เกมการแข่งขัน

แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีนวลจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนผืนพรมเปอร์เซียราคาแพง ทว่าบรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวกลับเย็นยะเยือกเสียจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง กลิ่นอายของความหรูหราฟู่ฟ่าไม่สามารถกลบเกลื่อนกระแสความตึงเครียดที่พวยพุ่งออกมาจากร่างสูงสง่าของนายแพทย์หนุ่มชื่อดังได้เลย อคินยืนนิ่งอยู่ริมเสาหินอ่อน มือเรียวยาวที่เคยใช้ถือมีดผ่าตัดช่วยชีวิตคนไข้มานับไม่ถ้วนกำลังกำแก้วคริสตัลใสจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองไปยังกลางห้อง... จุดที่ร่างระหงในชุดเดรสยาวผ่าข้างสีแดงเพลิงกำลังยืนคลอเคลียอยู่กับชายหนุ่มอีกคนอย่างสนิทสนม ลินิน... ผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันมีค่าพอจะยืนเคียงข้างนายแพทย์อคินผู้สูงส่ง บัดนี้เธอกลับเจิดจรัสราวกับนางพญาที่สลัดคราบลูกนกปีกหักทิ้งไปจนหมดสิ้น รอยยิ้มที่เธอมอบให้ชายอื่นช่างบาดลึกและกรีดแทงหัวใจของคนที่ยืนมองอยู่ไม่ต่างอะไรกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นเก่าซ้ำๆ "ดูเหมือนคุณหมออคินจะละสายตาจากอดีตภรรยาไม่ได้เลยนะคะ" เสียงหวานหยาดเยิ้มของไฮโซสาวตระกูลดังเอ่ยกระซิบชิดริมหู พร้อมกับเรียวแขนเนียนที่เอื้อมมาคล้องข้อศอกเขาไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าand... แต่อคินกลับปัดมือออกอย่างไร้เยื่อใย สายตาของเขายังคงตรึงแน่นอยู่กับร่างบางที่กำลังหัวเราะร่าเริงกับ 'ภีม' นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้และคาสโนวาตัวพ่อ ในหัวของศัลยแพทย์หนุ่มตอนนี้มีแต่เสียงคำรามของความหึงหวงที่กำลังแผดเผาจนแทบคลั่ง ภาพที่ลินินยอมให้ชายอื่นโอบเอวคอดกิ่ว ภาพที่เธอยอมโน้มใบหน้าสวยหวานเข้าไปกระซิบกระซาบใกล้ชิด มันทำให้เลือดในกายของเขาเดือดพล่านจนแทบจะพุ่งเข้าไปกระชากเธอกลับมาเป็นของตนเองด้วยความป่าเถื่อน *เธอกล้าดียังไง... กล้าเอาตัวเองไปคลอเคลียกับผู้ชายสารเลวคนนั้น ทั้งที่เธอกล่าวอ้างนักหนาว่าเคยเจ็บปวดเจียนตายเพราะความเย็นชาของเขา!* อคินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความเย่อหยิ่งและอีโก้ที่เคยค้ำคอมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่า ในเมื่อเขาคือคนที่เดินจากมาด้วยความเย็นชา เขาก็สมควรได้รับบทลงโทษนี้... แต่ทว่า ความทรมานจากการเห็นเธอยิ้มให้คนอื่น มันกลับรุนแรงเสียจนเขาหายใจไม่ออก ในขณะเดียวกัน ลินินรับรู้ได้ถึงสายตาดุดันคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาโดยตลอด รอยยิ้มหวานหยดที่เธอปั้นแต่งให้ภีมไม่ได้มาจากความสุขที่แท้จริง แต่มันคืออาวุธที่เธอจงใจหยิบขึ้นมาใช้เพื่อกรีดแทงหัวใจของอดีตสวามีผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน "คุณภีมคะ ลินินว่าเราไปตรงระเบียงรับลมข้างนอกกันดีกว่าค่ะ ข้างในนี้... อากาศมันเริ่มร้อนแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานนุ่ม จงใจปรายหางตาคมกริบไปทางมุมห้องที่อคินยืนอยู่ เพื่อให้เขาเห็นชัดๆ ว่าเธอกำลังจะเดินหนีไปกับชายอื่น "ด้วยความยินดีครับคนสวย สำหรับคุณลินินแล้ว ผมยอมพาไปทุกที่แหละครับ" ภีมยิ้มกริ่ม โอบกระชับเอวบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น พร้อมกับพาเธอก้าวเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปยังระเบียงกระจกที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัว ทันทีที่ลับสายตาผู้คน ภีมไม่ได้พาเธอไปรับลมชมวิวอย่างที่ปากว่า มือหนากลับรวบเอวเธอเข้ามาประชิดตัวด้วยความเจ้าชู้ สายตาพินิจพิจารณาเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดเดรสสีแดงเพลิงด้วยความหลงใหล "ความจริง... คืนนี้เราไม่ต้องกลับเข้าไปข้างในนั้นหรอกนะครับ คุณลินินก็รู้ว่าผมคิดยังไงกับคุณ" ลินินไม่ได้ขัดขืน เธอกลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเย้ายวนที่ซ่อนความร้ายกาจไว้ภายใน ดวงตากลมโตคู่สวยมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาท้าทาย "คุณภีมคิดว่าตัวเองมีดีพอที่จะทำให้ลินินสนใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" คำพูดท้าทายนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง ภีมก้มหน้าลงหมายจะประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มสีระเรื่อ ทว่า... *ปึง!