วิชาบำเพ็ญคู่พิสดาร

"หากเจ้ายังเอาแต่จ้องหน้าข้าเช่นนี้ เกรงว่ากระบี่ในมือข้าคงต้องแผดเผาจนคิ้วของเซียนผู้สูงส่งอย่างเจ้ากลายเป็นจุลไปเสียก่อนแล้ว, แม่นางหลิน" สุ้มเสียงทุ้มต่ำเจือแววหยอกเย้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในถ้ำศิลาโบราณ ไอความร้อนระอุจากปราณอสูรบรรพกาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเฟิ่งอู่เฉินปะทะเข้ากับไอเย็นเยือกบริสุทธิ์จากกายเซียนของหลินซูเยว่ จนเกิดเป็นกลุ่มควันสีขาวจางๆ ลอยคลุ้งราวกับภาพวาดพู่กันจีนอันลึกล้ำ ถ้ำแห่งนี้ตั้งอยู่ลึก ชัน และถูกปิดตายด้วยค่ายกลดาราดับสูญ เป็นสถานที่เดียวที่พวกเขาสามารถหลบหนีจากการไล่าล่าของพรรคอสูรโลหิตมาได้ชั่วคราว ทว่า ความคับแคบของสถานที่กลับสร้างสถานการณ์ที่ชวนให้หัวใจเต้นระส่ำเสียยิ่งกว่าเผชิญหน้ากับกองทัพมารนับหมื่น หลินซูเยว่ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหศิลาหยกขาว ร่างอรชรของนางสั่นเทียนเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าผากนวลเนียน วิชากลืนกินโลหิตที่นางโดนซัดใส่เมื่อค่ำคืนก่อนกำลังกัดกินเส้นชีพจรปราณเซียนอย่างช้าๆ มีเพียงวิธีเดียวที่จะขับพิษร้ายนี้ออกไปได้ นั่นคือการใช้วิชา "บำเพ็ญคู่" หลอมรวมหยินหยาง ซึ่งเป็นเคล็ดวิชาโบราณที่ทั้งน่ากระดากอายและอันตรายถึงชีวิต "วาจาเหลวไหล... คนใกล้ตายอย่างเจ้า ยังมีแก่ใจมาเอ่ยคำยียวนเช่นนี้อีกหรือ" หลินซูเยว่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา แม้พยายามจะควบคุมมันให้มั่นคงเพียงใด แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงนั้นก็มิอาจรอดพ้นประสาทสัมผัสอันแหลมคมของจอมยุทธ์ผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนอย่างเฟิ่งอู่เฉินไปได้ ดวงตาคู่คมกริบราวกับพญาอินทรีมองสำรวจสตรีตรงหน้า นางคือเซียนผู้ไร้ใจผู้สูงส่ง ไร้ซึ่งกิเลสและอารมณ์ความรู้สึกใดๆ มาตลอดชีวิตการบำเพ็ญเพียรนับร้อยปี ทว่าในยามนี้ หัวใจที่ถูกผนึกด้วยน้ำแข็งพันปีกลับกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึก จนทะลักทะลายผ่านผนังอกบางๆ นั่นออกมาให้เขาได้ยิน "ข้าเป็นคนตายยาก แม่นางหลินก็รู้ดี" เฟิ่งอู่เฉินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ฝ่าเท้าเหยียบย่างบนพื้นศิลาไร้ซึ่งสุ้มเสียง ทว่าทุกย่างก้าวกลับกดดันบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้ง เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้านาง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจกั้น สายตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาสีมุกที่กำลังไหวระริกของนาง "หากข้าต้องตายในวันนี้ ข้าก็ยินดีที่จะตายภายใต้เงื้อมมือของพิษร้ายนี้... แต่หากเป็นเจ้าที่ต้องดับสูญ ข้าเกรงว่าแผ่นดินนี้คงไร้ซึ่งความน่าอยู่อีกต่อไป" "เฟิ่งอู่เฉิน..." หลินซูเยว่พึมพำชื่อเขาแผ่วเบา หัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนานราวกับถูกค้อนเหล็กหลอมโลหิตทุบเข้าอย่างจัง ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างหนาของชายหนุ่มกำลังแผดเผากำแพงน้ำแข็งในใจนางทีละน้อย ในอดีต นางถูกหล่อหลอมให้เป็นเครื่องมือแห่งวิถีเซียน ละทิ้งซึ่งความรัก ความแค้น และความอาลัยอาวรณ์ ทว่านับตั้งแต่พบเจอกับบุรุษผู้นี้ ผู้ซึ่งถือครองกระบี่วิปลาสสะบั้นสวรรค์และมีจิตวิญญาณอสูรเพลิงกวนประสาทสิงสู่ ชีวิตอันแสนสงบและว่างเปล่าของนางก็พังทลายลงไม่เป็นท่า เขานำพาความวุ่นวาย นำพาบาดแผล และที่สำคัญที่สุด... นำพาความรู้สึกที่นางไม่เคยรู้จักเข้ามาสู่ทรวงอก "หลับตาลงเสีย แม่นางหลิน" สุ้มเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลัง ไร้ซึ่งความขี้เล่นเมื่อครู่ มือหนาเอื้อมออกไปแตะที่หัวไหล่บอบบางของนางเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นราศีกำลังถ่ายเทลมปราณอสูรบรรพกาลเข้าไปเพื่อประคับประคองชีพจรที่กำลังจะแตกซ่าน "วางใจเถอะ ข้าอยู่ที่นี่ ไม่มีใครหน้าไหนเอาชีวิตเจ้าไปได้... แม้แต่ฟ้าดินก็ไม่มีสิทธิ์" หลินซูเยว่หลับตาลงตามคำสั่ง