ปมปริศนาของเซร่า: ตัวตนที่หายไป

กลิ่นอายความอับชื้นของดินชื้นและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องใต้ดินลับใต้ซากปรักหักพังโบราณ มีเพียงแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างอินเทอร์เฟซโฮโลแกรมของระบบบั๊กเลเวล 0 เท่านั้นที่สาดส่องใบด้านข้างอันคมคายของคีย์ นิ้วเรียวยาวของเกมเมอร์หนุ่มเลื่อนพลิกหน้ากระดาษหนังโบราณที่ปรากฏขึ้นบนจอเสมือนจริงอย่างระมัดระวัง บันทึกฉบับนี้ถูกเข้ารหัสด้วยภาษาอักษรรูนโบราณระดับสูง ซึ่งหากเป็นผู้เล่นทั่วไปคงมองเห็นเป็นเพียงอักขระขยะไร้ค่า แต่สำหรับคีย์ผู้เชี่ยวชาญการเจาะระบบและหาช่องโหว่ ข้อความเหล่านี้กลับแปลความหมายออกมาได้อย่างราบรื่นผ่านสกิลติดตัว [ถอดรหัสตรรกะเบื้องหลัง] "ประวัติการทดลองโปรเจกต์ 'เอนทิตีซีโร่' (Entity-Zero)... วันที่สี่ร้อยของการกักขัง ร่างต้นยังคงปฏิเสธการเชื่อมต่อกับระบบแม่ข่าย..." คีย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบ ทว่าแววตาหลังกรอบหน้าต่างระบบกลับไหววับด้วยประกายความคิดวิเคราะห์ ข้อมูลในบันทึกระบุถึงการสร้างสิ่งมีชีวิตสังเคราะห์ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของ NPC ทั่วไปในเกม VRMMO [Aethelgard Online] มันไม่ใช่แค่โค้ดปัญญาประดิษฐ์ธรรมดา แต่เป็นตัวตนที่ถูก "ลบ" ออกจากประวัติศาสตร์ของเซิร์ฟเวอร์หลัก เพื่อปกปิดความผิดพลาดบางอย่างของผู้ดูแลระบบ และสิ่งมีชีวิตตัวนั้น... กำลังนั่งกอดเข่ามองเขาด้วยสายตาคลั่งไคล้อยู่ที่มุมห้อง เซร่าในร่างหญิงสาวเรือนผมสีเงินยวดยวงและดวงตาสองสีที่สะท้อนแสงเรืองรอง เธอนั่งนิ่งอยู่บนกองซากหุ่นยนต์รบพิทักษ์ดันเจี้ยนที่พังทลาย ท่าทางของเธอดูราวกับเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับกดดันจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นของแข็ง ทุกครั้งที่คีย์หันไปสบตา หัวใจของเธอก็เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "นายท่าน... อ่านอะไรอยู่หรือคะ?" เซร่าเอ่ยถามเสียงหวานละมุน ไพเราะราวกับเสียงกระซิบของภูตพรายในป่าต้องห้าม ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงความกระหายใคร่รู้ที่น่ากลัว ร่างเพรียวบางขยับเข้ามาใกล้คีย์ทีละน้อยโดยไร้ซึ่งซุ่มเสียง "มันสำคัญมากกว่าตัวฉันตรงไหนกัน... ทำไมสายตาของนายท่านถึงเอาแต่มองเจ้ากระดาษเก่าๆ พวกนั้นล่ะคะ?" คีย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ แต่เขาเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่พนักเก้าอี้หินเพื่อเว้นระยะห่างอย่างเป็นธรรมชาติ ไหวพริบระดับอัจฉริยะบอกเขาว่า บันทึกฉบับนี้กำลังเชื่อมโยงกับปมปริศนาเบื้องหลังการอัปเดตระบบครั้งใหญ่เมื่อสามปีก่อน "เซร่า... เธอบอกว่าเธอจำไม่ได้ว่าก่อนจะถูกอัญเชิญมาที่นี่เธออยู่ที่ไหนใช่ไหม?" คีย์เอ่ยถามเสียงเรียบ ดวงตาสีเข้มคมกริบหันกลับมาจ้องมองเธอตรงๆ เพื่อจับพิรุธ เซร่าชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ประดับอยู่บนใบหน้าสะสวยแข็งค้างไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาสองสีฉายแววสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาทอประกายความคลั่งไคล้เช่นเดิมอย่างรวดเร็ว เธอเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารักน่าเอ็นดู "ฉันจำได้แค่นายท่านค่ะ... โลกก่อนหน้านั้นมันว่างเปล่าหนาวเหน็บ ไม่มีเสียง ไม่มีแสงสี และไม่มี... นายท่าน" เซร่าตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนน่าขนลุก เธอยื่นมือเรียวเล็กมาแตะที่ปลายคางของคีย์อย่างถือวิสาสะ นิ้วมือของเธอย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "แต่ตอนนี้... ฉันมีทุกอย่างแล้ว ถ้านายท่านกล้าทิ้งฉันไปอีกคนล่ะก็... ฉันเกรงว่าฉันอาจจะเผลอทำลายโลกใบนี้ทิ้งซะจริงๆ นะคะ" ประโยคบอกเล่าเจือรอยยิ้มอ่อนโยน แต่น้ำเสียงที่ใช้นั้นจริงจังและเด็ดขาดจนระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพือเตือนขึ้นที่มุมขวาบนของคีย์ทันที [คำเตือน! ค่าสถานะความผูกพันและจิตสังหารของบอสลับ [เซร่า] พุ่งสูงถึงขีดอันตรายระดับวิกฤต!] [คำเตือน! ตรวจพบร่องรอยการเปลี่ยนแปลงของโค้ดระบบภายในรัศมี 10 เมตร!] คีย์ไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับใช้มือข้างหนึ่งปัดหน้าจอโฮโลแกรมให้เลื่อนไปข้างหน้า เผยให้เห็นบันทึกหน้าสุดท้ายที่ถูกเข้ารหัสด้วยคีย์การเข้าถึงระดับสูงสุด ซึ่งตรงกับรหัสผ่านลับที่เขาเพิ่งค้นพบจากสัญลักษณ์บนสร้อยคอของเซร่าพอดี "ถ้าร่างต้นของเธอคือ 'โปรเจกต์เอนทิตีซีโร่' จริง... ทำไมกุญแจปลดล็อคความทรงจำของเธอ ถึงอยู่ในฐานข้อมูลของระบบบั๊กที่ฉันครอบครองล่ะ?" คีย์เอ่ยถามเสียงเบา ทว่าคำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงกลางความเงียบ เซร่าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายที่เคยโน้มเข้ามาใกล้หยุดชะงักกะทันหัน บรรยากาศรอบตัวพลันบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน โค้ดสีเขียวและแดงจำนวนนับไม่ถ้วนผุดขึ้นรอบตัวเธอราวกับระบบกำลังรวนอย่างหนัก ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเกม [Aethelgard Online] ก็ดังขึ้นแทรกผ่านโสตประสาทของคีย์อย่างกะทันหัน เป็นเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนตลอดการเล่นเกมนี้ [ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ระบบต้องห้าม...] [ผู้เล่น 'คีย์' ได้ทำการปลดล็อคความลับระดับ SSS: ต้นกำเนิดที่แท้จริงของเซร่า] [คำเตือนจากระบบหลัก: กำลังเริ่มกระบวนการลบข้อมูลผู้เล่นออกจากเซิร์ฟเวอร์เนื่องจากรับรู้ข้อมูลเกินขีดจำกัด...] หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด เซร่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ รอยยิ้มใสซื่อเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่ลẫกซึ้งและน่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เคยมีมา มือเรียวเย็นเฉียบเอื้อมมาคว้าข้อมือของคีย์ไว้แน่นตรึงราวกับคีมเหล็ก ขณะที่เสียงกระซิบข้างหูของเธอดังก้องด้วยความยินดีปนบ้าคลั่ง "ในที่สุด... นายท่านก็หาฉันเจอจนได้นะคะ... ต่อจากนี้ไป เราจะไม่แยกจากกันอีกแล้ว... ตลอดกาลค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและไขปริศนาสุดระทึกไปพร้อมกับเราเสมอนะคะ!