รุ่งเช้าที่ไร้ความหมาย

กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าและไอร้อนจากเรือนร่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าค่ำคืนอันดุเดือดและเร่าร้อนเมื่อครู่ไม่ได้เป็นเพียงความฝัน อคินสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราด้วยความรู้สึกโหวงเหวงในอก มือหนาที่คุ้นเคยกับการถือมีดผ่าตัดด้วยความมั่นคง ตะמתวบควานหาความอบอุ่นที่ควรจะอยู่ข้างกาย แต่สิ่งที่ปลายนิ้วสัมผัสกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยียบของที่นอนที่ไร้เงาร่างระหง ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองไปรอบห้องนอนสุดหรูด้วยความตื่นตระหนก ลินินไม่อยู่แล้ว... บนโต๊ะหัวเตียง มีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกทับไว้ด้วยแก้วน้ำใส ผลตรวจ DNA ฉบับจริงที่ขยี้หัวใจของนายแพทย์หนุ่มผู้เยือกเย็นให้แหลกละเอียดเป็นจุล ตัวอักษรสีดำสนิทบนแผ่นกระดาษระบุผลการตรวจความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง—เด็กชายวัยสามขวบคนนั้น... เลือดเนื้อเชื้อไขของเขา สายเลือดที่เขาเคยโง่เขลาปฏิเสธและผลไสไล่ส่งด้วยความหยิ่งผยองในอดีต อคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมขั้วหัวใจ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิด ความเร่าร้อนที่ลินินมอบให้ไม่ได้เป็นเครื่องหมายของการให้อภัย แต่มันคือ "บทลงทัณฑ์" และ "คำอำลา" ที่เจ็บปวดที่สุด ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้น ท่ามกลางความเงียบงัดของราตรีกาล... ร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองแนบชิดติดกันจนแทบหลอมละลาย ผิวเนียนละเอียดของลินินสั่นสะท้านภายใต้สัมผัสอันร้อนรุ่มและหิวกระหายของอคิน ชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับยอมก้มหัวคุกเข่าลงอ้อนวอนหยาดหยดความรักจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบยละยำยี "ลินิน..." เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นแหบพร่าแนบชิดอยู่ข้างใบหูเล็ก ขณะที่เรียวปากร้อนผ่าวไล่จูบซับหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยบนแพขนตางอนงาม "โปรด... ยกโทษให้คนโง่คนนี้ ได้โปรดให้โอกาสฉันได้ไถ่บาป" ลินินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงวิญญาณ ดวงตาคู่สวยที่เคยโศกเศร้า บัดนี้มีประกายไฟแห่งความแข็งแกร่งและเย้ยหยันวาบขึ้น "โอกาสหรือคะคุณหมอ?" นางสาวลินินในยามนี้ช่างเย้ายวนและอันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด เรียวขาเรียวยาวเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาแน่นขึ้น บังคับให้ศัลยแพทย์มือหนึ่งต้องคำรามต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งพล่าน "คุณอยากได้โอกาสจากฉัน... แต่คุณกลับไม่เคยแม้แต่จะมองหน้าลูกชายตัวเองด้วยซ้ำ!" สะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างหนักหน่วงตามแรงอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นด้วยความรู้สึกผิดและเสน่หาอันล้ำลึก เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนก้องห้องนอนมืดสลัว ผสมผสานกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด ลินินแอ่นกายรับทุกจังหวะรุกรานด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเจ็บปวด เกลียดชัง และโหยหาในคราวเดียวกัน มือเรียวขยุ้มกลุ่มผมหนาของอคิน ระบายความอัดอั้นตันใจผ่านเล็บที่จิกข่วนลงบนแผ่นหลังกว้างจนเกิดรอยแดงเป็นทางยาว อคินคำรามลั่นด้วยความสุขสมที่ระเบิดออก ริมฝีปากร้อนประทับจูบซับความหวานล้ำจากเรียวปากอิ่มที่เผยอครางไม่เป็นภาษา ร่างกายของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางห้วงอารมณ์ดิบเถื่อนและอ่อนหวานที่สลับสับเปลี่ยน รสชาติของความรักและความแค้นหลอมรวมกันจนหยาดเหงื่อชุ่มโชกกาย ทว่า... นั่นคือค่ำคืนแห่งการอำลา ณ ปัจจุบัน แสงแดดสายส่องลอดผ้าม่านเข้ามาขับไล่ความมืดมิด อคินในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยรีบคว้ากางเกงมาสวมลวกๆ แล้วก้าวพรวดพราดออกจากห้องนอนเพื่อตามหาหญิงสาว ร่องรอยความรักบนเตียงยังอุ่นอยู่ แต่เจ้าของร่างกลับหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเวิ้งว้างในคฤหาสน์หลังโต "ลินิน!" เสียงทุ้มตะโกนเรียกชื่อภรรยาเก่าลั่นบ้าน ทว่าไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบงันที่เยาะเย้ยความพยายามของเขา อคินวิ่งลงมา100 ชั้นล่างด้วยความร้อนรน สายตากวาดมองหาเอกสารหรือกระเป๋าเดินทาง แต่ทุกอย่างว่างเปล่า เธอนำสิ่งของของเธอและลูกออกไปหมดแล้ว เหลือไว้เพียงความจริงอันโหดร้ายบนกระดาษแผ่นนั้นที่ตอกย้ำว่า เขาได้สูญเสียทุกสิ่งไปจริงๆ ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าหน้าประตูบ้านอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนากำผลตรวจ DNA ในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก หยาดน้ำลูกผู้ชายไหลรินลงมาเงียบๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนดิ่งลงเหว เสียงรถยนต์คันหรูสีดำคันคุ้นตาแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าคฤหาสน์ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารเปิดออก พร้อมกับร่างระหงของลินินที่ก้าวลงมาในชุดสูทเข้ารูปดูทรงอำนาจ แว่นตากันแดดสีชาถูกถอดออกเผยให้เห็นดวงตานิ่งสนิทที่ไร้ซึ่งเยื่อใย และที่สำคัญที่สุด... ข้างกายเธอคือนางแบบสาวรุ่นน้องคนสนิทที่กำลังจูงมือเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบ ใบหน้าจิ้มลิ้มถอดแบบพิมพ์เดียวกับอคินไม่มีผิดเพี้ยนกำลังเงยหน้าขึ้นมองคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความไร้เดียงสา ลินินปรายตามองอคินที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อคินแทบหยุดหายใจ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ... คุณพ่อมือใหม่ แต่พอดิบพอดีที่ฉันยื่นฟ้องร้องสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรแต่เพียงผู้เดียวไปเมื่อเช้านี้พอดีค่ะ" *** กราบขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความแซ่บสะใจนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!