เมื่อผมต้องกลายเป็นฮีโร่ที่ไม่อยากเป็น

เสียงคำรามกึกก้องของ 'เบฮีมอธ' อสูรกายเหล็กไหลระดับภัยพิบัติสั่นสะเทือนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าจนร้าวราญ คลื่นกระแทกสีแดงฉานแผ่ขยายเป็นวงกว้าง บดขยี้แนวป้องกันสุดท้ายของเมืองหลวงเซเลสเทียให้กลายเป็นฝุ่นผง ผู้เล่นนับพันนายต่างนอนเกลื่อนกลาด ค่าสถานะ HP ของทุกคนร่วงหล่นจนแตะขีดอันตราย ไร้ซึ่งความหวัง ไร้ซึ่งปาฏิหาริย์ ท่ามกลางความสิ้นหวังที่ปกคลุมหนาทึบ ร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำสนิทในชุดเลเวล 0 กลับก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองความพินาศตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง ภายในใจของคีย์ไม่ได้มีความกระหายอยากจะเป็นฮีโร่ผู้กอบกู้โลกแม้แต่น้อย เขาก็แค่เกมเมอร์ที่อยากใช้ชีวิตสงบสุขและหาช่องโหว่ของระบบเล่นไปวันๆ แต่ทว่า... ภาพของเซร่าที่กำลังใช้ร่างของตนเองรับการโจมตีแทนเขาเมื่อครู่ พร้อมกับรอยยิ้มเจือเลือดที่ส่งมา ทำให้กำแพงความเย็นชาในใจของคีย์พังทลายลงในพริบตา "นาย... ไม่ควรทำตัวเก่งเกินหน้าเกินตาแบบนี้เลยนะเซร่า" คีย์พึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยประกายความดุดันที่ยากจะพบเห็น พริบตานั้นเอง อากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยว หน้าต่างสีทองอร่ามที่เต็มไปด้วยโค้ดคำสั่งนับล้านบรรทัดดีดตัวขึ้นกลางอากาศ เสียงแจ้งเตือนของระบบที่เคยขัดขวางเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกังวานดุจระฆังแห่งการพิพากษา [ระบบตรวจพบผู้บุกรุกตัวจริง... ทำการย้ายสิทธิ์การควบคุมทั้งหมดให้แก่ผู้เล่น: 'Key'] [ยินดีต้อนรับสู่การเป็น ‘พระเจ้า’ คนใหม่... คีย์] สิ้นเสียงประกาศ ร่างกายของคีย์ก็ถูกห่อหุ่มด้วยแสงสีทองเจิดจ้าจนผู้เล่นที่เหลือรอดอยู่ต้องยกมือขึ้นป้องดวงตา "เกิดอะไรขึ้นวะนั่น? เด็กเลเวล 0 คนนั้น... ทำไมถึงมีสิทธิ์การควบคุมระบบ?" ผู้เล่นอาชีพนักรบคนหนึ่งกระอักเลือดออกมาพลางพยายามเงยหน้ามองด้วยความตื่นตะลึง คีย์ไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง ดวงตาของเขากลายเป็นสีทองคำบริสุทธิ์ ข้อมูลทั้งหมดของโลก VRMMO แห่งนี้ไหลทะลักเข้ามาในสมองของเขาอย่างบ้าคลั่ง เขามองเห็นบั๊กนับแสนจุด มองเห็นรหัสพันธุกรรมของเบฮีมอธ และที่สำคัญที่สุด... เขามองเห็นช่องโหว่ระดับรากฐานที่ผู้สร้างเกมจงใจซ่อนไว้ "อยากได้ฉายานักบุญนักรบอะไรรisนั่นนักหนาเล่า... น่ารำคาญชะมัด" คีย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ มือเรียวยาวเอื้อมออกไปข้างหน้า คว้าจับอากาศธาตุราวกับกำลังคว้าจับคีย์บอร์ดที่มองไม่เห็น นิ้วมือขยับรัวเร็วกลางอากาศด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปุถุชน ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนหน้าต่างโค้ดคำสั่ง แสงสีฟ้าและสีทองจะระเบิดออกราวกับดอกไม้ไฟ สกิลของมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติที่กำลังจะพ่นใส่เมืองถูกแช่แข็งกลางอากาศทันที ราวกับภาพยนตร์ที่ถูกกดปุ่มหยุดเวลา เบฮีมอธส่งเสียงร้องคำรามด้วยความตกใจ มันสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แท้จริงจากเด็กหนุ่มตรงหน้า