ขอโอกาสที่ไม่มีอยู่จริง

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและเนยสดแท้จากฝรั่งเศสที่ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องอบเบเกอรี่หลังร้าน ‘Starry Bake’ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดในพื้นที่สี่เหลี่ยมเล็กๆ นี้เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวของนับดาวที่กำลังบรรจงบีบครีมไวท์ช็อกโกแลตลงบนหน้าเค้กชะงักค้างไปชั่วขณะ เมื่อเงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนกระจกใสของเคาน์เตอร์ เธอไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำก็รู้ว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น... ผู้ชายที่เคยคิดว่าโลกทั้งใบของเธอต้องหมุนรอบเขา แต่ในวันนี้ เขากลับกลายเป็นเพียงผู้ชายไร้ค่าคนหนึ่งที่ต้องมายืนรอเศษเสี้ยวความเมตตาจากอดีตภรรยา "คุณไม่มีสิทธิ์มาเดินป้วนเปี้ยนแถวนี้ค่ะ คณิน" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง มือบางยังคงทำหน้าที่ของตนเองต่อไปอย่างมั่นคง ราวกับสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่ใช่ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์มูลค่าแสนล้านผู้ทรงอิทธิพล คณินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย็นชาและหยิ่งผยอง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด เขากลืนก้อนความขื่นขมลงคอก่อนจะตัดสินใจก้าวล้ำเส้นเข้ามาในเขตหวงห้ามของร้าน "ผมแค่อยากมาคุยกับคุณเรื่อง... เรื่องหมายศาลที่คุณให้ทนายส่งมา" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่นับดาวไม่เคยได้ยินมาก่อนในรอบหลายปีที่ใช้ชีวิตร่วมกัน นับดาววางหัวบีบครีมลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ เธอลอบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นคลื่นอารมณ์พายุที่กำลังซัด สาดอยู่ในอก ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยียบเย็นจนน่ากลัว มันไม่ใช่แววตาตัดพ้อหรืออ้อนวอนเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือแววตาของคนที่ ‘ตายด้าน’ ต่อความรู้สึกที่มีต่อเขาอย่างสมบูรณ์แบบ "หมายศาลฉบับนั้นชัดเจนดีนี่คะ หรือว่าคุณอ่านหนังสือภาษาไทยไม่ออก ถึงต้องมาให้ฉันอธิบายซ้ำให้ฟังว่า 'สิทธิ์การเลี้ยงดูบุตร' เป็นของใคร และคุณ... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าใกล้ลูกของเรา" "ดาว... นั่นลูกของผมเหมือนกันนะ!" คณินเผลอขึ้นเสียงด้วยความอัดอั้น ทว่าเมื่อเห็นประกายตาแข็งกร้าวที่ตวัดมองกลับมา เขาก็ต้องรีบลดระดับเสียงลงอย่างคนเพลี่ยงพล้ำ "ผมรู้ว่าผมเคยโง่ ผมรู้ว่าผมทำร้ายคุณกับลูกไว้มากแค่ไหน แต่ขอร้องล่ะ... ให้โอกาสผมได้แก้ตัว ได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ชดเชยเวลาที่เสียไปได้ไหม" คำว่า 'ขอโอกาส' ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งที่สุดในปฐพี ช่างน่าสมเพชจนนับดาวต้องหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มีแต่ความเย้ยหยันและสมเพชเวทนา "โอกาสเหรอคะ? คณิน... คุณกำลังขอสิ่งที่มันไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้หดหู่หรอกนะคะ" นับดาวก้าวเท้าเข้าหาเขาช้าๆ ทว่าทรงพลังในทุกย่างก้าว กลิ่นหอมหวานของเบเกอรี่ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "วันที่ฉันอุ้มท้องลูกไว้ตามลำพัง วันที่ฉันเจ็บปวดเจียนตายบนเตียงคลอดโดยที่คุณกำลังควงผู้หญิงคนอื่นออกงานสังคม วันที่คุณบอกว่าเด็กคนนี้เป็นแค่ภาระ... ตอนนั้น คุณเคยคิดถึงคำว่า 'โอกาส'็้างไหมคะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในกลางใจของคณินจนเขาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ภาพอดีตที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธออย่างใจร้ายไหลย้อนกลับมาทุบทำลายสติสัมปชัญญะของเขาจนแหลกละเอียด เขาอยากจะย้อนเวลากลับไปตบหน้าตัวเองในอดีตเหลือเกิน เหตุใดเขาถึงตาบอดและใจร้ายได้ขนาดนั้น "ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ ดาว..." คณินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความลืมตัว มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาจับ แต่กลับถูกนับดาวสะบัดออกอย่างไร้เยื่อใยราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" นับดาวถอยหลังหนี สีหน้าและแววตารังเกียจเดียดฉันท์นั้นแทบจะฆ่าคณินให้ตายทั้งเป็น "จำใส่สมองของคุณเอาไว้เลยนะคะคณิน ว่าต่อให้คุณคุกเข่าอ้อนวอนจนเลือดไหลออกเป็น สายน้ำ คุณก็ไม่มีวันได้ลูกคืนไป เพราะในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ 'พ่อใหม่' ที่แท้จริงของน้องนะโม จะเดินเข้ามาอุ้มลูกของฉันด้วยความรักและทะนุถนอม... ซึ่งเป็นสิ่งที่พ่อแท้ๆ อย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ!" สิ้นคำประกาศิตนั้น บรรยากาศภายในร้านก็เงียบงันลงทันที คณินรู้สึกเหมือนมีค้อนยักษ์มาทุบเข้าที่กลางศีรษะจนมึนงง หัวใจของเขาบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บแปลบ หึงหวง? โกรธ? หรือเสียใจ? เขาแยกไม่ออกด้วยซ้ำ รู้เพียงแต่ว่าความคิดที่ว่าจะมีผู้ชายคนอื่นมาแทนที่เขาในฐานะพ่อของลูกชายและสามีของหญิงสาวคนนี้ กำลังทำให้เขาคลุ้มคลั่งจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ "ใคร..." คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวatกลัว "มันเป็นใคร! ไอ้สารเลวหน้าไหนกล้ามาแย่งลูกเมียผม!" "หุบปากหยาบคายของคุณไปซะค่ะ!" นับดาวตวาดกลับเสียงกร้าว ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลยสักนิด "คุณไม่มีสิทธิ์มาใช้คำว่า 'เมีย' หรือ 'ลูก' กับฉันอีกแล้ว! เชิญออกไปจากร้านของฉันได้แล้วค่ะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุกและให้ตำรวจลากตัวคุณออกไปให้พ้นหน้า!" ความดุดดันและเด็ดขาดในแววตานั้นทำให้คณินรู้ว่าเขาไม่สามารถใช้อารมณ์หักหาญเธอได้ในตอนนี้ เขาจำต้องกำหมัดแน่น ข่มความรู้สึกพายุอารมณ์ทั้งหมดเอาไว้ภายใน ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านเพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง... เผื่อว่าลูกชายตัวน้อยของเขาจะแอบอยู่แถวนี้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่คณินกำลังจะหันหลังเดินออกจากร้านด้วยความพ่ายแพ้ สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋านักเรียนเด็กอนุบาลลายซูเปอร์ฮีโร่วางอยู่บนโซฟาตัวยาวมุมร้าน บนกระเป๋านั้นมีป้ายปักชื่อปักไว้เด่นชัดว่า 'ด.ช.นะโม' และข้างๆ กัน มีสมุดพกรายงานผลการเรียนที่เปิดค้างไว้ คณินชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงสันหลัง เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้โซฟาตัวนั้นโดยไม่สนใจเสียงห้ามปรามนับดาวที่ร้องตะโกนไล่หลังมา มือหนาเอื้อมไปหยิบสมุดพกเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดู หน้าแรกของสมุดพกติดรูปถ่ายของเด็กชายตัวน้อยแก้มป่อง ดวงตากลมโตและจมูกรั้นเชิดรั้นที่ถอดแบบพิมพ์มาDากตัวเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน! แต่นั่นยังไม่ทำให้เขาตกใจเท่ากับชื่อและนามสกุลที่ปรากฏอยู่บรรทัดล่างสุดของใบสมัครเรียน ซึ่งเขียนด้วยลายมือบรรจงของนับดาว *ชื่อ-นามสกุลนักเรียน: เด็กชายนะโม อัศវภัทร* *ชื่อบิดา: ภาคิน อัศវภัทร* (ไม่ใช่... ไม่ใช่ นามสกุลคณินของเขา!) *ชื่อมารดา: นับดาว พิทักษ์โยธิน* คณินเบิกตากว้างจนแทบถลน ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดถัดไปที่ระบุสถานะครอบครัว *สถานะบิดาตามกฎหมาย (จดทะเบียนสมรสรับรองบุตรโดยชอบด้วยกฎหมาย): นายภาคิน อัศวภัทร (ทายาทมหาเศรษฐีเครือโรงแรมระดับโลก)* สมุดพกในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดังสนั่น คณินเงยหน้าขึ้นมองนับดาวที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่ตรงหน้า ขณะที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งพร้อมกับการก้าวเข้ามาของชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายรอยยิ้มอบอุ่น และที่สำคัญ... เขากำลังจูงมือเด็กชายตัวน้อยหน้าตาละม้ายคล้ายคณินเดินเคียงคู่กันเข้ามาในร้านด้วยความสนิทสนม "คุณแม่ครับ... น้องนะโมหิวเค้กช็อกโกแลตที่ปะป๋าภาคินสัญญาว่าจะซื้อให้แล้วครับ" ************************************************* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ รักและขอบคุณค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู