แผนการร้ายหรือโอกาสสุดท้าย

กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้และวานิลลามาดากัสการ์ที่ลอยอบอวลอยู่ภายในห้องอบขนมกระจกใส ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวของนับดาวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งตอกย้ำถึงความเปราะบางของหัวใจ ที่ถูกบีบคั้นด้วยสายตาคู่คมกริบของคนที่ยืนจ้องมองเธออยู่หลังเคาน์เตอร์ คณินในยามนี้ ไม่ได้สวมชุดสูทเนี๊ยบกริบแบบประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลเช่นเคย เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแกร่ง และรอยสักจางๆ ที่นับดาวไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนในยามที่เขากักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งความเย็นชา ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอกของเขา หากแต่เป็นเอกสารฉบับหนาในแฟ้มหนังสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเล็กๆ มุมร้าน "เซ็นสัญญานี้เสีย นับดาว แล้วผมจะถอนฟ้องคู่แข่งทางธุรกิจของคุณทั้งหมด รวมถึงสัญญาเช่าตึกนี้จะถูกโอนเป็นชื่อของคุณแบบถาวร" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาดดังขึ้น ทว่ามันกลับเจือไปด้วยความเวทนาที่นับดาวเกลียดชังเสียยิ่งกว่าความเกลียดชังในอดีต หญิงสาวละมือจากการนวดแป้งโดว์ เธอกวาดสายตามองเอกสารแผ่นนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของคณินจนเขาต้องกําหมัดแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว "คุณคณินคะ..." นับดาวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น "คิดว่าเงินตราและอำนาจดิบเถื่อนของคุณ จะซื้อศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบยละลายเป็นธุลีของฉันคืนมาได้หรือไงคะ? ข้อเสนอทางธุรกิจพวกนี้เก็บเอาไว้ใช้ผูกขาดกับคนที่ยอมก้มหัวให้คุณเถอะค่ะ สำหรับฉัน... กลิ่นอายของอิสรภาพในร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งนี้ หอมหวลและมีค่ามากกว่าเงินทองสกปรกที่แลกมาด้วยการเป็นทาสทางจิตวิญญาณของคุณร้อยเท่า!" คณินก้าวเท้าเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดันจนลมหายใจของนับดาวสะดุด ดวงตาคมกริบคู่นั้นไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสจากผู้หญิงที่เคยยอมจำนนแทบเท้า "ผมไม่ได้เอาเงินมาซื้อคุณ นับดาว..." เขาเอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนที่เบือนหนี "ผมกำลังซื้อ 'โอกาส'... โอกาสที่จะได้ไถ่บาป โอกาสที่ผู้ชายสารเลวคนนี้จะได้ใช้เศษเสี้ยวของชีวิตที่เหลือ เพื่อปกป้องคุณและลูกจากภัยอันตรายที่ผมเองเป็นคนสร้างมันขึ้นมา" "สายไปแล้วค่ะ!" นับดาวตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่พยายามกักเก็บมานานนับแรมปี "วันที่ฉันอุ้มท้องโตใกล้คลอดแล้วถูกคุณขับไล่อستไสไล่ส่ง วันที่คุณเหยียบยย่ำหัวใจของภรรยาและลูกในไส้... คุณเคยคิดถึงคำว่า 'โอกาส' บ้างไหมคะ? ตอนนี้ลูกกำลังเติบโตขึ้นโดยไม่มีคุณ และเขาก็มีความสุขดีในแบบที่ไม่มีเงาของพ่อใจร้ายคอยตามหลอกหลอน!" ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ เมื่อประโยคคำว่า 'ลูก' หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม คณินชะงักงัน หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบราวกับมีใครเอามือมาขยำ เขารู้ดีว่าน้องนะโม... เด็กชายตัวน้อยเจ้าของดวงตากลมโตและรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เขาบังเอิญไปพบที่สวนสาธารณะเมื่อวันก่อน มีเค้าโครงหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขาเพียงใด และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขาต้องเดินเกมธุรกิจบีบคั้นนี้ เพื่อบีบให้เธอกลับมาอยู่ในการดูแลของเขาอีกครั้ง ก่อนที่บทสนทนาเชือดเฉือนอารมณ์จะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงกริ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายตัวน้อยในชุดนักเรียนอนุบาลที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในร้านด้วยความร่าเริง "คุณแม่ครับ! วันนี้คุณครูสอนทำคุกกี้รูปดาวด้วยนะ... เอ๊ะ?" น้องนะโมหยุดชะงักเมื่อเห็นชายแปลกหน้ายืนประชิดตัวมารดา เด็กชายเอียงคอมองคณินด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ ก่อนจะวิ่งเข้าไปหลบหลังชายกระโปรงของนับดาว พร้อมกับชี้มือไปที่คณินแล้วเอ่ยด้วยเสียงใสแจ๋วตามประสาเด็ก "คุณอาคนนี้หน้าตาคุ้นจังเลยครับแม่... ทำไมจมูกกับคิ้วถึงเหมือนคุณกระจกของผมในรูปถ่ายเลยล่ะครับ?" คำพูดซื่อประสาเด็กกระแทกเข้ากลางใจของทั้งผู้เป็นแม่และอดีตสามีอย่างจัง นับดาวหน้าซีดเผือด ส่วนคณินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนดีใจ ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหยุดนิ่งค้าง ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับร่างสูงโปรดของชายหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นับดาว! รีบเก็บของเร็วเข้า! ทางบริษัทแม่ใหญ่ส่งคนมาตรวจค้นร้าน และพวกมันกำลังเอาหลักฐานเท็จมาป้ายสีเธอเรื่องลิขสิทธิ์สูตรขนม!" พายุลูกใหม่โหมกระหน่ำซัดเข้ามาทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว นับดาวหันขวับไปมองหน้าคณินที่แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจพญาอินทรีทันที ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำนับสิบคนกำลังกรูเข้ามาล้อมรอบหน้าร้านเบเกอรี่แห่งนี้ไว้หมดแล้ว! *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ - เมฆหมอกสีชมพู