วันที่หัวใจต้องเลือกว่าจะไปหรืออยู่

“ถอยไป! อย่าเข้ามาใกล้ลูกของฉัน!” เสียงตวาดของนับดาวสั่นพร่า ท่ามกลางความวุ่นวายของท้องถนนในยามเย็นที่แสงไฟจากรถยนต์สาดส่องจนพร่าเลือน คณินไม่ได้สนใจคำขับไล่ไสส่งนั่นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของเขาจดจ้องเพียงร่างเล็กจ้อยของ 'นะโม' ที่กำลังก้าวขาเตาะแตะวิ่งข้ามถนนตามลูกบอลสีสดใสไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังพุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูง หัวใจของคณินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น ความรู้สึกผิดที่สั่งสมมาตลอดปีมลายหายไป เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่สั่งให้เขาพุ่งตัวออกไปเหมือนคนบ้า ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนที่สัญจรไปมา คณินคว้าตัวเด็กน้อยเข้ามากอดแนบอกแล้วหมุนตัวหลบไปอีกทาง ทว่าแรงปะทะจากรถยนต์ที่เบรกไม่ทันกลับกระแทกเข้าที่แผ่นหลังของเขาอย่างจัง แรงกระแทกนั้นหนักหน่วงเสียจนเขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง ร่างของชายหนุ่มผู้เคยสง่างามกระเด็นไปไกลหลายเมตร กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมไปกับกลิ่นอายของยางรถยนต์ที่ไหม้เกรียม “คุณคณิน!” นับดาวกรีดร้องเสียงหลง ร่างกายที่เคยแข็งขืนและตั้งกำแพงไว้สูงลิ่วทรุดฮวบลงกับพื้นถนน ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่หัวใจเมื่อเห็นร่างที่เคยเหยียดหยามเธอ กำลังนอนนิ่งจมกองเลือดเพื่อปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาสมควรจะปกป้องมาตั้งนานแล้ว นะโมร้องไห้จ้าอยู่ในอ้อมกอดของมารดา เด็กน้อยพยายามเอื้อมมือเล็กๆ ไปหาผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้ “คุณลุง... คุณลุงครับ! ฮึก... แม่ครับ คุณลุงเจ็บ!” นับดาวตัวสั่นเทา เธอรีบอุ้มน้องนะโมวางไว้ข้างทางก่อนจะคลานเข้าไปหาคณิน มือเรียวบางที่เคยสั่นเพราะความโกรธแค้น ตอนนี้กลับสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจนิยามได้ เธอประคองศีรษะของเขาขึ้นมา ความอบอุ่นจากหยดเลือดที่เปรอะเปื้อนมือทำให้เธอน้ำตาไหลพราก “ทำไมต้องทำแบบนี้... คุณคณิน คุณมันคนบ้า! ใครใช้ให้คุณมาแลก!” เธอตะคอกใส่คนตรงหน้าทั้งน้ำตา แต่คณินกลับเพียงแต่ยกยิ้มจางๆ ดวงตาที่เคยดุดันและเย็นชา บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนน่าใจหาย “เพื่อ... เพื่อความรับผิดชอบ... ที่ผมเพิ่งนึกได้” เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน “นะโม... ลูก... เขาไม่ควรต้องเจออะไรแบบนี้... ถ้าพ่อ... พ่อจะไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายเขา” คำว่า 'ลูก' ที่หลุดออกมาจากปากของคณินทำให้นับดาวหยุดหายใจไปชั่วขณะ เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่เธอกลัวที่สุดในชีวิต แต่วันนี้มันกลับเต็มไปด้วยความอาวรณ์ที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้ชายคนนี้ “คุณรู้... คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เธอถาม เสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นเครือ คณินไม่ได้ตอบ คำถามนั้นถูกกลืนหายไปกับความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมดวงตาของเขา แสงไฟจากรถฉุกเฉินที่เปิดหวอเข้ามาจอดเทียบท่าเปรียบเสมือนแสงแห่งความหวังเพียงหนึ่งเดียวในวินาทีวิกฤต ความวุ่นวายในโรงพยาบาลดำเนินไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่นับดาวเกลียดชังดูเหมือนจะรุนแรงกว่าปกติ เธอเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอย่างหนัก ความโกรธแค้นที่เธออุตส่าห์สะสมมาตลอดหนึ่งปีพังทลายลงพร้อมกับรถคันนั้น เธอกับเขามีเรื่องราวที่ยังไม่ได้สะสาง มีความลับที่ยังไม่ได้เปิดเผย และที่สำคัญที่สุด... ความรู้สึกในใจของเธอเองที่มันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เห็นเขาทุกข์ทรมาน ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับแพทย์เจ้าของไข้ที่มีสีหน้าเคร่งเครียด “ญาติของคนไข้ครับ...” คุณหมอเรียก นับดาวรีบลุกขึ้นทันที “คนไข้เสียเลือดมากและมีอาการกระทบกระเทือนที่ศีรษะ แต่ที่น่าห่วงกว่านั้นคือเอกสารสำคัญที่ติดตัวเขามาในขณะเกิดเหตุ... มีบางอย่างที่ผมคิดว่าคุณน่าจะต้องเห็นมันครับ” คุณหมอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลที่เปื้อนคราบเลือดจางๆ ให้เธอ นับดาวรับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ แกะมันออกท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดินโรงพยาบาลที่บีบคั้นหัวใจ ในนั้นมีรูปถ่ายของนะโมในทุกช่วงวัย... รูปที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาแอบถ่ายไว้ และใบผลตรวจ DNA ที่ระบุสถานะความสัมพันธ์ไว้อย่างชัดเจนจนเธอแทบล้มทั้งยืน แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องหยุดหายใจมากกว่านั้น คือบันทึกสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของคณินในหน้าสุดท้ายของแฟ้มเอกสารที่แนบมาด้วย *‘ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ผมก็จะคืนวันที่ผมเคยพรากไปจากคุณและลูก... แม้มันจะสายเกินไป แต่ความรักของผมที่มีให้พวกคุณ มันคือความจริงที่ผมเพิ่งตระหนักได้ในวันที่กำลังจะสูญเสียมันไป’* วินาทีนั้น ประตูลิฟต์ฝั่งตรงข้ามเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บุคคล' ที่นับดาวไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ เธอคนนั้นเดินตรงมาหาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและประกาศกร้าวต่อหน้านับดาว “ฉันรู้ว่าคณินอยู่ที่นี่... และฉันจะไม่ยอมให้ผู้หญิงอย่างเธอได้โอกาสนั้นอีกแล้ว!” นับดาวมองผู้หญิงตรงหน้าที่ถือใบสำคัญการหย่าร้างอีกใบหนึ่งมาด้วย ในขณะที่ความลับเรื่องลูกที่เธอปกปิดไว้กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนในโรงพยาบาลแห่งนี้ เมฆหมอกสีชมพูหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและส่งกำลังใจให้นับดาวในตอนถัดไปนะคะ