มอนสเตอร์ที่ผมอัญเชิญมา...ทำไมหน้าตาเหมือนบอส?

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและเศษซากโค้ดดิจิทัลที่ระเหยกลายเป็นไอความร้อน คลุ้งตลบอบอวลอยู่ภายในห้องมืดทึบของโซนทดสอบระบบเซิร์ฟเวอร์ทดลอง คีย์กวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่กำลังกระพริบเตือนด้วยสัญญาณสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนความผิดพลาดของระบบรัวไหลผ่านนัยน์ตาคู่คมราวกับสายฝนในฤดูมรสุม เสียง *ติ๊ด* แหลมสูงดังขึ้นติดต่อกันสามครั้ง ก่อนที่หน้าต่างอินเทอร์เฟซหลักจะดีดตัวขยายใหญ่จนเกือบเต็มพื้นที่ห้อง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในกระบวนการอัญเชิญแพ็คเกจเริ่มต้น] [รหัสข้อผิดพลาด: Bug-000_Null_Pointer_Exception] [คำเตือน: วัตถุที่ถูกอัญเชิญอยู่นอกเหนือขอบเขตการควบคุมของแพตช์ปัจจุบัน กรุณายืนยันการรีเซ็ต...] "รีเซ็ตงั้นเหรอคะ..." เสียงพึมพำเรียบเฉยลอดผ่านริมฝีปากของคีย์ ขณะที่นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำยังคงเคาะลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยในแววตาสีเทาเข้มคู่นั้น สำหรับเขาแล้ว บั๊กของระบบไม่ใช่ปัญหาที่ต้องกำจัดทิ้ง แต่มันคือช่องว่างอันหอมหวานที่รอให้เข้าไปเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ต่างหาก ทว่า... สมมติฐานทั้งหมดของอัจฉริยะหนุ่มกลับพังทลายลงในเสี้ยววินาทีต่อมา เมื่อกลุ่มควันสีดำสนิทที่พวยพุ่งออกมาจากวงแหวนเวทมนตร์เบื้องหน้าเริ่มจับตัวเป็นรูปร่าง ไม่ใช่แสงสีทองของการสุ่มกาชาเกรด SSR ไม่ใช่เสียงดนตรีเฉลิมฉลองของระบบเกมเสมือนจริงยอดฮิต แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นคือความเงียบงันที่กดดันจนแม้แต่อากาศยังแทบไม่กล้าเคลื่อนไหว เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวพ้นออกมาจากม่านหมอก รองเท้าบูทหนังสีดำสนิทกระทบลงบนพื้นกระเบื้องกระจกเกิดเสียงก้องกังวานน่าขนลุก เส้นผมสีเงินยวงทิ้งตัวยาวสลวยตัดกับชุดเกราะสีนิลประดับลวดลายอัญมณีโลหิตที่สะท้อนแสงไฟสลัว และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเกมเมอร์ผู้เยือกเย็นกระตุกวูบอย่างแรง ก็คือเขาอัปเกรดฐานข้อมูลมอนสเตอร์ในเกมนี้มาหมดแล้ว แต่ไม่มีเรคคอร์ดไหนเลยที่บันทึกสิ่งมีชีวิตตรงหน้าไว้... ไม่ใช่สิ ใบหน้านั้น รอยยิ้มมุมปากแบบนั้น และแรงกดดันระดับหายนะที่แผ่ออกมาจากร่างเพรียวบาง นั่นมันคือบอสลับประจำดันเจี้ยนชั้นที่ร้อย "ราชินีแห่งความวิบัติ เซร่า" ชัดๆ! "อ๊ะ... เจอตัวแล้วนะคะ... มาสเตอร์ของฉัน" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นดั่งก้นบึ้งของมหาสมุทรเอ่ยขึ้น ทันทีที่ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นกวาดมาสบเข้ากับดวงตาของคีย์ รอยยิ้มของเธอก็กว้างขึ้นจนเกือบถึงใบหู มันไม่ใช่รอยยิ้มของมอนสเตอร์ที่ถูกอัญเชิญมาเป็นบริวาร แต่เป็นสายตาของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ และไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด คีย์ถอยหลังโดยสัญชาตญาณหนึ่งก้าว แผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ *ตึง!* เซร่าก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาด้วยความเร็วที่เรนเดอร์แทบไม่ทัน มือเรียวบางข้างหนึ่งยันเข้ากับผนังกระจกเหนือหัวของเขา กักขังร่างของเด็กหนุ่มให้อยู่ในอาณาเขตของเธอ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายหอมหวานคล้ายดอกไม้ต้องคำสาปจู่โจมประสาทสัมผัสของคีย์จนสมองแทบประมวลผลไม่ทัน "เดี๋ยว... นี่มันเกิดอะไรขึ้น บั๊กระบบขั้นรุนแรงงั้นเหรอ ทำไมบอสระดับตำนานถึงหลุดเข้ามาอยู่ในช่องสล็อตไอเทมเริ่มต้นของฉันได้?" คีย์ขมวดคิ้วมุ่น พยายามเค้นเสียงให้ราบเรียบที่สุดเพื่อซ่อนความประหลาดใจ เซร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นพร่าม่านและชวนให้ขนลุกซู่ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของเขา กระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าแต่ทรงอำนาจเด็ดขาด "ไม่ใช่ความผิดพลาดหรอกค่ะมาสเตอร์... แต่เป็นเพราะฉันต่างหาก ที่จงใจ 'แฮก' ระบบความปลอดภัยของเกมนี้ เพื่อแทรกตัวเข้ามาหาคุณโดยเฉพาะ... น่ารักจังเลยนะคะ ที่รักของฉัน ดูสิ มือสั่นใหญ่เลยนะ อยากให้ฉันกอดปลอบไหมคะ?" "ผมไม่ได้กลัว แค่กำลังคำนวณความน่าจะเป็นที่เซิร์ฟเวอร์จะล่มต่างหาก ถอยออกไปหน่อยครับ... เอ่อ หมายถึง ถอยออกไปค่ะ" คีย์เผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยก่อนจะรีบแก้ประโยคในใจเมื่อนึกถึงกฎของระบบอินเทอร์เฟซ แต่ดูเหมือนเซร่าจะไม่สนใจคำท้วงติงนั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ เธอยกมือขึ้นแตะแก้มเนียนของคีย์เบาๆ นิ้วเรียวเย็นเฉียบราวน้ำแข็งลากผ่านสันจรามคมสันลงมาถึงคอเสื้อ แรงกดดันระดับมหาอำนาจแผ่ขยายออกไปทั่วห้องจนหน้าจอโฮโลแกรมรอบตัวเริ่มแตกเป็นรอยร้าว [คำเตือน: ค่าความเกลียดชังของมอนสเตอร์รอบบริเวณลดลงสู่จุดติดลบเนื่องจากอิทธิพลของ 'ราชินีเซร่า'] [แจ้งเตือนพิเศษ: พาร์ทเนอร์ 'เซร่า' ได้ทำการล็อกเป้าหมายผู้เล่น 'คีย์' เป็นสมบัติส่วนตัว ห้ามผู้เล่นอื่นเข้าใกล้ในระยะ 50 เมตร มิฉะนั้นจะถูกกำจัดทันที] เสียงระบบแจ้งเตือนรัวกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม แต่มันไม่ใช่คำเตือนอันตรายสำหรับมอนสเตอร์ภายนอก แต่มันคือประกาศิตกักขังเดี่ยวที่ระบุว่า คีย์กลายเป็นสมบัติชิ้นเอกของบอสตัวนี้ไปเสียแล้ว คีย์ก้มมองหน้าต่างระบบด้วยสีหน้าว่างเปล่า สมองอัจฉริยะกำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว หากข่าวนี้แพร่ออกไปว่าเกมเมอร์สายบั๊กคนนี้ดึงบอสที่แข็งแกร่งที่สุดในเกมมาเป็นพาร์ทเนอร์ระดับเริ่มต้น ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์คงตามล่าเขาจนพลิกแผ่นดินแน่ แต่ในขณะเดียวกัน หากใช้ประโยชน์จากพลังของเซร่าให้ถูกจังหวะ... การก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลก VRMMO นี้ก็คงไม่ใช่เรื่องยากเกินเอื้อม "ถ้าคุณยืนยันว่าจะอยู่ข้างผม... งั้นก็ช่วยทำตามกฎของผมด้วย เซร่า" คีย์เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีแดงคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ท้าทายและเจ้าเล่ห์จนเซร่าถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะด้วยความเสน่หา เซร่าระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เธอโน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากเบาๆ ที่หลังมือของคีย์อย่างจงรักภักดีราวกับราชินีถวายตัวต่อกษัตริย์ "ตามบัญชาเลยค่ะ มาสเตอร์ของฉัน... อยากให้ฉันทำลายใคร หรือกวาดล้างกิลด์ไหน บอกมาได้เลยนะคะ" ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมดิ่งอยู่กับบรรยากาศอันตึงเครียดแต่ทว่าเร้าใจนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดของเกมก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ ไฟสีแดงฉานสลับขาวกะพริบถี่รัวทั่วห้องทดสอบ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* [แจ้งเตือนระดับวิกฤตจากระบบหลัก: ตรวจพบการบุกรุกจากผู้เล่นอันดับ 1 ของเซิร์ฟเวอร์ 'กิลด์ราชันย์โลหิต' กำลังพังประตูห้องทดสอบเข้ามาในอีก 10 วินาที!] เซร่ายิ้มเยาะ ดวงตาสีแดงประกายวาวโรจน์ด้วยความกระหายเลือด เธอหันกลับไปมองประตูเหล็กหนาที่กำลังถูกทุบทำลายจากภายนอกด้วยพละกำลังมหาศาล "ดูเหมือนว่า... จะมีหนูสกปรกเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของเราซะแล้วสิคะ มาสเตอร์..." เซร่าเอ่ยเสียงพร่าพร้อมกับสะบัดมือเบาๆ ดาบสีดำทมิฬที่มีไอความมืดพวยพุ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเธอ "ให้ฉันออกไปต้อนรับพวกมัน... เป็นการประเดิมงานแรกในฐานะพาร์ทเนอร์ของคุณดีไหมคะ?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในดินแดนบั๊กและกลោងความลับกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนนะคะ!