การไถ่บาปด้วยชีวิต

ใบสำคัญการหย่าร้างอีกใบที่สั่นเทาอยู่บนมือของหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้น... ไม่ได้มีน้ำหนักมากพอที่จะสั่นคลอนหัวใจของนับดาวได้อีกต่อไปแล้วค่ะ ในเมื่อกงล้อแห่งความจริงมันหมุนมาถึงจุดนี้ จุดที่รอยร้าวในอดีตถูกทุบทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี สิ่งเดียวที่นับดาวต้องปกป้องในวินาทีนี้ ไม่ใช่ศักดิ์ศรีจอมปลอมของตระกูลใหญ่ แต่คือดวงใจดวงน้อยที่กำลังยืนหลบอยู่หลังชายกระโปรงของเธอต่างหาก กลิ่นอายความเย็นเยียบของโรงพยาบาลปะปนกับกลิ่นไอความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนัง ผู้หญิงคนนั้น—คู่หมั้นในนามที่ถูกครอบครัวของคณินจัดเตรียมไว้—กำลังอ้าปากจะกล่าววาจาเชือดเฉือนเพื่อตอกย้ำสถานะของเธอ แต่นับดาวกลับยกมือขึ้นเพียงข้างเดียว แววตาคู่สวยที่เคยไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่สะท้อนเพียงความเย็นชา "ถ้าคุณมาเพื่อจะทวงสิทธิ์ในฐานะภรรยาของคนที่นอนอยู่ข้างใน... เชิญตามสบายนะคะ" นับดาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เพราะสำหรับฉัน ผู้ชายคนนั้นเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่บังเอิญใช้ "นามสกุล" ร่วมกันมานานเกินไปเท่านั้นเองค่ะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมโถงทางเดินวีไอพีทันที ไม่มีเสียงโต้เถียง ไม่มีแม้แต่รอยน้ำตา นับดาวจูงมือน้องนะโมเดินผ่านหน้าผู้หญิงคนนั้นไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้อีกฝ่ายยืนแข็งค้างกับเอกสารในมือราวกับตัวตลกที่เล่นละครอยู่ลำพัง ทว่า... แม้ภายนอกเธอจะเข้มแข็งสักแค่ไหน หัวใจข้างในกลับบีบรัดจนเจ็บแปลบเมื่อก้าวเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ คณินนอนอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด สายน้ำเกลือระโยงระยางระเกะระกะ ใบหน้าคมสันที่เคยเย่อหยิ่งและเปี่ยมด้วยอำนาจ บัดนี้ซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง ริมฝีปากแห้งผากขยับน้อยๆ คล้ายกำลังละเมอเรียกชื่อใครบางคน—ชื่อที่เธอฝังกลบมันไว้ในหลุมศพแห่งความทรงจำเมื่อนานมาแล้ว "คุณแม่คะ... คุณลุงคนนั้นดูเจ็บจังเลยค่ะ" เสียงเล็กๆ ของน้องนะโมเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมโตใสแป๋วทอดมองไปยังร่างบนเตียงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เด็กน้อยก็ยังไม่เข้าใจ "ทำไมเขาถึงร้องไห้ล่ะคะ ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำอะไรเขาสักหน่อย" นับดาวชะงัก เธอก้มลงมองลูกชายแล้วจึงสังเกตเห็น... หยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากหางตาของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้ในยามหมดสติ จิตใต้สำนึกของเขาก็ยังคงร่ำไห้หาอดีตที่เขาเป็นคนทำลายมันด้วยมือของตัวเอง เธอปล่อยให้นะโมไปนั่งระบายสีที่มุมห้อง ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยช้าๆ กลิ่นอายของความเสียใจลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศรอบตัวเขา มันช่างคล้ายคลึงกับกลิ่นของแป้งเค้กไหม้ๆ ที่เธอเคยอบให้เขาในวันครบรอบแต่งงานปีแรก—วันที่เขาขว้างมันลงถังขยะโดยไม่แม้แต่จะชายตาแล บนโต๊ะข้างเตียง มีสมุดบันทึกเล่มหนาปกหนังสีดำสนิทวางอยู่ มันไม่ใช่สมุดงานหรือเอกสารทางธุรกิจ แต่เป็นสมุดบันทึกส่วนตัวที่ถูกเปิดค้างไว้ที่หน้าเกือบสุดท้าย