มันพยายามจะถอยร่น แต่ทว่าพื้นดินเบื้องล่างกลับกลายเป็นตารางหมากรุกดิจิทัล ขาทั้งสี่ข้างของอสูรกายยักษ์ถูกล็อกไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งโค้ดโปรแกรม "นายเป็นแค่บักที่ถูกสร้างขึ้นมาเกินโค้ด... เพราะฉะนั้น ก็จงกลับไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่ซะ" คีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นิ้วชี้กดลงบนปุ่ม 'Delete' สีแดงฉานกลางอากาศ ตูมมมม! คลื่นพลังงานบริสุทธิ์ระเบิดออกเป็นวงกว้าง ท้องฟ้าสีครามของเกมถูกย้อมด้วยเฉดสีแห่งการรีเซ็ตระบบ ร่างมหึมาของเบฮีมอธสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีทองนับล้านชิ้นที่ล่องลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ดุจดั่งหิ่งห้อยนับล้านตัวที่กำลังเริงระำท่ามกลางความมืดมิด ผู้เล่นทุกคนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด พวกเขาไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่จบลงภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที และที่สำคัญ... มันจบลงด้วยการลบมอนสเตอร์ระดับบอสด้วยคำสั่งเดียว! เมื่อความวุ่นวายสงบลง ร่างของคีย์ก็ทรุดฮวบลงเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าจากการประมวลผลข้อมูลมหาศาลตีตื้นขึ้นมาจนเกือบทำให้เขาสติหลุด แต่เขาก็ฝืนยืนหยัดไว้ได้ เซร่าที่ลุกขึ้นมาได้ด้วยพลังฟื้นฟูระดับสูง รีบพุ่งเข้ามาประคองร่างของเขาไว้ทันที ดวงตาสดใสคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายความคลั่งไคล้และความห่วงใยที่ล้นปรี่ "นายท่าน... ท่านเท่ที่สุดในสามโลกเลยค่ะ! ฉันอยากจะกินท่านเข้าไปจริงๆ เลย!" เซร่าส่งเสียงหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่ของเขา "เลิกทำตัวรุ่มร่ามแล้วช่วยพาฉันไปนั่งพักที เซร่า... ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว" คีย์ถอนหายใจยาวเหยียด ปัดมือปฏิเสธความวุ่นวายจากผู้เล่นคนอื่นๆ ที่เริ่มกรูเข้ามาหาเขาด้วยสายตาระคนความเกรงกลัวและศรัทธา แต่ทว่า ในจังหวะที่คีย์คิดว่าทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายและเขากำลังจะได้กลับไปนอนพักผ่อนอย่างสงบสุขนั้นเอง... ท้องฟ้าเหนือเมืองเซเลสเทียที่ควรจะกลับมาเป็นปกติ กลับฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ไร้ซึ่งเสียงเตือน ไร้ซึ่งการโหลดข้อมูลล่วงหน้า รอยแยกนั้นแผ่ขยายออกราวกับปากของอสูรที่รอคอยเหยื่อ และจากความมืดมิดนั้น... รองเท้าหนังสีดำสนิทคู่หนึ่งก็ก้าวเหยียบลงมาบนอากาศ ราวกับว่ากฎเกณฑ์ทั้งหมดของระบบที่คีย์เพิ่งควบคุมไปเมื่อครู่ ถูกบดขยี้ทิ้งอย่างไร้ค่า "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... เจ้าหนูเลเวล 0 ผู้เป็นเจ้าของ 'ระบบบั๊ก' คนใหม่" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งเซฟโซน คีย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความระแวง เมื่อเงาร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ... และเหนือศีรษะของชายปริศนาผู้นั้น ปรากฏชื่อตัวละครที่ไม่มีใครเคยคาดคิดว่าจะได้เห็นในเกมนี้: [Administrator: 'Zero'] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคีย์และเซร่าในตอนนี้นะคะ!