แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นไวน์แดงรสเลิศราคาแพงระยับเคล้าคลออยู่ริมฝีปากอวบอิ่มที่แย้มยิ้มบางเบา ลินินในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตแนบเนื้อกำลังยืนโดดเด่นอยู่กลางงานแฟชั่นการกุศลระดับประเทศ แสงแฟลชจากสื่อมวลชนสาดส่องกระทบใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนแอในอดีต เธอไม่ใช่ "นางแบบตกอับ" หรือภรรยาไร้ค่าที่ถูกเหยียดหยามอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นโฉมสะคราญผู้กุมหัวใจของใครต่อใครในค่ำคืนนี้—รวมถึงสายตาดุจคมมีดน้ำแข็งที่กำลังจ้องเขม็งมาจากมุมมืดของห้องจัดเลี้ยง นายแพทย์อคินยืนกอดอกนิ่งสนิท ข้อนิ้วแกร่งกำเข้าหากันจนขึ้นข้อขาว รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านรอบตัวจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ดวงตาคมกราบกวาดมองร่างระหงที่กำลังยืนพูดคุยอย่างสนתสนิทกับ "กรณ์" นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งเจ้าของเครือโรงแรมชื่อดัง กรณ์ไม่ใช่แค่ผู้สนับสนุนรายใหญ่ แต่สายตาที่อีกฝ่ายใช้มองลินิน... สายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและปรารถนาอย่างเปิดเผยนั้น กำลังกรีดแทงหัวใจของศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นให้แหลกสลายเป็นจุลโดยไม่ต้องใช้มีดผ่าตัด "ดูเหมือนคุณลินินจะฮอตไม่เบานะครับคุณหมอ" เสียงทุ้มของเพื่อนร่วมวงการเอ่ยแซวเบาๆ แต่กลับเรียกเสียงคำรามต่ำในลำคอของอคินได้เป็นอย่างดี ร่างสูงก้าวเดินตัดผ่านฝูงชนด้วยความเร็วที่สะท้อนถึงอารมณ์คุกกรุ่นภายใน อคินไม่สนใจว่าใครจะมองอย่างไร เป้าหมายเดียวของเขาคือการดึงผู้หญิงที่เป็นของเขา... ผู้หญิงที่เขาเคยโง่เขลาผลักไส กลับมาสู่อ้อมกอดเพื่อประกาศอาณาเขต แต่ทว่า ก่อนที่เขาจะทันได้เอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียว เสียงทุ้มกังวานของกรณ์ก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ยื่นแก้วแชมเปญให้หญิงสาว "ดื่มให้อภิมหาโปรเจกต์ของเราหน่อยนะครับ ลินิน... ผมหวังว่าเราจะมีเวลาดินเนอร์กันสองต่อสองเพื่อฉลองเรื่องนี้" ลินินหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งแก้ว แต่สำหรับอคินแล้วมันคือเสียงกรีดร้องที่แผดเผาประสาทสัมผัส เขาเห็นมือหนาของกรณ์เอื้อมไปแตะที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างสนิทสนม และที่เลวร้ายที่สุดคือ... ลินินไม่ได้หลบเลี่ยง เธอยังคงแย้มยิ้มรับสัมผัสนั้นด้วยความยินยอมพร้อมใจ "ยินดีค่ะคุณกรณ์ สำหรับโปรเจกต์นี้ ลินินเองก็ตั้งตารอคอยที่จะได้ร่วมงานกับคุณอย่างใกล้ชิดเหมือนกันนะคะ" น้ำเสียงหวานหยดที่เปล่งออกมานั้นช่างบาดลึกหัวใจคนฟัง อคินก้าวเข้าไปประชิดตัวทั้งสองคนในเสี้ยววินาทีนั้น มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของลินินทันทีแรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงกับเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะส่งผ่านความหึงหวงบ้าคลั่งที่เขากดทับไว้มานานนับเดือน "ขอตัวสักครู่" อคินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องมองกรณ์ด้วยประกายไฟแห่งความเกรี้ยวกราดที่ปิดไม่มิด "ภรรยา... อดีตภรรยาผมมีธุระต้องคุยกับผมตามลำพัง" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย แต่ยังคงรักษามาุทกะของนักธุรกิจหนุ่มผู้เพียบพร้อม เขาสบตากับอคินที่คุโ로ไปด้วยเพลิงโทสะ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ลินิน "ถ้ามีปัญหาอะไร เรียกผมได้เสมอนะครับ ลินิน" เมื่อร่างของกรณ์เดินเลี่ยงหายไปในฝูงชน อคินก็ไม่รอช้า เขาออกแรงกระชากลินินให้เดินตามเข้าไปยังระเบียงด้านนอกที่เงียบสงบและปลอดผู้คน แรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้เขาดันร่างระหงชิดติดกับผนังกระจกใสเบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความร้อนระอุที่แผดเผาอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ "คุณทำบ้าอะไรของคุณคะ หมออคิน!" ลินินตวัดเสียงขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว เธอนัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์เชิดหน้าขึ้นสู้กับเขาอย่างทระงน ไม่หลบตาแม้แต่น้อย "ปล่อยฉันนะ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" "ไม่มีสิทธิ์?" