การตัดสินใจครั้งสำคัญ

“คุณกำลังจะบอกว่า... เรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา มันเป็นแค่ฉากละครที่คุณปูไว้เพื่อทำลายชีวิตฉันงั้นเหรอคะ?” เสียงของนับดาวสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองคณินกลับแข็งกร้าวราวกับแก้วที่กำลังจะแตกสลาย เอกสารปึกหนาในมือของเธอสั่นสะท้านตามแรงอารมณ์ ข้อเท็จจริงที่ปรากฏบนหน้ากระดาษทำให้โลกทั้งใบของเธอหมุนคว้างจนแทบยืนไม่อยู่ ความลับที่เขาเคยปกปิดไว้ภายใต้หน้ากากของสามีผู้เย็นชา บัดนี้มันถูกกระชากออกมาจนหมดสิ้น คณินไม่ได้ตอบในทันที ใบหน้าคมเข้มที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าว เขาขยับกายเข้าหาเธอช้าๆ แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาแบบเดิมหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเจ็บปวดที่พยายามจะสื่อสารออกมา “ผมไม่ได้จะทำลายชีวิตใคร... สิ่งที่ผมทำ ผมแค่ต้องการให้คุณอยู่กับผม แม้ว่าวิธีที่ผมใช้มันจะเลวร้ายแค่ไหน แต่นับดาว... ผมเพิ่งรู้ตัวว่าการไม่มีคุณอยู่ข้างๆ มันเหมือนการหายใจโดยไม่มีปอด” นับดาวแค่นยิ้มหยันให้กับคำสารภาพนั้น “คำพูดสวยหรูพวกนี้เก็บไว้ใช้กับคนอื่นเถอะค่ะ ในวันที่ฉันต้องอุ้มท้องลูกคนเดียว ในวันที่ฉันนั่งรอคุณอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมกับกลิ่นเค้กที่อบไหม้เพราะคุณไม่เคยกลับมาหาครอบครัว... วันนั้นคุณอยู่ที่ไหนคะ?” เธอก้าวถอยหลังเมื่อเขาพยายามจะเอื้อมมือมาแตะไหล่ กลิ่นหอมจางๆ ของเบเกอรี่ที่ติดตัวเธอมาจากการทำงานในร้านวันนี้ ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจถึงความสุขที่เธอเคยสร้างขึ้นด้วยตัวเอง โดยไม่มีเขา “แม่ครับ... คุณลุงคนนี้ทำให้แม่ร้องไห้เหรอครับ?” เสียงเล็กๆ ของน้องนะโมแทรกเข้ามาในบรรยากาศที่ตึงเครียด เด็กน้อยเดินเตาะแตะออกมาจากมุมห้อง ดวงตากลมโตไร้เดียงสาจ้องมองคณินอย่างไม่ไว้ใจ มือเล็กๆ กำชายกระโปรงของนับดาวไว้แน่น คณินชะงักงันไป สายตาที่จ้องมองเด็กชายเบื้องหน้ามีความสับสนและโหยหาบางอย่างที่เขาก็อธิบายไม่ได้ มือที่เคยแกร่งดั่งหินผาเริ่มสั่นไหว เขาไม่ได้เห็นแค่เพียงเด็กชายคนหนึ่ง แต่เขากำลังเห็น ‘ตัวเอง’ ในวัยเด็กที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น “นะโม ไปรอแม่ที่รถก่อนนะคะลูก...” นับดาวเอ่ยเสียงเบา พยายามระงับอารมณ์ไม่ให้ลูกเห็นความอ่อนแอ แต่คณินกลับคุกเข่าลงต่อหน้าเด็กน้อย ทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับนะโมลดลงจนแทบจะชิดกัน “ผม... ผมไม่ได้จะทำให้น้องร้องไห้ครับ” คณินเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาจดจ้องที่ใบหน้าของเด็กน้อยไม่วางตา “ผมแค่อยากจะขอโทษแม่ของหนู” นับดาวมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด ความแข็งกร้าวที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาเป็นกำแพงสูงชันเริ่มมีรอยร้าว เมื่อเห็นชายที่เคยเกลียดชังเธอถึงกระดูกดำ บัดนี้กลับยอมลดตัวลงมาคุกเข่าต่อหน้าลูกชายของเธอด้วยท่าทีที่ดูสำนึกผิดอย่างแท้จริง เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาจองหองอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของคนที่เพิ่งสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป “ถ้าจะขอโทษ ก็จงทำตัวให้สมกับที่เคยพูดว่าอยากให้โอกาสตัวเองเถอะค่ะ” นับดาวเอ่ยพลางเบือนหน้าหนี “แต่จำไว้นะคะคณิน... ความผิดพลาดที่ผ่านไปแล้ว มันแก้ไขได้ด้วยการกระทำ ไม่ใช่แค่คำพูด” คณินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หยิบห่อของชิ้นเล็กๆ ที่เขาซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา มันคือชิ้นส่วนของเล่นที่นะโมเคยทำหายในสวนสาธารณะเมื่อวันก่อน ซึ่งเขาเป็นคนเก็บมันไว้ “ผมจำได้ว่าหนูชอบสิ่งนี้” เขาพูดพร้อมกับยื่นมันให้เด็กน้อย “และผมจะจำไว้ว่า ต่อจากนี้... ผมจะไม่มีวันทำให้ ‘คนสำคัญ’ ของผมต้องเสียใจอีก” คำว่า ‘คนสำคัญ’ ของเขาสั่นคลอนหัวใจของนับดาวอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่านี่คือกับดักของความรู้สึก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความโกรธแค้นที่เคยมีกลับลดน้อยลงเหลือเพียงความสับสนที่กัดกินใจ ทว่า... ในจังหวะที่คณินเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอด้วยความหวังที่ริบหรี่ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนพื้นเผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของนับดาวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม [ผลตรวจ DNA ของคุณคณิน และ เด็กชายนะโม: ยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด... ตรงกัน 99.99%] นับดาวเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ คณินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีทันที เขาก้มมองผลตรวจนั้นสลับกับใบหน้าของนะโมที่กำลังยิ้มให้อย่างไร้เดียงสา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอด้วยความตื่นตะลึงที่ซ่อนไม่มิด “นี่มัน... เรื่องจริงงั้นเหรอ นับดาว?” นับดาวรู้ทันทีว่ากำแพงที่เธอสร้างมาตลอดปี กำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้! เมฆหมอกสีชมพูขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับนับดาวและเส้นทางหัวใจที่ซับซ้อนนี้นะคะ