วันเวลาที่ผ่านไป

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและเนยแท้ชั้นดีที่ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องครัวเล็กๆ แห่งนี้ ไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บในหัวใจของนับดาวจางหายลงไปได้เลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวสวยภายใต้ผ้ากันเปื้อนสีครีมกำลังบรรจงปาดครีมสีขาวละมุนลงบนเค้กชิ้นโตอย่างประณีต ทุกสัมผัสที่ปลายพายยางสะท้อนถึงความตั้งใจและความเด็ดเดี่ยวที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากเศษซากของความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต โลกใบใหม่ของเธอกับลูกชายตัวน้อยไม่ได้สวยงามโรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มันคืออิสรภาพที่เธอยอมแลกมาด้วยหยาดน้ำตาและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี "คุณแม่ขา... กลิ่นหอมจังเลยครับ" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบดังขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว น้องนะโมวิ่งเตาะแตะเข้ามาพร้อมกับตุ๊กตาหมีตัวโปรดในมือ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับมองตรงมาที่เค้กชิ้นสวยบนโต๊ะทำงาน ใบละมุนนั้นถอดแบบมาจากใครบางคนอย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งสันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากหยักได้รูป ชวนให้หัวใจของคนเป็นแม่ทั้งรู้สึกอิ่มเอมและเจ็บแปลบขึ้นมาทุกครั้งที่ได้มอง นับดาววางพายในมือลงทันที รอยยิ้มอ่อนโยนถูกระบายขึ้นบนใบหน้าเพื่อปิดบังความเหนื่อยล้า เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอ้อมแขนเรียวโอบกอดร่างเล็กเข้ามาแนบอก สูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากตัวลูกน้อยเพื่อเติมพลังใจ "เดี๋ยวคุณแม่แต่งหน้าเค้กเสร็จ เราจะเอาไปทานกันให้อร่อยเลยนะคะคนดีของแม่" นับดาวเอ่ยเสียงนุ่ม พลางเกลี่ยปอยผมที่ปรกลานหน้าผากของลูกชายอย่างทะนุถนอม "เย้! คุณแม่ใจดีที่สุดเลยครับ" น้องนะโมหัวسเราะคิกคัก ซุกใบหน้าลงกับซอกคอของมารดาอย่างออดอ้อน ก่อนที่ดวงตากลมโตจะกะพริบปริบๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองสำรวจรอบห้องครัวด้วยความสงสัยตามประสาเด็กช่างสังเกต "คุณแม่ฮะ... ทำไมบ้านเราไม่มีคุณพ่อเหมือนบ้านของน้องป้องล่ะครับ?" คำถามเพียงสั้นๆ จากเด็กน้อยวัยสี่ขวบพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของผู้เป็นแม่ราวกับมีใครเอาเข็มเล่มเล็กๆ มาทิ่มแทงซ้ำๆ นับดาวชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดติดขัดในลำคอจนเธอต้องหลับตาลงเพื่อตั้งสติสะกดกลั้นความสั่นไหวที่เอ่อล้นขึ้นมาจุกอก ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของเมืองใหญ่ ห่างออกไปหลายไมล์... คณินนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงัน บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เอกสารกองโตตรงหน้าแทบไม่มีความหมายใดๆ เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองผ่านกรอบรูปใบเล็กคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ รูปถ่ายแต่งงานที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในลิ้นชักลึกที่สุด แต่ภาพใบหน้าเศร้าสร้อยของนับดาวในวันหย่าร้างกลับยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างเด่นชัด ความเงียบงันกัดกินหัวใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าการไม่มีผู้หญิงเงียบๆ คนนั้นอยู่ในบ้าน จะทำให้คฤหาสน์หลังโตกลายเป็นหลุมศพความรู้สึกที่ว่างเปล่าและหนาแน่นไปด้วยความโดดเดี่ยวได้ถึงเพียงนี้ เขากำลังชดใช้... ชดใช้ให้กับความโง่เขลาและความเย็นชาของตัวเองอย่างสาสม