ลายมือหวัดๆ ที่คุ้นตาปรากฏอยู่บนกระดาษสีวลีเหลืองเก่า *“วันที่สิบของเดือนที่ไร้เธอ... ฉันเพิ่งรู้ว่ารสชาติของความโดดเดี่ยวที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร นึกดาว... ถ้าเวลาย้อนกลับได้ ฉันยอมแลกทุกอย่างที่มี เพื่อให้กลิ่นขนมปังฝีมือเธออุ่นอยู่ในบ้านหลังนี้ไปตลอดกาล”* ปลายนิ้วของนับดาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกวาดสายตาอ่านข้อความที่ถูกเขียนด้วยหมึกซึมสีดำ บรรทัดแล้วบรรทัดเล่าเต็มไปด้วยร่องรอยของการไถ่บาป ความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ และความเจ็บปวดที่เขากำลังได้รับ มันช่างสาสmกับสิ่งที่เธอเคยเผชิญมาตลอดสามปีเต็ม... แต่น่าแปลกที่หัวใจของเธอกลับไม่ได้รู้สึกสะใจอย่างที่ควรจะเป็น มันมีเพียงความว่างเปล่า และเสียงถอนหายใจยาวนานให้กับความโง่เขลาของมนุษย์ เขารอคอยวันที่เธอจะใจอ่อน เขารอคอยการอภัยจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี "ตื่นขึ้นมาทำไมคะ... ในเมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่เป็นของคุณหลงเหลืออยู่เลย" นับดาวกระซิบกับความว่างเปล่า ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้านั้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทันใดนั้นเอง เปลือกตาก็ขยับไหว... คณินค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาที่อิดโรยคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของหญิงสาวที่เขายืนกรานมาตลอดว่าจะไม่มีวันรัก "นะ... นับดาว..." เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอของเขา พร้อมกับมือหนาที่พยายามยกขึ้นเอื้อมคว้าชายเสื้อของเธอราวกับคนใกล้ตายที่กำลังคว้าฟางเส้นสุดท้าย "ผม... ขอโทษ..." นับดาวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปล่อยให้ปลายนิ้วของเขาคว้าได้เพียงความว่างเปล่า เธอไม่ได้ใจอ่อน เธอไม่ได้โผเข้าหา และไม่มีน้ำตาแห่งความอาลัยอาวรณ์ไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้นแม้แต่หยดเดียว มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ส่งกลับไปให้เขา "คำขอโทษของคุณมันราคาถูกเกินกว่าจะซื้อเวลาสามปีในนรกที่ฉันเคยผ่านมาค่ะ, คุณคณิน" เธอเอ่ยเสียงเรียบ เตรียมจะหันหลังเดินกลับไปหานะโมที่กำลังนั่งร้อยมาลัยกระดาษอยู่ แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะพ้นจากรัศมีของเตียงผู้ป่วย เสียงเคาะประตูก็หักล้างความเงียบขึ้นเสียก่อน พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—ทนายความส่วน ตัวของตระกูล พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลทึบในมือที่สั่นเทา "คุณนับดาวครับ... ขออภัยที่ต้องรบกวนในเวลานี้" ทนายความชรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเหลือบมองคณินที่นอนหายใจรวยรินบนเตียง "นี่คือพินัยกรรมฉบับสุดท้าย... และ... และผลตรวจ DNA ล่าสุดที่ท่านประธานสั่งให้ผมเก็บเป็นความลับสุดยอดครับ" ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกยื่นมาตรงหน้า โดยมีชื่อของเด็กชายตัวน้อยที่กำลังนั่งฮัมเพลงอย่างสบายใจอยู่มุมห้อง ปรากฏอยู่บนหัวกระดาษในฐานะ "ทายาทโดยธรรมเพียงผู้เดียว" ที่จะพลิกผันทุกอย่างไปตลอดกาล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับบททดสอบหัวใจครั้งนี้ด้วยกันนะคะ เมฆหมอกสีชมพูสัญญาว่าจะพาไปพบกับบทสรุปที่เข้มข้นและสาสมที่สุดในตอนหน้าค่ะ!