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจนเกิดเสียงดังสนั่น ร่างสูงใหญ่ของอคินก้าวเข้ามาในความมืดของระเบียงด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ระเบิดออกจนควบคุมไม่ได้ "ถอยออกไปจากภรรยา... อดีตภรรยาของฉัน!" อคินคำรามลอดไรฟัน เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยอำนาจและความเยือกเย็นที่น่ากลัว ภีมชะงัก หันไปมองหน้าผู้มาใหม่ด้วยความตกใจก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "อ้าว นึกว่าใคร... คุณหมออคินนี่เองครับ ลืมไปแล้วหรือไงครับว่าคุณเป็นคนหย่าขาดจากเธอเอง ปล่อยให้ผู้หญิงที่ไม่มีค่าในสายตาคุณมานาน ตอนนี้เขาเป็นอิสระแล้วนะครับ และเขาก็มีสิทธิ์จะเลือกใครก็ได้" ประโยคคำพูดที่ตอกย้ำความจริงทำให้อคินแทบคลั่ง เขาพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของภีมอย่างแรงด้วยความโมโหจัด จนแก้วไวน์ในมือของภีมร่วงหล่นแตกกระจายบนพื้น "แกไม่มีสิทธิ์แตะต้องเธอ!" อคินตะคอกเสียงกร้าว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความหึงหวงที่กัดกินจิตใจจนแทบเป็นบ้า "พอได้แล้วค่ะคุณอคิน!" เสียงหวานทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด ลินินก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างผู้ชายทั้งสองคน เธอไม่ได้แสดงความตกใจหรือหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยมองอดีสามีด้วยความสมเพชและเยpชาอย่างที่สุด "คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำกิริยาต่ำตมแบบนี้คะ? คุณอคินผู้สูงส่ง ผู้ชายที่เคยบอกว่าการแต่งงานของเรามันคือความผิดพลาด... ตอนนี้คุณกำลังเดือดร้อนอะไรเหรอคะ หรือว่าภาพที่ฉันมีความสุขกับคนอื่นมันทำให้ความหยิ่งผยองของคุณพังทลายลง?" คำพูดแต่ละคำของลินินคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดแทงลงบนหัวใจของอคินจนพรุน เขาชะงักค้าง มือที่กำคอเสื้อของภีมค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง นัยน์ตาคู่คมไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว "ลินิน... ผม..." อคินพยายามจะเอ่ยคำแก้ตัว เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต "อย่ามาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงน่าสมเพชแบบนั้นเลยค่ะ" ลินินตัดบทด้วยรอยยิ้มเย็นชา เธอหันไปพยักหน้าให้ภีมเล็กน้อย "คุณภีมคะ เราเข้าไปข้างในกันดีกว่าค่ะ ที่นี่อากาศไม่ค่อยดีเลย มีลมพิษพัดมาจนน่ารำคาญ" พูดจบ ลินินก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงทันที โดยไม่เหลียวหลังกลับมามองศัลยแพทย์หนุ่มที่ยืนแข็งค้างดั่งถูกสาปให้เป็นหินอีกเลย อคินยืนอยู่ลำพังในความมืดของระเบียง หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบไปหมด ความรู้สึกผิด ความสำนึกบาป และความหึงหวงที่ระอุอยู่ข้างในทำให้เขารู้ซึ้งถึงคำว่า 'ตกนรกทั้งเป็น' มันเป็นอย่างไร เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเลือดซึม ความหยิ่งยโสที่เคยมีถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี... ในเมื่อเธออยากเล่นเกมทรมานหัวใจเขานัก เขาก็จะยอมเล่นเกมนี้จนถึงที่สุด แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยวิญญาณของเขาก็ตามที ทว่า ในขณะที่อคินกำลังจะก้าวเดินตามเลับร่างบางกลับเข้าไป สายตากลับสะดุดเข้ากับซองเอกสารสีน้ำตาลที่หล่นอยู่มุมระเบียง—ป้ายชื่อหน้าซองระบุชื่อโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง และตัวอักษรบนแฟ้มประวัติการรักษาที่สะดุดตา ทำให้ร่างสูงต้องหยุดชะงัก... *ผลตรวจสุขภาพครรภ์ และบันทึกการฝากครรภ์ของลินิน*! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเจ็บปวดและสะใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!