ของขวัญชิ้นสุดท้าย

กลิ่นอายจางๆ ของแป้งสาลีและเนยสดแท้จากฝรั่งเศสยังคงลอยวนอยู่ในห้องครัวเล็กๆ แห่งนี้ ทว่ามันกลับไม่ได้สร้างความสุขให้หัวใจของนับดาวเหมือนเช่นเคย นิ้วเรียวสั่นเทาจนแทบประคองที่ตรวจครรภ์ในมือไม่อยู่ ขีดสีแดงสองขีดที่ปรากฏเด่นชัดอยู่เบื้องหน้า เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางใจในค่ำคืนที่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคณินขาดสะบั้นลงอย่างไม่มีวันหวนกลับ *ชื่อของเขาเอง!* เสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นของคณินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ประโยคที่เขาเอ่ยตอกย้ำอย่างไร้เยื่อใยในค่ำคืนแห่งการหย่าร้างยังคงบาดลึกเข้าที่ขั้วหัวใจ เขามองว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงน่าสมเพชที่เกาะเขาKINกิน เป็นภาระที่เขาอยากสะบัดทิ้งให้พ้นทางเพื่อไปใช้ชีวิตอิสระกับคนที่คู่ควร และในเมื่อเขาไม่เคยต้องการเธอ... เขาก็ไม่มีวันจะได้รู้ว่า เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาก กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันภายในร่างקסนี้ "แม่คะ... นะโมหิวพายคุกกี้ที่แม่ทำเมื่อวานจังเลยครับ" เสียงใสแจ๋วของน้องนะโม ลูกชายวัยสามขวบเศษที่เดินขยี้ตาปรือเข้ามาในครัว ดึงนับดาวหลุดออกจากภวังค์ หญิงสาวรีบซ่อนที่ตรวจครรภ์ไว้ใต้ฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ปาดหยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยออกลวกๆ ก่อนจะฝืนปั้นยิ้มที่อบอุ่นที่สุดส่งให้ลูกน้อย ดวงตาที่แดงก่ำพยายามซ่อนความร้าวรานไว้ภายใต้รอยยิ้มของคนเป็นแม่ "เดี๋ยวแม่ทำให้ทานนะฃะคะคนเก่ง ของอร่อยๆ สำหรับคนเก่งของแม่กำลังจะอบเสร็จแล้วค่ะ" นับดาวดึงลูกชายเข้ามาร่างสวมกอดแน่น สัมผัสอุ่นจากตัวลูกคือสิ่งเดียวที่ต่อลมหายใจให้เธอยังคงยืนหยัดอยู่ได้ในโลกที่โหดร้ายใบนี้ ทว่า ความสงบสุขในยามเช้าช่างแสนสั้น เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเบเกอรี่เล็กๆ ของเธอดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้มารยาท นับดาวขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเดินออกไปดูก็ต้องพบกับร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพง คณิน... อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยคิดจะชายตากลับมามองหลังเซ็นใบหย่า เขาก้าวล้ำเข้ามาในอาณาจักรเล็กๆ ของเธอด้วยท่าทีคุกคามราวกับเจ้าชีวิต "ฉันลืมเอกสารสำคัญไว้ในห้องทำงานชั้นบน... หวังว่าเธอคงยังไม่ได้เก็บกวาดทิ้งขว้างเหมือนนิสัยไร้ระเบียบของเธอนะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง โดยไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าเธอด้วยซ้ำ นับดาวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว เธอก้าวเข้าไปขวางทางขึ้นบันได ดวงตากลมโตจ้องมองอดีตสามีอย่างไร้ความเกรงกลัวอีกต่อไป "ที่นี่ไม่ใช่บ้านของคุณแล้วค่ะคุณคณิน และข้าวของทุุกชิ้นในนี้ ฉันเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย ไม่ใช่เศษเงินทานจากคุณ กรุณาออกไปจากร้านของฉันด้วยค่ะ" คณินชะงักไปเล็กน้อย ดวงคมกริบมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด นับดาวในวันนี้... ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญขอความรักจากเขาอีกต่อไปแล้ว แววตาของเธอนิ่งสนิทไร้ซึ่งประกายความอาลัยอาวรณ์ ราวกับเขาก็เป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็วิ่งตึงตังลงมาจากชั้นบน น้องนะโมในชุดนอนลายการ์ตูนวิ่งเข้ามาหลบหลังมารดา พร้อมกับเอียงคอมองชายแปลกหน้าด้วยความสงสัย "คุณลุงหน้าดุคนนี้เป็นใครเหรอครับแม่? ทำไมหน้าตาคุ้นๆ จังเลย... เหมือนรูปถ่ายที่อยู่ในลิ้นชักของแม่เลยครับ" หัวใจของนับดาวกระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากห้ามปราม ร่างสูงของคณินก็ชะงักกึก เขาก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกอดขาอดีตภรรยาอยู่เบื้องล่าง ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้น... ดวงตากลมโตคู่นั้น... และร่องรอยหยักตรงมุมปากยามที่เด็กน้อยขมวดคิ้ว มันถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา! คณินค่อยๆ หันกลับมามองหน้าอดีตภรรยา ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อกวาดสายตามองหน้าท้องแบนราบที่ถูกอำพรางด้วยผ้ากันเปื้อนตัวโคร่ง สลับกับใบหน้าของเด็กชาย และที่ตรวจครรภ์สองขีดที่ร่วงหล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อกันเปื้อนของนับดาวลงบนพื้นพรมตรงหน้าพอดี! "นี่มัน... หมายความว่ายังไง นับดาว?" - เมฆหมอกสีชมพู -