ความลับใต้เงาจันทร์

กลิ่นอายของแป้งสาลีและเนยสดแท้ที่อบอวลอยู่ภายในห้องครัวยามวิกาลไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บภายในทรวงอกของนับดาวจางหายลงไปได้เลยแม้แต่น้อย เปลวไฟสีส้มจากเตาอบสะท้อนลงบนดวงตากลมโตที่ฉาบไว้ด้วยหยาดน้ำตาคลอหน่วย หญิงสาวใช้หลังมือปาดคราบแป้งที่เปื้อนข้างแก้มออกลวกๆ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวของเรียวปาก มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยค่อยๆ วางลงบนหน้าท้องแบนราบที่ยังคงซ่อนความลับอันยิ่งใหญ่เอาไว้ บทเพลงกล่อมเด็กแผ่วเบาถูกขับร้องออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียว ท่ามกลางความเงียบงัดของยามค่ำคืน มีเพียงแสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามากระטบเงาร่างของเธอ นับดาวก้มมองท้องของตัวเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากลาย ทั้งความหวาดกลัว ความโดดเดี่ยว และความรักอันยิ่งใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน "ลูกจ๋า..." เสียงกระซิบพร่าสั่นเล็ดลอดออกมาจากลำคอ "หนูรู้ไหมคะ... ว่าตอนนี้โลกใบนี้มันใจร้ายกับแม่เหลือเกิน แต่ไม่ต้องกลัวนะคะ ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้น... คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูก จะไม่เคยหันมามองเราเลย ถึงแม้ว่าเขาจะผลไสไล่ส่งเราออกจากชีวิตของเขาอย่างไร้เยื่อใย... แต่จำไว้นะคะลูกรัก" หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนหลังมือที่ทาบอยู่บนหน้าท้อง ความอุ่นร้อนของมันตัดกับความเย็นเยียบของบรรยากาศรอบกายอย่างสิ้นเชิง "ต่อจากนี้ไป... เราจะมีกันแค่สองคนแม่ลูกนะคะ ไม่มีทางที่ใครหน้าไหนจะเข้ามาทำร้ายหัวใจดวงนี้ได้อีกแล้ว แม่สัญญา... แม่จะปกป้องลูกด้วยชีวิตของแม่เอง" ทุกถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและรอยแผลเป็นจากอดีตที่ถูกกรีดซ้ำ คณิน... สามีผู้เย็นชาและเย่อหยิ่งคนนั้น ได้ตายไปจากหัวใจของเธอตั้งแต่คืนที่เขาเซ็นใบหย่าและโยนมันใส่หน้าเธอราวกับเศษกระดาษไร้ค่า เขากล้าดียังไงถึงคิดว่าเธอจะก้มหัวยอมจำนนตลอดไป? ความอ่อนแอของนับดาวคนเก่าได้มอดไหม้ไปพร้อมกับกองเพลิงแห่งความเจ็บปวดในคืนนั้นแล้ว เหลือเพียงแต่นับดาวคนใหม่—หญิงสาวผู้พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องสายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลอัครเดชาโชติอันโอ่อ่า คณินกำลังยืนมองแก้ววิสกี้ในมือด้วยสายตาเหม่อลอย บรรยากาศรอบตัวเขาเงียบงันและวังเวงจนน่าอึดอัด ห้องทำงานกว้างขวางที่เคยมีเสียงหัวเราะของเด็กชายตัวน้อยวิ่งเล่น บัดนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า ภาพของน้องนะโม ลูกชายที่เขาเคยผลักไสด้วยความหมาินเมินและทิฐิอันบ้าคลั่ง ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองราวกับภาพหลอนที่คอยตามหลอกหลอน "คุณพ่อครับ... น้องนะโมคิดถึงคุณแม่..." เสียงเล็กๆ ของลูกชายที่เคยเอ่ยถามหาแม่ในคืนก่อน ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท คณินหลับตาลงอย่างเจ็บปวด หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เขาหยิบกรอบรูปบนโต๊ะขึ้นมาดู ในนั้นคือภาพครอบครัวที่ถ่ายร่วมกันเมื่อหลายปีก่อน รอยยิ้มของนับดาวในภาพช่างสดใสและจริงใจ... แต่เขากลับเป็นคนทำลายรอยยิ้มนั้นด้วยมือของตัวเอง ความเย่อหยิ่ง ทิฐิมานะ และความเชื่อมั่นว่าตัวเองเหนือกว่าใคร ทำให้เขาตาบอดมืดจนมองไม่เห็นคุณค่าของผู้หญิงที่รักเขาด้วยใจจริง จนกระทั่งวันที่เธอเลือกที่จะเดินหันหลังให้... วันที่ไม่มีแม้แต่น้ำตาคลอเบ้า มีเพียงแววตาว่างเปล่าและเย็นชาที่ส่งกลับมา "เธอกล้าดียังไง... ถึงกล้าทิ้งฉันไป" คณินพึมพำกับความมืด หยาดน้ำตาลูกผู้ชายไหลรินลงมาเงียบๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขายอมรับแล้วก็ได้... เขายอมรับว่าเขาพ่ายแพ้ พ่ายแพ้ให้กับความเย่อหยิ่งของตัวเอง และพ่ายแพ้ให้กับความว่างเปล่าที่เธอมอบไว้ให้ดูต่างหน้า ทว่า ในขณะที่คณินกำลังจมดิ่งอยู่กับความสำนึกผิดและความทรมานอันสาสม เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหยิบมันขึ้นมากดรับด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างตามวิสัย "มีอะไร" [นายครับ... ทางสายสืบที่เราส่งไปติดตามคุณนับดาว รายงานความคืบหน้าด่วนเข้ามาครับ] เสียงปลายสายรายงานด้วยความร้อนรน ทำให้คณินต้องตั้งใจฟัง "ว่ามา... เธออยู่ที่ไหน?" คณินถามเสียงเข้ม หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ [คุณนับดาวไม่ได้อยู่ที่อพาร์ตเมนต์เดิมแล้วครับ... เธอย้ายไปอยู่ที่เมืองชายทะเลเล็กๆ ทางภาคใต้ และที่สำคัญ... จากรายงานของสายลับที่แฝงตัวอยู่แถวนั้น พบว่าเธอเพิ่งไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลท้องถิ่นเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ครับนาย!] กรอบรูปในมือของคณินร่วงหล่นกระทบพื้นกระจกแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ สมองขาวโพลนไปหมดชั่วขณะ ท้องงั้นเหรอ...? นับดาวกำลังตั้งท้องลูกอีกคนของเขาอย่างนั้นหรือ?! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดราม่าในตอนนี้นะคะ เมฆหมอกสีชมพูสัญญาว่าตอนหน้าความเดือดระอุจะพุ่งทะยานจนวางไม่ลงเลยค่ะ!