่อนไขลับขั้นสูงสุด ดันเจี้ยนระดับ SSS 'สุสานราชันโลหิต' เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ! ผู้เล่นทั้งหมดในพื้นที่ไม่สามารถ Log Out ได้จนกว่าบอสจะถูกกำจัด หรือผู้เล่นทั้งหมดจะตายอย่างไร้เงื่อนไข!]* ดวงตาสีรัตติกาลของคีย์ไหววูบเป็นครั้งแรก รอยยิ้มมุมปากของเขาหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับของนักล่าที่พบเหยื่อชิ้นโตที่สุดในรอบทศวรรษ "อ่า..." คีย์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง ขณะที่เซร่าขยับเข้าแนบชิดแผ่นหลังของเขาพร้อมกับรอยยิ้มยั่วเย้าที่น่าสะพรึงกลัว "ดูเหมือนว่าเกมนี้... จะเริ่มเล่นสนุกขึ้นมาจริงๆ แล้วสินะคะ" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับระบบบั๊กสุดป่วนนี้เสมอนะคะ!