บทเรียนจากความใจร้าย

กระดาษแผ่นบางในมือของคณินสั่นเทา... มันไม่ใช่ความสั่นเทาจากความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหรา แต่มันคือแรงสะเทือนจากความจริงอันโหดร้ายที่ถูกกาลเวลาซุกซ่อนไว้ใต้พรมแห่งความเย่อหยิ่งของเขาเอง ตัวอักษรบนใบรายงานผลการตรวจและการวินิจฉัยทางการแพทย์เมื่อสี่ปีก่อน ช่างคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีด มันกรีดลึกลงไปในกลางใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน ในคืนนั้น... คืนที่เขาสาดคำพูดดูถูกเหยียดหยามใส่นับดาวอย่างไร้ความปรานี คืนที่เขาผลักไสหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ให้ออกไปเผชิญกับพายุฝนเพียงลำพังด้วยข้อกล่าวหาอันเป็นเท็จว่าเธอนอกใจ คืนนั้น... เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ และในขณะเดียวกัน ร่างกายของเธอก็แบกรับภาวะความเครียดจนเป็นอันตรายต่อชีวิตของเด็กในครรภ์ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของคณินแทบหยุดเต้น และลมหายใจสะดุดติดขัดจนหน้ามืดตามัว ก็คือบันทึกทางการแพทย์ที่ระบุชัดเจนว่า นับดาวไม่เคยมีชายอื่นใดในชีวิตของเธอนับตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ มีเพียงเขา... มีเพียงคณินคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้า "ฉันโง่... ฉันมันโง่สิ้นดี..." เสียงพึมพำลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเผือด คณินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างไร้เรี่ยวแรง ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาทับถมราวกับภาพยนตร์ซ้ำร้าย เขามองเห็นรอยน้ำตาบนใบหน้าหวานล้ำของนับดาวในคืนนั้น หญิงสาวที่พยายามอธิบายความจริงด้วยเสียงสั่นเครือ หญิงสาวที่ก้มลงกราบแทบเท้าขอร้องให้เขาเชื่อใจสักครั้ง แต่เขากลับเลือกที่จะปิดหู ปิดตา และปิดตายหัวใจ เหยียบย่ำความรักและความภักดีของเธอลงกับพื้นราวกับมันเป็นสิ่งไร้ค่า สี่ปีก่อน เขามั่นใจในอำนาจ มั่นใจในสัญชาตญาณ และมั่นใจว่าตัวเองไม่มีวันทำผิดพลาด แต่ในวันนี้... กระดาษแผ่นเดียวกลับตบหน้าเขาอย่างฉาดใหญ่ จนความหยิ่งผยองทั้งมวลพังทลายลงไม่เป็นท่า ไม่เพียงแต่ความจริงเรื่องความบริสุทธิ์ของเธอเท่านั้นที่สร้างรอยแผลเหวอะหวะในอก แต่ยังมีตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายที่เขียนเตือนไว้ด้วยลายมือของแพทย์ผู้ทำการรักษา ซึ่งระบุถึง "เงื่อนงำ" เกี่ยวกับสุขภาพของน้องนะโม ลูกชายที่เขาเพิ่งค้นพบตัวตน... เด็กชายผู้มีรอยยิ้มสดใสราวกับแสงตะวัน แต่ใครจะรู้เล่าว่า เบื้องหลังรอยยิ้มนั่น นะโมต้องเผชิญกับความผิดปกติทางพันธุกรรมและโรคหัวใจที่ซ่อนเร้น ซึ่งเป็นผลพวงโดยตรงมาจากความเครียดสะสมอย่างรุนแรงของมารดาในช่วงไตรมาสแรกของการตั้งครรภ์... ช่วงเวลาที่เขาเป็นคนลงมือผลักไสเธอกับมือ! "พ่อครับ..." เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วที่ดังขึ้นบริเวณหน้าประตูกระจกบานใหญ่ ทำให้คณินสะดุ้งสุดตัว เขารีบซ่อนกระดาษแผ่นนั้นลงในลิ้นชักอย่างลนลาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่อัดแน่นจนล้นอก น้องนะโมยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ตรงนั้น มือเล็กๆ ข้างหนึ่งถือกล่องเบเกอรี่ชิ้นเล็กที่นับดาวทำขึ้นเพื่อนำมาส่งให้ลูกค้า ส่วนมืออีกข้างกำลังกำชายเสื้อของตัวเองเบาๆ เด็กชายเอียงคอด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสภาพที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของท่านประธานผู้เคยเคร่งขรึม "คุณอา... เอ้ย คุณพ่อครับ ร้องไห้ทำไมเหรอครับ?" นะโมเดินเตาะแตะเข้าไปหาช้าๆ ดวงตากลมโตฉายแววความห่วงใยไร้เดียงสา "แม่บอกว่า ผู้ชายเก่งๆ จะไม่ร้องไห้ง่ายๆ นะครับ... หรือว่านะโมทำอะไรให้คุณพ่อโกรธอีกแล้ว?" คำถามซื่อๆ ของเด็กน้อยเปรียบเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของคณินจนแหลกละเอียด เขาไม่เคยรู้เลย... ไม่เคยรู้สักนิดว่าเด็กผู้ชายคนนี้คือสายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง