คำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ

กลิ่นหอมกรุ่นของวนิลลาและเนยแท้ที่เคยลอยฟุ้งอบอวลอยู่ทั่วทุกตารางนิ้วของบ้านหลังนี้… บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นอับชื้นของความเงียบงันที่กัดกินหัวใจ คณินกวาดสายตามองไปรอบห้องครัวที่เคยมีชีวิตชีวา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงที่ยับยู่ยี่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม เก้าอี้ที่นับดาวเคยนั่งร้อยเรียงถ้อยคำอ่อนหวาน พร้อมกับรอยยิ้มละมุนละไมยามที่เธอบรรจงอบเค้กชิ้นโปรดให้เขา แต่วันนี้… บนเคาน์เตอร์หินอ่อนไร้ซึ่งร่องรอยของการทำขนม มีเพียงความสะอาดสะอ้านที่เย็นเยียบจนน่ากลัว ราวกับว่าที่นี่ไม่เคยมีผู้หญิงที่ชื่อ ‘นับดาว’ อาศัยอยู่เลย *“ท้องงั้นเหรอ…?”* คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท สร้างความปั่นป่วนในช่องท้องของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด ภาพของใบซีดเซียว ร่างกายที่ผอมบางลง และร่องรอยความช้ำระทมในดวงตากลมโตคู่สวยของภรรยาเก่า วิ่งวนเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซากที่กดปุ่มรีเพลย์ไม่ยอมหยุด ถ้าเธอกำลังท้องจริง ๆ… ลูกอีกคนของเขากำลังเติบโตอยู่ในร่างของผู้หญิงคนที่เขาเพิ่งเซ็นใบหย่าขับไลไสส่ง และเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไม่ใยดีเมื่อไม่กี่วันก่อนอย่างนั้นหรือ? ความคิดนั้นทำให้คณินรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบ ๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากปลายนิ้ว ความเงียบในบ้านหลังใหญ่กำลังบีบคั้นประสาทของเขาให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ มันไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็นความเงียบที่มีเสียงกรีดร้องของความสำนึกผิดก้องกังوالอยู่ข้างใน "คุณดาว…" เขาพึมพำเรียกชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหองที่เคยมี ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน กลับรู้สึกราวกับเป็นชายผู้ยากไร้ที่สุดในโลก ณ วินาทีนี้ เขาลุกขึ้นเดินอย่างไร้จุดหมายไปยังชั้นสอง ผ่านห้องนอนใหญ่ที่เตียงนอนถูกจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไร้ร่องรอยการใช้งานฝั่งซ้าย ไร้เงาของร่างเล็กที่เคยนอนขดตัวอยู่มุมห้องเพื่อหลีกทางให้เขา… ก่อนที่ฝ่าหนาจะผลักประตูห้องนอนเด็กสีฟ้าพาสเทลที่ปิดสนิทเข้าไป ที่นี่… คือห้องของน้องนะโม ลูกชายที่เขาแทบไม่เคยใส่ใจ เตียงนอนขนาดเล็กมีตุ๊กตาหมีตัวโปรดวางอยู่ ประตูตู้เสื้อผ้าแง้มออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเสื้อผ้าเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ถูกแขวนไว้อย่างเป็นระเบียบ สายตาคมกริบกวาดไปสะดุดเข้ากับกรอบรูปใณโตบนโต๊ะทำงานตัวเล็ก ภาพวาดสีน้ำฝีมือเด็กอนุบาลรูปครอบครัวที่มีพ่อ แม่ และลูกจูงมือกัน วาดด้วยสีสันสดใส แต่ตรงใบหน้าของ ‘พ่อ’ ถูกระบายทับด้วยสีดำจนดำมืดสนิท ไร้แววตา ไร้รอยยิ้ม หัวใจของคณินกระตุกวูบ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นทาบอก ลูกชายของเขาเกลียดเขา… หรือแม้กระทั่งไม่อยากจดจำเขาด้วยซ้ำ! บนโต๊ะตัวเดียวกันนั้น มีสมุดวาดภาพเล่มหนาวางเปิดค้างไว้ คณินก้าวเข้าไปช้า ๆ ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา นิ้วแกร่งเอื้อมไปพลิกกระดาษแผ่นที่เปิดค้างอยู่ ลายมือโย้เย้ของเด็กวัยอนุบาลเขียนด้วยดินสอสีไม้ บรรทัดแล้วบรรทัดเล่า… *‘คุณพ่อใจร้าย’* *‘คุณแม่ร้องไห้ทำไม?’* *‘นะโมอยากมีพ่อใหม่ที่ไม่ดุแม่’* *ปึง!* ราวกับมีค้อนเหล็กอันมหึมาฟาดลงกลางกระบาล คณินรู้สึกหน้ามืดวิงเวียนจนต้องใช้มืออีกข้างยึดขอบโต๊ะไว้แน่น ลมหายใจสะดุดติดขัด ประโยคสุดท้ายของเด็กน้อยทิ่มแทงเข้าที่ขั้วหัวใจอย่างจัง *‘อยากมีพ่อใหม่ที่ไม่ดุแม่’* ถ้อยคำไร้เดียงสาแต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง เขานึกถึงแววตานิ่งสนิท ไร้เยื่อใย และเด็ดเดี่ยวของนับดาวในวันที่เธอเซ็นใบหย่า แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย แต่มันคือความว่างเปล่า… ความว่างเปล่าที่น่ากลัวกว่าการกรีดร้องหรือตบตีเป็นร้อยเท่าพันทวี เธอกำลังจะไปจากเขาจริง ๆ และบางที… เธอดึงเอาสายใยสุดท้ายของชีวิตเขา ติดตัวไปด้วย คณินกัดฟันกรวดจนกรามขึ้นสันนูน ความหึงหวง ความหวาดกลัว และความสำนึกผิดตีรวนกันจนปั่นป่วนในอก เขาไม่อินังขังขอบกับผู้หญิงคนไหนในโลกใบนี้มาทั้งชีวิต แต่ทำไม… ทำไมการสูญเสียผู้หญิงที่จืดชืดคนนี้ ถึงทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า เขาต้องตามหาเธอ… ต้องรู้ให้ได้ว่าเด็กในท้องของเธอดลบันดาลให้เกิดอะไรขึ้น และที่สำคัญที่สุด… ใครคือผู้ชายที่ลูกชายของเขากล่าวถึงในสมุดวาดภาพเล่มนี้! ในจังหวะที่คณินกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องเพื่อสั่งการคนสนิท สายตาคมก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นอยู่ที่พื้นข้างชั้นหนังสือ ลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำ คล้ายกระดาษบันทึกทางการแพทย์ที่ถูกขยำแล้วคลี่ออก เขาเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย กางกระดาษยับยู่ยี่นั้นออกช้า ๆ… ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจสะดุดกゥกเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ระบุผลตรวจอย่างชัดเจน พร้อมกับชื่อของโรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง และชื่อของแพทย์ผู้ทำการตรวจรักษา… *ผลการวินิจฉัย: ตั้งครรภ์แฝด… อายุครรภ์ 6 สัปดาห์* ทว่า… สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของประธานหนุ่มเย็นเฉียบจนแข็งค้าง ไม่ใช่แค่คำว่า ‘แฝด’ แต่คือชื่อของบิดาที่ถูกระบุไว้ในช่องเว้นว่าง ซึ่งถูกเติมเต็มด้วยลายเซ็นและชื่อของบุคคลที่คณินรู้จักเป็นอย่างดี… คนที่เขาเกลียดขี้หน้าและเป็นคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญ! เมฆหมอกสีชมพูขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