เด็กชายที่หน้าตาคุ้นตา

กลิ่นหอมกรุ่นของพายแอปเปิ้ลอบใหม่ลอยอบอวลเคล้ากับละอองฝนโปรยปรายในช่วงบ่ายแก่ๆ แต่สำหรับคณินแล้ว โลกทั้งใบกลับแห้งแล้งและอ้างว้างเสียจนเขาแทบหายใจไม่ออก ภาพเงาสะท้อนของนับดาวในร้านเบเกอรี่เล็กๆ ที่เธอเป็นเจ้าของ ยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา ความเด็ดเดี่ยวในแววตาคู่นั้นบาดลึกเข้าที่ขั้วหัวใจ ชายหนุ่มก้าวเดินอย่างไร้จุดหมายท่ามกลางสวนสาธารณะใจกลางเมือง รองเท้าหนังราคาแพงย่ำลงบนพื้นหญ้าเปียกชื้นโดยไม่ใส่ใจว่าความหรูหราของชุดสูทสั่งตัดจะเปรอะเปื้อนแค่ไหน ความเจ็บปวดจากการตระหนักรู้ว่า "เขาได้สูญเสียเธอไปแล้วจริงๆ และไม่มีวันมีโอกาสได้เธอกลับคืนมาอีกชั่วชีวิต" กำลังกัดกินวิญญาณของประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่ง ทิฐิที่เคยค้ำคอพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความว่างเปล่าและหยดน้ำตาแห่งความสำนึกที่รินไหลเงียบๆ "คุณแม่ขา... ปะป๊าใจร้ายคนนั้น จะร้องไห้เหมือนในนิทานที่แม่เล่าให้ฟังไหมคะ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยอนุบาลดังแว่วมาจากม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้าม ดึงสติของคณินให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความมืดมน ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วร่าง คณินค่อยๆ หันขวับไปมองต้นตอของเสียงนั้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเด็กชายตัวน้อยแก้มป่อง สวมเสื้อกันหนาวไหมพรมสีเหลืองมัสตาร์ดกำลังนั่งแกะกระดาษห่อขนมปังอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีหญิงสาวร่างระหงในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เล็กๆ นั่งยิ้มละมุนอยู่ข้างๆ—นับดาว! ลมหายใจของคณินสะดุดกึก เขาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว สมองขาวโพลนไปหมด ชั่วขณะหนึ่งเขาคิดว่าตัวเองกำลังตาฝาดหรือมีอาการประสาทหลอนจากพิษไข้ใจ แต่ไม่ใช่... นับดาวอยู่ตรงนั้นจริงๆ และเด็กชายคนนั้น... "นะโมลูก กินระวังๆ สิคะ เดี๋ยวเศษขนมก็ร่วงเลอะเสื้อหมดหวันกันพอดี" นับดาวเอ็ดลูกชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือเรียวเอื้อมไปใช้กระดาษทิชชซับมุมปากให้เด็กน้อยอย่างทะนุถนอม ความรักความอบอุ่นที่ฉายชัดอยู่ในแววตานั้นทำเอาคณินรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้ายราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เด็กชายนะโมเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นแม่ รอยยิ้มพิมพ์ใจและดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้น... คณินเบิกตากว้าง ลมหายใจติดขัดอย่างฉับพลัน พระเจ้า... โลกใบนี้ช่างกลั่นแกล้ง หรือนี่คือบทลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับความโง่เขลาในอดีตของเขา? โครงหน้าคมคาย จมูกโด่งรั้นที่รั้นนิดๆ ยามดื้อรั้น และโดยเฉพาะไฝเม็ดเล็กๆ ที่ใต้หุบตาข้างซ้าย... เด็กชายคนนั้น ไม่ใช่แค่หน้าตาคล้ายเขา แต่ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากคณินในวัยเด็กราวกับส่องกระจกเงา! ร่างสูงโปร่งยืนแข็งทื่อเป็นหินปูนอยู่หลังพุ่มไม้ประดับ ความตระหนักรู้สายฟ้าแลบพุ่งปะทะเข้ากลางสมองจนชาดิก เด็กคนนี้... ลูกของนับดาว... มีอายุไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่เขาเคยหยิบยื่นแต่ความเย็นชาและไล่เธอออกจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย... หรือว่า... "คุณแม่คะ! ดูนั่นสิคะ ผีเสื้อตัวใหญ่จังเลย!" น้องนะโมส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น พร้อมกับชี้มือไปทางพุ่มไม้ที่คณินยืนหลบอยู่ เด็กชายกระโดดลงจากม้านั่ง วิ่งดุ๊กๆ ตรงมาทางที่คณินยืนอยู่ด้วยความซุกซนตามประสาเด็ก นับดาวอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ รีบก้าวตามลูกชายมาติดๆ "นะโมลูก อย่าวิ่งเร่งรีบแบบนั้นสคะ เดี๋ยวล้มนะ!" คณินอยากจะหลบหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ ความอับอาย ความผิดบาป และความกลัวที่จะเผชิญหน้ากับความจริงหลอมรวมกันจนแข้งขาชาไร้เรี่ยวแรง แต่ทว่า... สองเท้าเจ้ากรรมกลับตรึงแน่นอยู่กับที่ ราวกับถูกสาปให้รอคอยการพิพากษา พุ่มไม้ถูกแหวกออกด้วยมือเล็กๆ ของเด็กชายนะโม ดวงตากลมโตคู่สวยกระพริบปริบๆ เมื่อจู่ๆ ก็พบว่ามีชายแปลกหน้าในชุดสูทเปียกชื้นยืนขวางทางอยู่ เด็กชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้า ขณะที่คณินก็ก้มลงมองเด็กน้อยผู้มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น เวลาดูเหมือนจะหยุดเดินไปชั่วขณะ ท่ามกลางละอองฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาเงียบๆ "เอ๊ะ..." เด็กชายนะโมเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตใสแจ๋วสำรวจใบหน้าของคณินอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของประธานหนุ่มเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "คุณลุง... ทำไมหน้าตาเหมือนปะป๊าในรูปถ่ายที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักของคุณแม่เลยล่ะครับ?" สิ้นเสียงใสๆ นั้น นับดาวที่เพิ่งวิ่งมาถึงก็ชะงักกึก ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาทีเมื่อดวงตาสีเข้มคู่สวยประสานเข้ากับนัยน์ตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและคำถามนับล้านของอดีตสามีที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ เมฆหมอกสีชมพู