หย่าแล้วอย่าหวังจะได้เจอหน้าลูก

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งอบใหม่และดาร์กช็อกโกแลตแท้ 70% คลุ้งกระจายอยู่ทั่วห้องครัวสไตล์มินิมอลของร้าน "Mornin' Star Bakery" แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อเงาร่างสูงสง่าในชุดสูททําเนียบผู้บริหารระดับสูงของคณิน ยืนตระหง่านขวางทางออกอยู่ตรงธรณีประตู "คุณแม่ครับ... น้องนะโมหิวเค้กช็อกโกแลตที่ปะป๋าภาคินสัญญาว่าจะซื้อให้แล้วครับ" ประโยคใสซื่อจากปากเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบที่เพิ่งวิ่งออกมาจากห้องนอน ยังคงก้องกังวานบาดลึกอยู่ในโสตประสาทของนับดาว และยิ่งกรีดแทงหัวใจของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าจนแทบแหลกสลาย คณินชะงักงันราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนเจ็บปวด เมื่อสรรพนามเมื่อครู่มันกระแทกเข้ากับความจริงอันโหดร้ายว่า... ลูกชายแท้ๆ ของเขาเพิ่งจะเรียกผู้ชายคนอื่นว่า "ปะป๋า" อย่างสนิท นับดาววางพายยางในมือลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยความนุ่มนวล แต่เสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นคลื่นอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในอก ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้เยื่อใย "ถอยไปค่ะคุณคณิน ทางร้านยังไม่เปิดให้บริการ" น้ำเสียงของนับดาวราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งความสะทกสะท้าน ผิดกับหัวใจของเธอที่กำลังเต้นรัวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง คณินก้าวเท้าเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างถือวิสาสะ สายตาคมกวาดมองไปทั่วร้านเบอบรี่ที่ตกแต่งอย่างอบอุ่น ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กของเด็กชายที่ยืนหลบอยู่หลังชายกระโปรงของมารดา นะโมขมวดคิ้วน้อยๆ อย่างหวาดระแวงเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าจ้องมองตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากลาย ทั้งโหยหา เสียใจ และสำนึกผิด "นะโม..." คณินพยายามเปล่งเสียงเรียกชื่อนั้น แต่ลำคอกลับตีบตันราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ เขาพยายามจะก้าวเข้าไปหาเด็กน้อย แต่กลับต้องชะงักเมื่อนับดาวก้าวออกมาขวางหน้าเอาไว้ทันที "ฉันบอกให้ถอยไปไงคะ!" นับดาวตวาดเสียงกร้าว ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น "คุณมีสิทธิ์อะไรถึงเดินเข้ามาในพื้นที่ของฉัน? มีสิทธิ์อะไรมามองลูกฉันด้วยสายตาแบบนั้น!" "ดาว... ผม... ผมแค่อยากมาดูลูก" คณินละล่ำละลักพูด ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่เคยชี้นิ้วสั่งคนทั้งบริษัท บัดนี้กลับไร้ซึ่งความองอาจใดๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไม่ใยดี "ลูกเหรอคะ?" นับดาวแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาอาบแก้มข้างหนึ่งอย่างกลั้นไม่อยู่ แต่เธอไม่ได้ยกมือขึ้นเช็ดมัน ปล่อยให้ความเปราะบางนั้นเป็นเครื่องเตือนใจว่าเธอเคยเจ็บปวดเจียนตายเพราะผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน "วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณบอกว่าเด็กคนนี้คือภาระ วันที่คุณขับไล่เราสองแม่ลูกออกจากชีวิต... คุณลืมไปแล้วหรือคะว่าพูดอะไรไว้บ้าง!" "ผมผิดไปแล้ว..." คณินก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง ดวงตาคู่คมเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ "ตอนนั้นผมมันตาบอด ผมไม่รู้ว่า... ไม่รู้ว่าผมมีลูก..." "แล้วตอนนี้รู้แล้วมันได้อะไรขึ้นมาล่ะคะ?" นับดาวตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีด "ความจริงเหรอ? คุณเพิ่งมารู้ความจริงเพราะคุณเพิ่งฉุกคิดได้งั้นเหรอคะ? แต่มันสายไปแล้วค่ะคุณคณิน! ตลอดสี่ปีที่เราสองแม่ลูกต้องกัดก้อนเกลือกิน คุณอยู่ที่ไหน? ตอนที่นะโมป่วยจนฉันต้องร้องไห้กอดลูกไว้คนเดียว คุณกำลังกอดอยู่กับใคร? คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อเขาด้วยซ้ำ!" นะโมเงยหน้ามองมารดาด้วยความตกใจ เด็กน้อยไม่เคยเห็นคุณแม่โกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้มาก่อน มือเล็กๆ จึงเอื้อมไปดึงชายเสื้อของคุณแม่ไว้แน่น พร้อมกับซบหน้าลงกับสะโพกของเธอเพื่อหาที่พึ่งพิง คณินหัวใจสลายยิ่งกว่าถูกไฟเผา เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวที่ลูกชายแสดงต่อเขา ภาพเด็กชายตัวน้อยในชุดกันเปื้อนลายหมีน้อยซุกซบอยู่กับผู้หญิงที่เขาทำร้ายจิตใจมาตลอด มันคือภาพสะท้อนความล้มเหลวครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของมหาเศรษฐีหนุ่ม "นะโม... ลูกครับ ปะป๋า... เอ่อ ลุงคณิน..." คณินละล่ำละลักด้วยความทำอะไรไม่ถูก มือหนาสั่นเทาเมื่อเอื้อมออกไปหมายจะแตะไหล่เล็กๆ นั้น "อย่าแม้แต่จะแตะต้องลูกฉัน!" นับดาวปัดมือของเขาออกอย่างแรง แววตาของเธอดุดันและเด็ดเดี่ยวราวกับแม่เสือที่พร้อมปกป้องลูกน้อยในอุ้งมือ "ฟังให้ชัดนะคะคณิน ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หย่าแล้วอย่าหวังจะได้เจอหน้าลูกอีก! คุณไม่มีสิทธิ์ในตัวนะโมแม้แต่นิดเดียว เอกสารใบหย่าระบุชัดเจนว่าอำนาจปกครองบุตรเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว และคุณ... เป็นแค่คนแปลกหน้า!" ถ้อยคำประกาศิตนั้นดังก้องไปทั่วร้านเบเกอรี่ที่เงียบสงบ คณินเซถอยหลังไปสองก้าวราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่อกขวา ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนแทบยืนไม่ไหว เขารู้ดีว่าทุกคำที่นับดาวพูดคือความจริง... เป็นความจริงที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเองด้วยมือทั้งสองข้างของตนเอง "ไม่... ดาว คุณจะใจร้ายกับผมเกินไปแล้วนะ ให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่พ่อ..." "หน้าที่พ่อเหรอคะ?" นับดาวแค่นยิ้มหยัน หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มแต่แววตากลับแข็งกร้าวไร้ความปรานี "คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะใช้คำนั้นหรอค่ะ ปะป๋าของนะโมมีแค่คนเดียว... คือพี่ภาคิน คนที่รักและดูแลเราในวันที่เราไม่เหลือใคร คนที่อยู่เคียงข้างนะโมในวันที่เด็กคนนี้ร้องไห้หาพ่อ! ไม่ใช่คุณ... ผู้ชายเห็นแก่ตัวที่เพิ่งตื่นจากความฝันลมๆ แล้งๆ!" สิ้นคำพูดนั้น ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเปิดออกพร้อมกับเสียงกระดิ่งลมที่ดังกรุ๊งกริ๊ง ร่างสูงโปรดของภาคิน ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและรอยยิ้มอบอุ่น เดินถือถุงวัตถุดิบเข้ามาด้วยความคุ้นเคย แต่เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุและคุกกรุ่นระหว่างคนทั้งสาม รอยยิ้มนั้นก็จางหายไปทันที "มีอะไรกันหรือเปล่าครับดาว?" ภาคินก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างคณินและนับดาวอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาคมกริบของแพทย์หนุ่มผู้แสนอ่อนโยนมองตรงไปยังคณินด้วยความระแวดระวังและไม่เป็นมิตรนัก คณินหันไปมองหน้าชายหนุ่มผู้มาใหม่ ดวงตาคู่คมฉายแววเกรี้ยวกราดและหึงหวงขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นความสนิทสนมและท่าทีปกป้องที่ภาคินแสดงออกต่อนับดาวและเด็กชายนะโม มันคือภาพบาดตาที่ตอกย้ำว่าที่ตรงนั้น... ที่ซึ่งควรเป็นของเขา มีคนอื่นมาแทนที่อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว "คุณนี่เอง..." คณินกัดฟันกรวด สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น "ไอ้คนที่เข้ามาเกาะแกะภรรยาชาวบ้าน..." "ภรรยาเก่าค่ะ!" นับดาวสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "กรุณาใช้สมองอันชาญฉลาดของคุณคิดทบทวนดูใหม่นะคะว่าเราหย่ากันขาดนานแค่ไหนแล้ว คุณคณิน!" ภาคินวางถุงวัตถุดิบลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ ก่อนจะย่อตัวลงลูบผมน้องนะโมด้วยความอ่อนโยน "นะโมครับ ไปหยิบกล่องสีฟ้าในห้องพักกับลุงภาคินดีกว่าครับ ข้างในมีของฝากที่หนูอยากได้อยู่นะ" เด็กน้อยพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะยอมเดินจูงมือภาคินหายเข้าไปในโซนด้านหลังร้าน โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองชายแปลกหน้าที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ตรงนั้นเลยสักนิด เมื่อลับร่างของลูกชายและชายหนุ่มผู้เป็นที่รักของนับดาวแล้ว บรรยากาศในร้านก็ยิ่งอึดอัดและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คณินจ้องมองอดีตภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ทิฐิที่สั่งสมมานานก็ยังคงค้ำคอให้เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ "คุณรักมันงั้นเหรอ ดาว? ผู้ชายคนนั้นดีกว่าผมตรงไหน?" คณินเค้นเสียงถามด้วยความเจ็บปวด "เขาไม่ได้ดีเลิศเลออะไรหรอค่ะ... แต่เขาไม่เคยใจร้ายกับฉันเหมือนที่คุณทำ เขาไม่เคยทิ้งฉันในวันที่ฉันท้องและต้องการที่พึ่ง และที่สำคัญที่สุด..." นับดาวก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามีอย่างไม่เกรงกลัว "เขารักลูกของฉันด้วยใจจริง ไม่ใช่เพราะเพิ่งมารู้ว่าเด็กคนนี้คือทายาทตระกูลดังของคุณ!" คณินผงะถอยหลังราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ คำพูดของเธอบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ความจริงที่ว่าเขาเคยเกือบทำลายชีวิตเด็กคนนี้ไปเพราะความโง่เขลาเบาปัญญาของตัวเอง มันคือตราบาปที่เขาไม่มีวันลบเลือนได้ "ดาว... ขอร้องล่ะ ให้โอกาสผม..." "ออกไปจากร้านของฉันค่ะ" นับดาวชี้มือไปที่ประตูกระจกหน้าร้านด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่น่ากลัว "และจำคำพูดของฉันไว้ให้ดี... ถ้าคุณยังกล้าเข้ามาล้ำเส้นในชีวิตของเราอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันนี่แหละค่ะที่จะทำให้คุณไม่มีวันได้แม้แต่เงาของลูกชายฉันไปตลอดชีวิต!" คณินยืนนิ่งงัน ร่างกายชาดิกราวกับถูกแช่แข็งในน้ำแข็งขั้วโลก เขามองรอยยิ้มเยียบเย็นและแววตาที่เด็ดเดี่ยวจนน่ากลัวของหญิงสาวตรงหน้า ผู้หญิงคนที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและยอมจำนนต่อเขาเสมอมา บัดนี้เธอกลายเป็นกรงเล็บเหล็กที่พร้อมจะฉีกกระชากหัวใจของเขาให้แหลกละเอียดหากเขากล้าเข้าใกล้แก้วตาดวงใจของเธอ ในจังหวะที่คณินกำลังจะก้าวเดินออกจากร้านด้วยความพ่ายแพ้ราบคาบ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเลขาคนสนิท พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนผลการตรวจสอบบางอย่างที่เขาเคยสั่งให้สืบลับๆ ก่อนหน้านี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความสั้นๆ บนหน้าจอโทรศัพท์ ขาที่กำลังจะก้าวเดินหยุดชะงักกึกทันที หัวใจที่เพิ่งแตกสลายกลับต้องกระตุกวูบด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพถ่ายเอกสารใบรับรองแพทย์และประวัติการรักษาเก่าๆ ที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง มันคือหลักฐาน... หลักฐานที่พิสูจน์ว่าในคืนวันที่เขากล่าวหาว่าเธอนอกใจและไล่เธอออกจากบ้านเมื่อสี่ปีก่อน นับดาวไม่เคยมีใครอื่นเลยนอกจากเขา... และเด็กชายนะโม ไม่ได้เป็นเพียงแค่ลูกชายธรรมดาๆ ของเขา แต่ยังมีเงื่อนงำบางอย่างเกี่ยวกับสุขภาพที่นับดาวจงใจปิดบังเอาไว้จากเขามาตลอด! -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับดราม่าในตอนนี้นะคะ <3 — เมฆหมอกสีชมพู