ลมหายใจของนางติดขัดเมื่อฝ่ามือของเขาเลื่อนขึ้นมาประกบเข้ากับฝ่ามือของนางเพื่อเริ่มเดินลมปราณตามวิชาบำเพ็ญคู่พิสดาร พลังหยางอันดุเดือดและร้อนแรงของเขาไหลทะลักเข้าสู่จุดตัน Tian ของนางราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก ผสมผสานกลมกลืนกับพลังหยินบริสุทธิ์ของนางเอง เกิดเป็นแสงสว่างวาบสีทองแดงและฟ้าครามสพลั่งไปทั่วทั้งถ้ำศิลา ความรู้สึกแปลกประหลาดสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการทะลวงจุดชีพจร แต่มันคือความวาบหวิวและตื่นเต้นเร้าใจที่ทำให้อุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ผิวเนื้อที่แนบชิดกันผ่านอาภรณ์เนื้อบางเบาทำให้หัวใจของทั้งสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้ที่ติ *‘เจ้ามนุษย์โง่เขลา เจ้ากำลังเล่นกับไฟโลกันตร์รู้ตัวหรือไม่!’* เสียงคำรามก้องในจิตวิญญาณของอสูรเพลิงที่สิงอยู่ในร่างของเฟิ่งอู่เฉินดังขึ้นด้วยความหงุดหงิดปนสนุกสนาน *‘พลังหยินหยางหลอมรวมกันถึงเพียงนี้ หากพวกเจ้ายังควบคุมจิตใจให้มั่นคงไม่ได้ เกรงว่าตบะร้อยปีของแม่นางน้ำแข็งผู้นี้ได้ละลายกลายเป็นน้ำพุร้อนแน่!’* เฟิ่งอู่เฉินขบกรามแน่น เหงื่อกาฬไหลยึดตามไรผม การควบคุมพลังบำเพ็ญคู่ท่ามกลางสถานการณ์ที่จิตใจถูกรบกวนด้วยความงดงามและกลิ่นหอมจางๆ จากกายของสตรีตรงหน้าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย สายตาของเขาเผลอมองสำรวจริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความอดกลั้น ใบหน้างดงามล่มเมืองที่ไร้ซึ่งเครื่องสำอางแต่งแต้มกลับสะกดสายตาเขาให้ราวกับต้องมนต์สะกด ในขณะที่พลังปราณกำลังหมุนวนถึงจุดสูงสุด ทันใดนั้นเอง ภายนอกค่ายกลดาราดับสูญกลับเกิดแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่! *ตูมมมม!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย ผนังถ้ำศิลาหินแกรนิตหนานับร้อยจ้างร้าวรานและแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นผงคละคลุ้งตลบอบอวล พร้อมกับไอสังหารอันเย็นยะเยือกและน่าสะพรึงกลัวที่แผ่พุ่งเข้ามาปกคลุมบริเวณโดยรอบ หลินซูเยว่ลืมตาขึ้นทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ "พวกเขาตามมาเร็วเกินไป..." เฟิ่งอู่เฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระบี่วิปลาสในฝักข้างกายสั่นระริกส่งเสียงคำรามโหยหวนรากระหายเลือด ปราณกระบี่สีดำทมิฬทะลทะลักออกมาจากฝักจนเกิดเป็นพายุหมุนขนาดย่อมรอบตัวเขา เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะหันไปมองสตรีเบื้องหลังด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความทะนงตนตามแบบฉบับของเขา "ดูท่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคงทนรอให้เราบำเพ็ญคู่จนเสร็จไม่ไหวเสียแล้วกระมัง" เฟิ่งอู่เฉินกล่าวด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ยังคงหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตาดุดั่งคมกระบี่ไปยังปากถ้ำที่พังทลาย "หลินซูเยว่ อยู่ตรงนี้ รอดูกระบี่ของข้าสะบั้นหัวหมาพวกนี้ให้ดู!" ทว่า ในวินาทีที่หมอกควันสีเทาจางลง ร่างเงาสีดำทมิฬร่างหนึ่งก็ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาในถ้ำ เงาร่างนั้นสวมหน้ากากกระดูกอสูรและถือเคียวโลหิตเล่มมหึมาที่หยดเลือดสดๆ ลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังติ๋งๆ และเมื่อเงาร่างนั้นเอ่ยปากพูด เสียงหัวoเราะแหบแห้งเย็นยะเยือกก็ทำให้เลือดในกายของเฟิ่งอู่เฉินและหลินซูเยว่เย็นเฉียบลงทันที "ฮ่าๆๆๆ... เฟิ่งอู่เฉิน เจ้าหนูโง่ คิดว่าหนีพ้นจากเงื้อมมือของสำนักกระบี่มารโลหิตสวรรค์แล้วอย่างนั้นหรือ? แต่อันที่จริง... ข้าต้องขอบคุณเจ้าเสียด้วยซ้ำที่ช่วยขับพิษให้แม่นางเซียนผู้นี้จนตบะอ่อนแรงลงถึงเพียงนี้!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพและร่วมเป็นพยานในค่ำคืนอันแปรปรวนนี้ ขอให้ทุกท่านจงรักษากระบี่ในมือให้มั่น แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - ลั่วอสูรหมื่นภูผา