ความทรงจำที่บีบคั้น

กลิ่นอายของเนยฝรั่งเศสและวานิลลาแท้ที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องครัวเบเกอรี่ขนาดกะทัดรัด ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งขับเน้นความอึดอัดและร้าวรานในอกของนับดาวให้พุ่งสูงขึ้น จนแทบจะหายใจไม่ออก ปลายนิ้วเรียวที่กำลังตลบแป้งโดว์ช็อกโกแลตหยุดชะงักลง เธอกำลังใช้แรงทั้งหมดที่มีกดมันลงบนโต๊ะไม้ สื่อสภาพจิตใจที่ปั่นป่วนและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น "คุณควรจะกลับไปได้แล้วนะคะ คุณคณิน" น้ำเสียงของนับดาวเรียบสนทนิ้ง เย็นชา และไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ราวกับกำลังขับไล่คนแปลกหน้าที่น่ารำคาญคนหนึ่ง มากกว่าจะพูดกับพ่อของลูกในไส้ คณินยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี ยามนี้กลับมีร่องรอยของความอ่อนล้าและความเจ็บปวดฉายชัด เขาไม่ยอมขยับไปไหน สายตาคู่ดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองไปทั่วแผ่นหลังบอบบางที่สั่นเทานิดๆ "ผมไม่ไป..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างดื้อดึง แฝงความเวทนาจนน่าสมเพชในความรู้สึกของเธอ "จนกว่าคุณจะยอมฟังผมอธิบายเรื่องในอดีตให้จบ นับดาว... คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสิทธิ์ผมจากการเป็นพ่อของนะโมเด็ดขาด" คำว่า 'พ่อของนะโม' หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่เคยพูดใส่หน้าเธออย่างไร้เยื่อใยในคืนวันหย่า ว่าเด็กคนนี้คือภาระ และเธอคือผู้หญิงน่ารังเกียจที่จงใจจับเขา! นับดาวหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยหยาดหยดแห่งความขื่นขม เธอยืดตัวตรง วางไม้คลึงแป้งลงกระทบโต๊ะดัง *ทึบ* ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววรักใคร่และยอมจำนน ยามนี้ลุกโชนด้วยไฟแค้นและน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยแต่ไม่มีวันไหลร่วงลงมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแออีกเป็นครั้งที่สอง "สิทธิ์เหรอคะ?" นับดาวก้าวเท้าเข้าหาเขาทีละก้าว แววตาคมกริบราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง "คุณเพิ่งจะพูดคำว่า 'สิทธิ์' ออกมาจากปากผู้ชายคนนี้ได้อย่างหน้าตาเฉยเลยสินะคะ คุณคณิน... วันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันทั้งๆ ที่ฉันท้องได้สามเดือน วันที่คุณบอกว่าเด็กในท้องอาจจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ วันที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นแม่และภาระหน้าที่ของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี... ตอนนั้นคุณเอาคำว่าสิทธิ์ไปไว้ที่ไหนคะ!" หัวใจของคณินกระตุกวูบ ราวกับถูกคมมีดนับพันเล่มกรีดแทะเข้าที่กลางอก ทุกถ้อยคำของเธอไม่ได้ตะโกนก้อง แต่มันกลับก้องกังวานบาดลึกยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า "วันนั้น... ฝนตกหนักมากนะคะคุณคณิน" นับดาวกลืนก้อนสะอื้นลงคอ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้น แต่เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างหยิ่งทระนง "ฉันอุ้มท้องโตๆ เดินตากฝนออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลศิริ1เกียรติ เพราะคุณสั่งให้บอดี้การ์ดมาโยนกระเป๋าเสื้อผ้าของฉันลงบนถนน