วันที่รักถึงจุดจบ

กลิ่นอายของวนิลลาและเนยสดที่เคยอบอวลเคล้าคลออยู่ในห้องครัวเล็กๆ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา บัดนี้กลับเจือจางลงจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ราวกับความสัมพันธ์ของเธอกับเขาที่ถูกกัดเซาะจนกรอบแกรบและพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ นับดาวก้มมองกระดาษแผ่นบางที่วางอยู่บนโต๊ะหินอ่อนสีขาวสะอาด ปลายปากกาด้ามหรูในมือของเธอหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหินนับพันชิ้น ทว่าหัวใจที่เคยร้าวรานจนด้านชา กลับเบาหวิวและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เซ็นซะ ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และไร้ซึ่งเยื่อใยดังขึ้นทำลายความเงียบ คณิน นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับงานประติมากรรมนั้นไม่เคยปรากฏรอยยิ้มอบอุ่นให้เธอนานแล้ว ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาด้วยความรำคาญใจ เจือแววดูแคลนระคนสมเพชราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของรกหูรกตาที่เขาต้องการกวาดทิ้งให้พ้นทาง นับดาวเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีทางนิตินัย ผู้ชายที่เธอเคยยอมแลกทุกอย่างแม้กระทั่งความฝันเพื่อจะได้เคียงข้าง แต่วันนี้... เมื่อมองลึกลงไปในดวงตาสูงส่งคู่นั้น เธอกลับไม่หลงเหลือความเจ็บปวดใดๆ อีกแล้ว มีเพียงความว่างเปล่าและรอยยิ้มสมเพชตัวเองที่มุมปาก ห้าปีในฐานะภรรยาในนาม ห้าปีที่เธอต้องทนกลืนก้อนสะอื้นกับความเย็นชาและการดูถูกเหยียดหยาม คอยเฝ้ารอคอยเศษเสี้ยวความใส่ใจจากสามีที่ใช้เวลาทั้งหมดไปกับธุรกิจและ... ผู้หญิงอีกคน คณินไม่เคยรู้เลยว่ากลิ่นหอมของเบเกอรี่ที่อบอวลในบ้านหลังนี้ ไม่เคยเยียวยาความโดดเดี่ยวของเธอได้เลย ตรงกันข้าม มันกลับตอกย้ำว่าความรักที่เธอมี เป็นเพียงการพยายามอบขนมปังจากแป้งที่ไม่มีวันขึ้นฟู “คุณรีบมากเลยนะคะ คณิน” นับดาวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบจนผู้เป็นสามีถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ผิดคาดจากทุกครั้งที่เธอจะร้องไห้ฟูมฟายและอ้อนวอนขอความเห็นใจ “อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้น นับดาว เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือไง ป้ายุติสถานะน่ารำคาญนี่เสียที เธออยากได้เงินก้อนนั้นไม่ใช่เหรอ เอาไปส- แล้วก็ไสหัวออกไปจากชีวิตผม อย่าลืมว่าเธอเป็นคนขอหย่าเอง” คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองสูงส่งฉายชัดผ่านแววตา เขาคิดว่าผู้หญิงไร้ค่าอย่างเธอคงเกาะเขาไม่ปล่อย แต่วันนี้เธอกลับทำตัวแปลกประหลาด นับดาวแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขแต่มันคือเสียงสะท้อนของการปลดปล่อย “เงินเหรอคะ? คุณเก็บไว้เปย์ผู้หญิงของคุณเถอะค่ะ คณิน ฉันไม่ได้ต้องการเงินก้อนนั้นแม้แต่บาทเดียว สิ่งเดียวที่ฉันต้องการจากคุณในตอนนี้... คืออิสรภาพ และการที่คุณเซ็นชื่อลงไปตรงนี้ เพื่อตัดขาดจากผู้หญิงไร้น้ำยาอย่างฉันเสียที” พูดจบ นับดาวก็จรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างมั่นคง ลายมือที่เคยสั่นเทาในยามที่ต้องร้องขอความรัก บัดนี้กลับหนักแน่นและมั่นคงราวกับเหล็กกล้า ทุกตัวอักษรที่เธอบรรจงเขียนลงไป คือการขีดเส้นตายให้กับความโง่เขลาในอดีตของตนเอง *แกร็ก...