ตามคำพิพากษาของกาลเวลาที่ไม่มีวันหมุนย้อนกลับ "คุณคณินคะ เอกสารสรุปยอดขายประจำไตรมาสนี้ค่ะ" เลขาสาววางแฟ้มลงบนโต๊ะด้วยความระมัดระวัง พร้อมกับเหลือบมองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ เพราะตลอดหลายเดือนมานี้ คณินกลายเป็นคนทำงานบ้าคลั่งไร้ซึ่งรอยยิ้มและเสียงหัวใจ "วางไว้เถอะ..." คณินตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาไม่ได้ละออกจากหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพท้องฟ้าครึ้มฝนภายนอก ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดวาบขึ้นมาในหัว คำพูดตัดพ้อครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะหันหลังเดินจากไปอย่างไม่เหลียวหลัง ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *'คุณไม่เคยเห็นค่าของฉัน... และชาตiนี้เราอย่าได้พบกันอีกเลย'* หัวใจของคณินกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บปวดแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความสำนึกผิดที่กัดกร่อนอยู่ทุกค่ำคืนกำลังบีบคั้นให้เขาแทบคลั่ง เขาพยายามตามหาเธอ พยายามพลิกแผ่นดินค้นหาอดีตภรรยาและสายเลือดที่เขาเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเธอกุมความลับบางอย่างเอาไว้ แต่นับดาวกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ กลับมาที่บ้านพักหลังเล็กอบอุ่นของนับดาว หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็ง เธอลืมตาขึ้นสบตากับลูกชายตัวน้อยด้วยแววตาที่มั่นคงและเปี่ยมด้วยความรักอันบริสุทธิ์ มือบางประคองแก้มนุ่มนิ่มทั้งสองข้างของน้องนะโมไว้อย่างแผ่วเบา "นะโมครับ..." นับดาวเริ่มต้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ฟังแม่นะลูก... ถึงบ้านเราจะไม่มีคุณพ่อ แต่นะโมมีคุณแม่ มีความรักของแม่ที่มอบให้หนูได้มากที่สุด มากจนล้นหัวใจเลยนะคะ หนูไม่จำเป็นต้องมีคุณพ่อเพื่อที่จะมีความสุขเลยลูกรัก" เด็กชายเอียงคอด้วยความไม่เข้าใจนัก แต่สัมผัสอบอุ่นและแววตาจริงจังจากมารดาทำให้เขายอมพยักหน้ารับช้าๆ "ถ้างั้น... นะโมมีแค่คุณแม่คนเดียวก็พอครับ" นับดาวโอบกอดลูกน้อยเข้าแนบอกอีกครั้ง หยาดน้ำใสๆ ไหลรินอาบแก้มนวลเงียบๆ เป็นหยดสุดท้าย... หยดน้ำตาแห่งการเริ่มต้นใหม่ที่เธอจะไม่หันหลังกลับไปมองอดีตอันเจ็บปวดนั้นอีกเด็ดขาด ทว่า ในขณะที่เธอกำลังคิดว่าทุกอย่างได้จบลงและถูกปิดตายไว้สนิทแล้ว เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเบเกอรี่เล็กๆ ของเธอกลับดังขึ้นเบาๆ สองสามครั้ง ขัดจังหวะความสงบสุขภายในบ้าน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... นับดาวขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเนื่องจากยังไม่ถึงเวลาเปิดร้าน ร่างบางค่อยๆ ผละออกจากลูกชายแล้วก้าวเดินไปที่ประตูหน้าร้านอย่างระมัดระวัง มือเรียวเอื้อมไปจับลูกบิดและดึงบานประตูให้เปิดออกช้าๆ ท่ามกลางสายฝนโปรยปรายที่เริ่มตกลงมาปรอยๆ ทว่า ทันทีที่ประตูเปิดกว้างขึ้นจนเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายปริศนาในชุดสูทสีเข้มเปียกชื้นเล็กน้อยที่ยืนหันหลังให้อยู่ภายใต้ร่มคันใหญ่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันกลับมาสบตากับเธอตรงๆ... ลมหายใจของนับดาวขาดห้วง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อดวงตาคู่คมกริบที่เธอจดจำได้ดีแม้ในยามหลับตา คู่ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโหยหาอย่างสุดซึ้ง กำลังจ้องมองตรงมาที่เธอ... คณินยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว! เมฆหมอกสีชมพูขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้นับดาวมาจนถึงตอนนี้นะคะ