ฉันจำได้แม่นว่าคุณยืนมองฉันจากหน้าต่างห้องนอนชั้นสองด้วยสายตาที่รังเกียจราวกับฉันเป็นเชื้อโรค... ลูกในท้องตอนนั้นเกือบจะหลุดออกมาเพราะความเครียดและพิษไข้ คุณรู้ไหมคะว่าฉันผ่านคืนนั้นมาได้ยังไง!" ร่างสูงของคณินเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากหนาสั่นระริกจนไม่อาจเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมาได้ "ผม... ผมไม่รู้... วันนั้นผมเมา และแม่กับคุณย่า..." "อย่าอ้างคนอื่นเลยค่ะ!" นับดาวตวาดกร้าวตัดบท น้ำตาหยดใสไหลร่วงลงมาอาบแก้ม แต่แววตากลับแข็งกร้าวไร้ความปรานี "ความขี้ขลาดและความเย็นชาต่างหากที่เป็นฆาตกรตัวจริง! คุณเลือกที่จะเชื่อคนอื่นมากกว่าภรรยาที่นอนร่วมเตียง เลือกที่จะทำลายครอบครัวของเราด้วยมือของคุณเอง แล้ววันนี้... เมื่อคุณเห็นว่าลูกโตขึ้นมาหน้าตาเหมือนคุณราวกับแกะ เมื่อคุณสำนึกได้ว่าคุณพลาดขุมทรัพย์และคนที่รักคุณที่สุด... คุณถึงวิ่งแจ้นมาทำตัวเป็นพ่อผู้แสนดีงั้นเหรอคะ?" "นับดาว..." คณินพยายามจะเอื้อมมือเข้าไปคว้าแขนเรียวที่สั่นเทาของเธอไว้ แต่หญิงสาวกลับสะบัดหนีอย่างรุนแรง ราวกับรังเกียจสัมผัสของเขาเสียเต็มประดา "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดำขลับแดงก่ำด้วยพิษอารมณ์ "ความเจ็บปวดที่ฉันกับลูกต้องเผชิญ มันไม่ได้ถูกลบเลือนหายไปได้เพียงเพราะคุณมาทำหน้าสำนึกผิดอยู่ในตอนนี้หรอกนะคะ ความไว้ใจที่ฉันเคยมีให้คุณ... มันถูกคุณเผาทำลายจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้ามานานแล้วค่ะ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องเบเกอรี่อีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านของนับดาว และเสียงหัวใจที่แตกสลายของคณินที่ดังสะท้อนก้อง คณินทรรุดลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ ความเย่อหยิ่งทระนงของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลมลายหายสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมก้มหัวแทบเท้าอดีตภรรยา เพื่อแลกกับการได้รับการอภัย "ผมยอมรับผิดทุกอย่างแล้ว... นับดาว ให้โอกาสผมได้แก้ตัวเถอะนะ ให้ผมได้ดูแลพวกคุณสองคนในฐานะสามีและพ่อ... จะให้ผมทำอะไรผมก็ยอม ขอร้องล่ะ" เสียงทุ้มสั่นเครือเต็มไปด้วยความเวทนาและสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง นับดาวก้มลงมองอดีตสามีที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้รู้สึกสะใจ หรือแม้แต่สมเพช... มีเพียงความว่างเปล่าและความเด็ดเดี่ยวที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากซากปรักหักพังของหัวใจ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังครั้งสุดท้ายของเขาอย่างไม่ใยดี "สายไปแล้วค่ะ... เพราะพรุ่งนี้ ผู้ชายที่จะมาเป็นพ่อใหม่ให้นะโม... เขาจะมาเซ็นสัญญาจดทะเบียนสมรสและย้ายเข้ามาอยู่ร่วมบ้านกับเราอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ" คณินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ศีรษะชาดิ่งราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยอบอุ่น... ชายผู้ที่คณินจำได้แม่นว่าเป็นคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญ และเป็นคนที่เคยประกาศตัวชัดเจนว่าพร้อมจะดูแลนับดาวแทนเขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ - เมฆหมอกสีชมพู