เด็กคนที่เขาเคยรำคาญ เด็กคนที่เขาเคยปัดป้อง และเด็กคนที่เขาเกือบจะทำลายอนาคตตั้งแต่อย่างอยู่ในครรภ์ด้วยซ้ำ คณินลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวเข้าไปหาลูกชายด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ มือหนาที่เคยหยิบจับแต่ปากกาเซ็นเช็คมูลค่ามหาศาล สั่นเทาขณะที่เอื้อมออกไปสัมผัสแก้มนุ่มนิ่มของเด็กชายอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝันที่ตื่นมาแล้วจะสลายหายไป "นะโม... ลูกพ่อ..." คณินพึมพำเสียงสั่น ขอบตาร้อนผ่าวจนหยดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดร่วงเผาะลงมาอย่างไม่อายใคร เด็กชายนะโมชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของชายหนุ่ม แต่ความอบอุ่นจากมือใหญ่ที่แนบอยู่ข้างแก้ม กลับทำให้เด็กน้อยรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด นะโมไม่ได้ถอยหนี กลับเอื้อมมือเล็กๆ ขึ้นมาแตะหลังมือของคณินกลับเบาๆ "ทำไมคุณพ่อเรียกผมแบบนั้นล่ะครับ... แล้วทำไมมือคุณพ่อเย็นจัง?" นะโมถามด้วยความซื่อ ประכולประคองความรู้สึกของคนตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว "ถ้าคุณพ่อไม่สบาย นั่งพักก่อนดีไหมครับ เดี๋ยวผมไปหยิบน้ำให้... เหมือนเวลาที่แม่ไม่สบาย นะโมก็จะดูแลแม่แบบนี้แหละครับ" คำว่า 'แม่' จากปากของเด็กชาย ยิ่งตอกย้ำความผิดบาปในอดีตให้เด่นชัดขึ้นไปอีก คณินรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เขาอยากจะเอ่ยปากขอโทษ อยากจะคุกเข่าสารภาพความผิดทั้งหมดต่อหน้าภรรยาและลูก แต่ความละอายใจมันหนักอึ้งเกินกว่าที่คนบาปอย่างเขาจะกล้าเอ่ยคำใดออกมา ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างเพรียวระหงของนับดาวที่ผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้ากังวลใจ หลังจากที่เธอปล่อยให้นะโมเดินมาตามหาเขาในห้องทำงานนานเกินไป "นะโม... ลูกทำไมยังไม่ออกไป... คณิน!" เสียงหวานชะงักค้างเมื่อสายตาคู่สวยประสานเข้ากับนัยน์ตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยหยดน้ำตาของคณิน ภาพที่อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา กำลังคุกเข่าลงตรงหน้าลูกชายด้วยท่าทีเจ็บปวดรวดร้าว ทำให้หัวใจของนับดาวกระตุกวูบ เธอรู้ทันทีว่า... เขารู้ความจริงทั้งหมดแล้ว! กระดาษรายงานการแพทย์ในลิ้นชักที่ปิดไม่สนิทเผยให้เห็นมุมหนึ่งของเอกสารชัดเจน นับดาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ความรู้สึกเจ็บปวดในอดีตพวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอ่อนแอ หากแต่เป็นความเด็ดเดี่ยวที่ลุกโชนขึ้นในแววตา "คุณ... รู้แล้วสินะคะ" นับดาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ผิดกับคณินที่ตอนนี้พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า คณินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา หยดน้ำตาไหลอาบแก้มสากของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เขาอ้าปากพยายามจะพูดบางอย่าง คำขอโทษนับร้อยนับพันคำอัดแน่นอยู่ที่ริมฝีปาก แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังแทรกขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่ต้องรับอนุญาต ร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของชายหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและสิทธิ์อันชอบธรรม "ดาวครับ... น้องนะโม รอนานไหมครับ พอดีผมเคลียร์งานเสร็จเร็วกว่ากำหนด เลยมารับกลับบ้านพร้อมกัน... เอ๊ะ ดูเหมือนเรากำลังขัดจังหวะการสนทนาสำคัญอะไรกันอยู่หรือเปล่าครับ... คุณคณิน?" คณินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดในเวลานี้ ก้าวเข้ามาประชิดตัวนับดาว พร้อมกับวางมือลงบนไหล่บางของเธออย่างสนิทสนม โดยที่นับดาวไม่ได้หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับอารมณ์ดราม่าใน19ตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู -