อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นครับพี่สาว

“ตายจริง... กลิ่นอายของพวกแมลงสาบที่เกาะแกะอยู่ตามซอกหลืบของดันเจี้ยนมันช่างน่ารังเกียจเสียจริงค่ะ มาสเตอร์” เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความกระหายเลือดดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงหินออบซิเดียนสีดำสนิท เซร่าในร่างมนุษย์เรือนผมสีเงินยวดยวงและดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ กำลังเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ทว่ามือเรียวบางคู่นั้นกลับกำลังตวัดดาบสีดำทมิฬที่แผ่ไอความมืดทึบจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น รอยยิ้มบริสุทธิ์ที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเธอนั้นช่างตัดกับจิตสังหารเข้มข้นที่แผ่ซ่านออกมาจนน่าขนลุก คีย์เหลือบสายตามองร่างเพรียวบางที่ยืนชิดติดแผ่นหลังของเขาเสียจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมกริบของเกมเมอร์อัจฉริยะกวาดมองหน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาเตือนรัวๆ ที่มุมขวาบนของลานสายตา บั๊กของระบบในเกม *Chronos Online* เวอร์ชั่น VRMMO ล่าสุดนี้กำลังทำงานอย่างผิดเพี้ยน มอนสเตอร์ระดับบอสโคตรอภิมหาอมตะที่ควรจะถูกผนึกไว้ในชั้นใต้ดินลึกที่สุด กลับหลุดรอดออกมาในคราบของหญิงสาวผู้คลั่งไคล้เขาจนเข้าขั้นวิกฤต “เซร่า เก็บดาบซะ” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทตามวิสัยของคนที่มีทักษะการควบคุมอารมณ์เป็นเลิศ “เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าคนเล่น แต่เรามาเพื่อหาช่องโหว่ของแพץช์อัปเดตใหม่ต่างหาก” “โธ่... มาสเตอร์ใจร้ายจังเลยนะคะ” เซร่าเบะริมฝีปากน้อยๆ อย่างขัดใจ ก่อนที่ร่างเพรียวจะทรุดตัวลงแนบชิดกับต้นแขนของเขาอย่างออดอเซาะ มือเรียวเล็กเอื้อมไปดึงชายเสื้อคลุมสีเข้มของคีย์ไว้ราวกับเด็กกลัวหลงทาง ดวงตากลมโตคู่นั้นช้อนมองขึ้นมาด้วยประกายระยิบระยับที่เต็มไปด้วยความหลงใหล “ก็พวกมันบังอาจส่งสายตาแทะโลมมาที่คุณนี่คะ... ถ้าไม่ควักลูกตาพวกมันออกมาร้อยเป็นสร้อยคอให้ฉันใส่แก้เบื่อ อย่างน้อยก็ต้องตัดลิ้นพวกนั้นทิ้งเสียให้หมด!” “อย่าแม้แต่จะคิด” คีย์ถอนหายใจเบาๆ พลางยกมือขึ้นผลักหน้าผากเนียนใสของเธอเบาๆ อย่างไม่จริงจังนัก “ถ้าเธอทำแบบนั้น ทีมสำรวจกิลด์ ‘อัสนีคราม’ ที่อยู่หน้าดันเจี้ยนคงได้แจ้งแบนไอดีฉันข้อหาใช้โปรแกรมโกงขั้นเด็ดขาดพอดี... แค่ที่เธอยืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะ NPC พาร์ทเนอร์ที่ไม่มีในฐานข้อมูลระบบ ก็เป็นปัญหาใหญ่พออยู่แล้ว” ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกันด้วยบรรยากาศที่แปลกประหลาด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์ทางเข้าด้านหลัง ประตูหินบานยักษ์ที่ควรจะถูกล็อกด้วยกลไกปริศนากลับถูกระเบิดจนพังทลายลงมาด้วยสกิลธาตุไฟขั้นสูง “เฮ้ย! ใครอยู่ในนั้นวะ! นึกว่าพวกเราไม่เห็นรึไงว่ามีคนแอบเนียนเข้ามาเก็บไอเทมเรร์ก่อนกิลด์ใหญ่!” เสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของผู้เล่นระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์นำโดย ‘โลแกน’ หัวหน้ากิลด์นักรบคลั่งแห่งแดนเหนือ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเหล็กกล้าเต็มยศเดินนำหน้าลูกน้องอีกสี่คนเข้ามาในห้องโถง สายตาดุดันกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของคีย์ และสะดุดเข้ากับหญิงสาวเรือนผมสีเงินที่กำลังซุกตัวอยู่ข้างกายเขา โลแกนขมวดคิ้วแน่น ประเมินผู้เล่นเลเวลศูนย์ตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจระคนสงสัย “หん? เลเวลศูนย์? แกเข้ามาในเขตหวงห้ามระดับเจ็ดได้ยังไงวะไอ้หนู แล้วนั่น... ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? NPC เควสต์ลับเรอะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นข้อมูลดีไซน์ตัวละครแบบนี้ในแพตช์โน้ตเลยวะ?” บรรยากาศในห้องโถงพลันเย็นเยียบลงในฉับพลัน คีย์ยังคงยืนนิ่งสงบ ไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันจากผู้เล่นระดับสูงทั้งห้าคน ทว่ากล้ามเนื้อทุกส่วนกลับเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ คำนวณความน่าจะเป็นในการหลบหนีและช่องโหว่ของสกิลฝั่งตรงข้ามในหัวอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า... มีบางคนที่ไม่คิดจะอดทนรอให้คำนวณเสร็จสิ้น เซร่าค่อยๆ ผละออกจากแขนของคีย์ช้าๆ รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ดวงตากลมโตสีนิลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวับวาวราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด ไอความมืดทมิฬแผ่พุ่งทะลักออกจากปลายนิ้วของเธอจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยกสีดำ “อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นครับพี่สาว...” เซร่าลอกเลียนแบบน้ำเสียงและประโยคที่โลแกนเคยใช้พูดจาดูถูกคีย์เมื่อครู่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าน้ำเสียงของเธอกลับเยือกเย็นเสียจนกระดูกสันหลังของผู้เล่นทั้งห้าคนต้องสั่นสะท้าน “อ๊ะ... ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันไม่ใช่พี่สาวหรอกค่ะ... และพวกแก... ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองมาที่มาสเตอร์ของฉันด้วยซ้ำ” “เห O ว! ยัยนี่มันบ้าอะไรวะ! หลบซะ—!” โลแกนยังไม่ทันได้ชักดาบยักษ์ออกจาก *ตู้มมมม!* คลื่นดาบสีดำสนิทพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูงจนมองด้วยตาเปล่าไม่ทัน แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของผู้เล่นระดับท็อปทั้งห้ากระเด็นชนผนังห้องโถงจนกระอเลือดออกมาพร้อมกัน หน้าต่างแจ้งเตือนสถานะความเสียหายขั้นวิกฤต (Critical Damage) สีแดงฉานเด้งขึ้นรัวจนบังทัศนียภาพทั้งหมด คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความทึ่งและความปวดหัว เขารู้ดีว่าพลังของเซร่าอยู่นอกเหนือขอบเขตของเกมไปไกลลิบ แต่การที่เธออาละวาดแบบนี้จะทำให้แผนการซ่อนตัวของเขาพังไม่เป็นท่า “เซร่า บอกให้พอไง” คีย์เอ่ยเสียงดุเล็กน้อย พลางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวเล็กที่กำลังจะตวัดดาบซ้ำเป็นรอบที่สอง เมื่อสัมผัสโดนมือของเขา เซร่าก็สะดุ้งเล็กน้อย สีหน้าดุดันน่ากลัวเมื่อครู่หายวับไปราวกับพลิฝ่ามือ ร่างเพรียวรีบโถมตัวเข้ามาซบหน้าลงกับอกเสื้อของเขาอย่างออดอเซาะทันที ดวงตาคู่สวยช้อนมองเขาด้วยความรู้สึกผิด (ที่แสร้งทำหรืออาจจะจริงจังครึ่งหนึ่ง) น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นออดอเซาะจนน่าเหลือเชื่อ “ฮือ... ก็มาสเตอร์ทำหน้าดุใส่ฉันก่อนนี่คะ... ฉันแค่กำจัดขยะพวกนั้นให้รกหูรกตาแทนคุณเองนะ” คีย์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาเหลือบมองหน้าจอระบบที่ตอนนี้ไม่ได้แจ้งเตือนแค่เรื่องความเสียหายของผู้เล่นกลุ่มนั้นแล้ว แต่ตัวอักษรสีแดงเข้มขนาดใหญ่กำลังปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังก้องกังวานในโสตประสาทของเขาคนเดียว [ระบบตรวจพบความผิดปกติระดับสูงสุด: พาร์ทเนอร์รหัส 'NULL-00' ทำลายสมดุลเซิร์ฟเวอร์หลัก] [คำเตือน: ตัวตนของคุณถูกบันทึกในฐานะ 'ผู้ทำลายล้าง' โดยระบบหลักของ Chronicle AI เรียบร้อยแล้ว] [ภารกิจลับระดับ SSS: "เงาแห่งปฐพีที่ถูกลืม" ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ—] ก่อนที่คีย์จะทันได้อ่านรายละเอียดทั้งหมดของหน้าต่างภารกิจ เสียงฝีเท้ารัวเร็วและเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งดันเจี้ยน ไม่ใช่แค่ผู้เล่นกิลด์อัสนีครามกลุ่มเมื่อครู่... แต่กองกำลังรักษาความปลอดภัยของระบบ (System Guardians) จำนวนหลายร้อยนายกำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ด้วยความเร็วสูง เซร่ายิ้มกริ่มที่มุมปาก ดวงตาสีแดงฉานเปล่งประกายระยับท่ามกลางความมืด เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของคีย์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ “ดูเหมือนว่า... พวกตัวน่ารำคาญจริงๆ จะเริ่มทยอยกันมาต้อนรับเราแล้วนะคะ มาสเตอร์... เราจะหนี หรือจะจัดการพวกมันให้ราบคาบจนไม่เหลือซากให้จำลองโลกใบนี้ใหม่ดีล่ะคะ?” - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับระบบบั๊กสุดป่วนนี้นะคะ!