คืนพายุคลั่ง

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ สายฝนกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่กระจกบานใหญ่ของห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นบนสุดของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ประหนึ่งท่วงทำนองแห่งพายุคลั่งที่ถูกชักนำขึ้นเพื่อกักขังคนบาปสองคนไว้ในกรงขังแห่งความหลัง ลินินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นทรวดทรงองเอวเย้ายวนราวกับรูปสลักชั้นยอด เธอยกมือขึ้นกอดอก ปลายตามองชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นอดีตสามีด้วยแววตาราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ทว่ากลับคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งที่พร้อมจะกรีดแทงหัวใจของคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามให้แหลกสลาย "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน อคิน" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นชาจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องที่มืดสลัวเนื่องจากไฟฟ้าดับกะทันหัน มีเพียงแสงจากฟ้าแลบเป็นระยะที่สาดส่องใบหน้าหล่อเหลาที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของเขา หมออคิน ศัลยแพทย์ฝีมือระดับโลกผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธออย่างไร้ความปรานี บัดนี้ดวงตาสคมเข้มคู่นั้นกลับแดงก่ำ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วราวกับเสือร้ายที่จนมุม ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ และความกระวนกระวายเป่ารดต้นคอระหง "ใช่... ผมไม่มีสิทธิ์" อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธขึงและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้พรั่งพรูออกมา "แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์เอาลูกไปจากผมเหมือนกัน ลินิน!" เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือบางฟาดลงบนแก้มสากอย่างเต็มแรง ทว่าความเจ็บปวดทางกายไม่ได้ทำให้ร่างสูงถอยห่าง กลับยิ่งทำให้ดวงตาคู่นั้นลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและโทสะที่หลอมรวมกันจนแยกไม่ออก อคินแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอแล้วกระชากเข้ามาประชิดแนบแน่นจนไร้ช่องว่าง ลินินสูดลมหายใจเข้าปะทะกับแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง เธอพยายามขัดขืนและทุบตีลงบนลาดไหล่หนา แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "ปล่อยนะ คนสารเลว!" "ในเมื่อผมมันเลวในสายตาคุณมาโดยตลอด งั้นก็รับความเลวของผมให้สาสมกับที่ผมทนทรมานมาตลอดหลายปีนี้เถอะ!" อคินประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบปิดกั้นเสียงต่อว่าต่อขานทั้งหมดของหญิงสาวอย่างดุดันและเอาแต่ใจ รสจูบในคราแรกเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความคับแค้นใจ และการลงทัณฑ์ที่สั่งสมมาเนิ่นนาน ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกัดริมฝีปากเขาจนได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ แต่รอยเลือดนั้นกลับยิ่งปลุกเร้าให้อคินยิ่งฮึกเหิม มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือเรียวทั้งสองข้างไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดายด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ส่วนมืออีกข้างสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยของเธอให้รับสัมผัสที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างตะกละตะกราม เรียวลิ้นของทั้งคู่เกี่ยวพันกันอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงสายฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอก ร่างกายของลินินที่เคยแข็งขืนค่อย ๆ อ่อนระทวยลงทีละน้อย ความชาดิกแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อสัมผัสคุ้นเคยในอดีตปลุกเร้าไฟเสน่ห์หาที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของหัวใจ ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน อคินอุ้มร่างบางขึ้นไปวางนั่งบนขอบโต๊ะทำงานเอกสารกระจัดกระจาย น้ำหนักตัวของเธอถูกแทนที่ด้วยแผงอกกว้างที่ทาบทับลงมา เสื้อสูทสีดำถูกปลดกระดุมออกอย่างไร้ความปราณี เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจหอบกระชั้น "อคิน... พอ..." ลินินครางประท้วงเสียงสั่นพร่า เมื่อริมฝีปากหนาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงช้ำบนผิวเนื้ออ่อนอย่างเอาแต่ใจ มือหนาปัดป่ายไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดรัดรูป ลูบไล้เรียวขาเนียนที่เกี่ยวพันรอบเอวสอบของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว สัมผัสที่วาบหวามและเปี่ยมไปด้วยความโหยหาทำให้ห้องทำงานแคบ ๆ กลับร้อนระอุราวยอดเตาไฟ ปลายเล็บคมจิกข่วนลงบนแผ่นหลังกว้างของอคินระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เสียงหอบหายใจและเสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่มผสานกับเสียงฟ้าร้องคำรามด้านนอกอย่างน่าหวาดเสียว อคินซุกใบหน้าลงกับเนินอกอิ่มที่กระกระสนอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกผิด ความอาลัยอาวรณ์ และความปรารถนาอันบ้าคลั่งหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เขาครอบครองเรือนร่างของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางความมืดมิดและสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาด เปรียบเสมือนการไถ่บาปด้วยหยาดเหงื่อและลมหายใจที่ร้อนรุ่ม แทบหลอมละลายตัวตนของกันและกันให้กลายเป็นจุลบนโต๊ะทำงานตัวเดิมที่เคยเต็มไปด้วยเอกสารความเย็นชา บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสังเวียนแห่งความรักและแรงแค้นอันเร่าร้อนลึกซึ้ง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้... ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาเยือนอีกครั้งหลังพายุเริ่มสงบลง ลินินนอนหอบหายใจรดอยู่บนโซฟาหนังยาว โดยมีเสื้อสูทตัวเดิมคลุมกายไว้ลวก ๆ ส่วนอคินยืนหันหลังให้อยู่ตรงหน้าต่างกระจก บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบงันและอึมครึม ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กัน ทำลายความเงียบงันภายในห้อง ก่อนที่ประตูล็อกจะถูกผลักเปิดออกโดยแม่บ้านผู้ดูแลความเรียบร้อยของชั้นนี้ "คุณหมอคะ... ขอประทานโทษค่ะ พอดีมีเอกสารด่วนจากแผนกเวชระเบียน และมีสิ่งนี้... ตกอยู่ตรงหน้าห้องตรวจเด็กอ่อนเมื่อสักครู่ รปภ. ฝากดิฉันเอามาให้คุณหมอค่ะ เพราะเห็นว่าเป็นชื่อของคุณหมอโดยตรง..." แม่บ้านสาวยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลยับเยินให้ด้วยความเกรงใจ อคินรับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากซอง ทันทีที่สายตาคมกริบกวาดมองข้อความและรูปถ่ายด้านใน ร่างสูงของศัลยแพทย์มือหนึ่งกลับแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำสอง ลมหายใจสะดุดกكَน นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง บนกระดาษแผ่นนั้น คือผลตรวจ DNA ฉบับจริง... ระหว่างเขากับเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่ง ที่มีใบหน้าถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!