ลมหายใจใหม่

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและแป้งขนมปังอบใหม่คละคลุ้งไปทั่วห้องครัวขนาดกะทัดรัด แต่ถึงกระนั้น มันก็ไม่อาจกลบความเงียบงันที่เกาะกุมหัวใจของหญิงสาวผู้ยืนอยู่หน้าเตาอบได้เลย นับดาวใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมอย่างลวกๆ ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยหมองเศร้า บัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยวและเข้มแข็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สามปีที่ผ่านมาในฐานะเงาของประธานาธิบดีหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง สั่งสอนให้เธอยอมรับความจริงว่า "ความรัก" ไม่เคยเพียงพอที่จะค้ำจุนชีวิตแต่งงานที่สร้างขึ้นบนความว่างเปล่า ยิ่งเมื่อคิดถึงกระดาษแผ่นบางที่เธอทิ้งไว้เบื้องหลังเอกสารหยั้น—กระดาษที่บอกความจริงว่าเขากำลังจะเป็นพ่อคนโดยที่เขาไม่เคยใส่ใจ—มุมปากของเธอก็เหยียดยิ้มสมเพช "คุณแม่ครับ น้องนะโมอยากกินคุกกี้รูปดาวที่อบเมื่อวานอีกจังเลย" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กป้อมที่วิ่งเข้ามาสวมกอดรอบขาของเธอ ดวงตาคมกริบถอดแบบมาจากบิดาผู้เย็นชานั้นมองมาช้อนขึ้นด้วยความออดอ้อน นับดาวรีบซ่อนแววตาเจ็บปวดไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยน เธอนั่งยبطลงสวมกอดร่างนุ่มนิ่มนั้นแน่น ราวกับว่านี่คือสิ่งเดียวในโลกที่พิสูจน์ว่าเธอไม่ได้สูญเสียทุกอย่างไป "ไม่ได้นะคะคนเก่ง วันนี้เราต้องเอาเวลาไปจัดร้านเบเกอรี่เปิดใหม่ของเรานะ อีกสองวันก็จะเปิดร้านอย่างเป็นทางการแล้ว ลูกชายของแม่ต้องเป็นผู้ช่วยตัวน้อยที่ขยันขันแข็งที่สุดใช่ไหมคะ?" "ครับ! น้องนะโมจะเป็นเด็กดี จะช่วยคุณแม่ขายขนมปัง จะไม่ทำให้คุณแม่เหนื่อยแน่นอนครับ!" เด็กน้อยพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน มือเล็กๆ ป้อมๆ ยกขึ้นปาดแป้งที่เปื้อนแก้มตัวเองจนเลอะเทอะไปหมด ทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แทบจะไม่ได้ยินมาเนิ่นนานนับตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์ตระกูลคณิน ในขณะเดียวกัน ที่ระยะทางห่างออกไปนับพันไมล์ ข้ามมหาสมุทรและเขตเวลา ท่ามกลางห้องทำงานที่โอ่อ่าแต่เยียบเย็นราวกับห้องขังน้ำแข็ง คณินกำลังนั่งนิ่งเป็นรูปปั้น เอกสารแผ่นบางในมือสั่นเทาระริกจนแทบจะยึดไม่อยู่ ตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายที่นับดาวทิ้งไว้—ความจริงที่เขามองข้ามมาตลอดสามปี—กำลังกรีดแทงหัวใจของเขาให้แหลกสลายเป็นจุล *“คุณไม่เคยต้องการลูกคนนี้... แต่เด็กคนนี้มีสิทธิ์เลือกว่าจะไม่ใช้สกุลคณินเช่นกันค่ะ”* ปึก! กำปั้นหนากระแทกเข้ากับโต๊ะทำงานกระจกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ดวงตาคมกริบสีนิลแดงก่ำด้วยพิษความโกรธและ... ความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยมารังפאเป็นครั้งแรกในชีวิต ภาพอดีตที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธอให้ออกไปจากสายตา ภาพที่เขาเย็นชาใส่เธอยามที่เธอมีอาการแพ้ท้องอย่างไร้เยื่อใย ย้อนกลับมาทุบตีซ้ำๆ ในสมองราวกับภาพยนตร์ซ้ำซากที่ไร้ทางหนี "นับดาว... เธอซ่อนลูกของฉันไว้ที่ไหน!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร บัดนี้กลับสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก เขารู้จักนิสัยของภรรยาเก่าดี นับดาวเป็นคนอ่อนโยน แต่เมื่อเธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว เธอก็จะแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าและไม่มีวันหันหลังกลับ เอกสารการโอนเงินเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอทิ้งไว้ ข้อมูลการเดินทางที่ถูกปกปิดอย่างแนบเนียน และป้ายชื่อร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองชายทะเลอันเงียบสงบที่ถูกสืบทราบมาในวินาทีสุดท้าย—ทั้งหมดนี้ชี้เป้าไปยังที่เดียว คณินลุกขึ้นพรวดเดียว คว้าสูทตัวแพงขึ้นมาสวมด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา ทิฐิและความเย่อหยิ่งที่เคยค้ำคอถูกกระชากทิ้งลงกับพื้นอย่างไร้ค่า ในเมื่อเธอคิดจะพรากเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาหนีไป เขาจะตามไปพลิกแผ่นดินหา และจะกระชากเธอกับลูกกลับมาสู่อ้อมกอดให้จงได้ ต่อให้ต้องคุกเข่าขอร้อง เธอก็ต้องยอมยกโทษให้เขา! ตัดกลับมายังเมืองชายทะเลอันสงบเงียบ แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องกระทบผืนน้ำระยิบระยับ นับดาวกำลังจัดเรียงขนมปังอบใหม่ลงบนชั้นวางในร้าน "Mellow Star Bakery" ชื่อร้านที่สื่อถึงความหมายของเธอและลูกชาย กลิ่นหอมหวานของเนยสดฟุ้งกระจายออกไปนอกร้าน เชิญชวนให้ผู้คนเริ่มเดินเข้ามาเยือน "คุณแม่ครับ มีคนมาซื้อขนมปังครับ!" เสียงใสของน้องนะโมเรียกให้สติของนับดาวกลับมา เธอเงยหน้าขึ้นจากเคาน์เตอร์ เตรียมจะกล่าวต้อนรับลูกค้าคนแรกของร้านด้วยรอยยิ้ม ทว่า... รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างไปในทันที เมื่อร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศร้านเบเกอรี่ริมทะเล ก้าวผ่านประตูกระจกเข้ามาอย่างช้าๆ ลมหายใจของนับดาวสะดุดกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคมกริบของคณินกวาดสายตามองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กของเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างกายหญิงสาว—เด็กชายที่มีดวงตา หน้าผาก และริมฝีปากถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน ราวกับส่องกระจกเงา คณินก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าตัวเด็กน้อยที่ยืนทำตาแป๋วอยู่ตรงหน้า ขณะที่นับดาวกรีดร้องในลำคอด้วยความตื่นตระหนก รีบพุ่งเข้ามาดึงลูกชายมาไว้ข้างหลังทันที พร้อมกับสายตาที่แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความแค้นที่ถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับบทละครนี้นะคะ เมฆหมอกสีชมพูสัญญาว่าความเข้มข้นจะทวีคูณขึ้นในตอนหน้าค่ะ!