* เสียงหัวปากกาหมึกซึมกระทบกับกระดาษดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน นับดาวดึงกระดาษแผ่นนั้นเลื่อนกลับไปหาเขาอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยมองหน้าสามีเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ทำให้คณินรู้สึกแปลบปلمในอกอย่างประหลาด มันเป็นสายตาที่ไร้เยื่อใย ไร้ความรัก และ... เป็นอิสระอย่างแท้จริง “เรียบร้อยค่ะ ตอนนี้เราเป็นอิสระต่อกันแล้วนะคะ คุณคณิน” คณินนิ่งงัดไปชั่วขณะ ดวงตาคมมองเอกสารใบหย่าที่มีลายเซ็นครบถ้วนสมบูรณ์ หัวใจของเขาเกิดอาการกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญกำลังหลุดลอยหายไปจากอุ้งมือ แต่ทิฐิและความเย่อหยิ่งอันเป็นเกราะกำบังก็ทำให้เขาเลือกที่จะเมินเฉยต่อความรู้สึกประหลาดนั้น เขาเอื้อมมือไปหยิบปากกาด้วยท่าทีเฉยเมชา ตวัดลายเซ็นของตนเองลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อจบปัญหาที่เขารอคอยมานาน “ดีมาก หวังว่าเราจะไม่ต้องมาเหยียบเรือนร่างหรือแม้แต่ใช้พื้นที่ร่วมกันอีกนะ นับดาว” คณินพูดเสียงกร้าว พับเอกสารแผ่นนั้นเก็บใส่แฟ้มด้วยท่าทีหมางเมิน โดยไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตภรรยาที่กำลังเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวลงในกระเป๋าเดินทางใบเล็ก นับดาวไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแค่หยิบกระเป๋าเดินทางและเดินไปอุ้มร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสามขวบที่กำลังนอนหลับพริบตาอยู่บนโซฟาอีกตัว น้องนะโม ลูกชายตัวน้อยผู้เป็นดวงใจและเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยอมอดทนมาจนถึงวันนี้ มือเรียวลูบศีรษะลูกชายเบาๆ สัมผัสความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในโลกที่เธอเป็นเจ้าของ “ไปกันค่ะลูกชายของแม่... เราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กัน” เธอก้าวเดินผ่านชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นอดีตสามีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย แม้แต่วินาทีเดียว คณินนั่งไขว่ห้างอยู่ที่เดิม ฟังเสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่ค่อยๆ ดังห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งลับหายไป ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องชุดหรูหราอีกครั้ง แต่วันนี้... ทำไมมันถึงได้อ้างว้างและหนาบเหน็บจนน่าประหลาดใจเช่นนี้ เขาสบถในลำคอกับตัวเอง ไล่ความรู้สึกปั่นป่วนในอกออกไป แล้วลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะไปทำงานตามปกติ ทว่า... ในวินาทีที่เขาเดินผ่านห้องนั่งเล่น สายตากลับเหลือบไปเห็นตุ๊กตากระต่ายผ้าสีชมพูเก่าๆ ตัวหนึ่งตกอยู่ใต้โซฟา ใกล้กันนั้นมีกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่น่าจะร่วงหล่นมาจากกระเป๋าของเด็กน้อย คณินขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ ก้มลงหยิบมันขึ้นมาตั้งใจจะโยนลงถังขยะ แต่เมื่อสายตาปะทะเข้ากับตัวหนังสือและรูปถ่ายใบเล็กที่แนบมาด้วย ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งก็พลันสะดุดกึก ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงทันที เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราvirจะทะลุตู้หน้าอก ภาพถ่ายในมือคือใบผลตรวจสุขภาพและการเติบโตของเด็กชาย 'นะโม' และตัวเลขศักราชที่ระบุวันเกิด... มันคือช่วงเวลาเดียวกันกับที่เขากำลังไล่นับดาวออกจากห้องนอน และเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขามั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางตั้งครรภ์! และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... บนกระดาษบันทึกการรักษาของคลินิกเด็ก มีสำเนาผลตรวจ DNA ระหว่างบุตรชายและบิดา ที่ตัวเลขความเข้ากันได้ปรากฏเด่นหร่าเป็นตัวเลข 99.99% พร้อมกับชื่อบิดาที่ระบุไว้อย่างชัดเจน... *ชื่อของเขาเอง!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ดาวดวงนี้ทวงคืนศักดิ์ศรีไปด้วยกันนะคะ