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกที่สั่นระริกด้วยความโกรธ "ฉันเป็นสามี... เป็นผู้ชายคนแรกของคุณ ลืมไปแล้วหรือไงว่าบนตัวเธอมีร่องรอยของฉันประทับอยู่ทุกตารางนิ้ว!" "ใช่! มันก็เป็นแค่เรื่องในอดีตที่น่าขยะแขยงที่สุดในชีวิตฉันเหมือนกันค่ะ!" ลินินสวนกลับทันควัน ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นพุ่งตรงเข้าปักอกอคินราวกับลูกดอกอาบยาพิษ "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะคุณหมอ คุณก็แค่ผู้ชายใจร้ายคนหนึ่งที่ฉันเขี่ยทิ้งไปแล้วเท่านั้น กรณ์เขาอบอุ่นและให้เกียรติฉันมากกว่าที่คุณเคยทำมาตลอดชีวิตการแต่งงานของเราเสียอีก!" คำว่า "กรณ์" กระตุ้นต่อมความหึงหวงจนเส้นเลือดที่ขมับของอคินเต้นตุบๆ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังมานานพังทลายลงในพริบตา ความอดทนทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาเพื่อพยายามไถ่บาปและขอคืนดีพังครืนลงต่อหน้าต่อตา ความโกรธเกรี้ยว ความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย และความปรารถนาอันดิบเถื่อนผสมปนเปกันจนควบคุมไม่อยู่ อคินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดจาทำร้ายจิตใจเขาอีกต่อไป มือหนาประคองท้ายทอยทุยของเธอไว้มั่น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงประกบจูบเรียวปากอวบอิ่มที่กำลังต่อว่าเขาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน มันไม่ใช่จูบแห่งการขอร้อง แต่เป็นจูบแห่งการลงทัณฑ์และการประกาศความเป็นเจ้าของ ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามทุบตีอกแกร่งและเบือนหน้าหนี แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของศัลยแพทย์หนุ่มผู้กำยำได้ อคินบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปรานี เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะปนกันทำให้สติของหญิงสาวเริ่มกระเจิดกระเจิง รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดในอดีตค่อยๆ เปลี่ยนแปรสภาพ ร่างกายของลินินที่เคยเกร็งขืนเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายที่เธอทั้งรักทั้งชังปลุกเร้าไฟสวาทที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจให้อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว อคินสัมผัสได้ถึงความอ่อนยวบของร่างบาง เขาลดความดุดันลงเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและเย้ายวน เรียวปากหนาผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้สูดอากาศ ก่อนจะซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องที่โผล่พ้นชุดราตรีซีทรู ขบเม้มเบาๆ จนร่างบางสะท้านเฮือก เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดริมฝีปากของลินินออกมาอย่างไม่ตั้งใจ มือบางที่เคยทุบตีเขาเปลี่ยนเป็นจิกขยำบ่ากว้างของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว "คุณ... อคิน... หยุดนะ..." เสียงทักท้วงที่ขาดห้วงและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ช่างไร้พลังสิ้นดี "หยุดไม่ได้แล้ว..." อคินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าสั่นระริกด้วยแรงปรารถนา มือแกร่งลูบไล้ไปตามแนวสะโพกกลมกลึงภายใต้เนื้อผ้าไหมชั้นดี ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกโชนไปด้วยไฟรักที่โหยหากันมาเนิ่นนาน ความมืดมิดของระเบียงยามค่ำคืนและเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกันดึงดูดให้ทั้งคู่หลุดเข้าไปในวังวนแห่งเสน่หาที่ยากจะถอนตัว ทว่า... ในขณะที่อลวนอยู่กับห้วงอารมณ์เสน่หาอันเร่าร้อน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อลินินจากปลายทางเดินก็ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศ "ลินิน! คุณอยู่ที่นี่หรือเปล่า? ผมตามหาคุณทั่วงานเลย" เสียงของกรณ์ดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเงาร่างที่กำลังเลี้ยวโค้งระเบียงเข้ามาทางนี้! อคินชะงักกึก ดวงตาดุจเหยี่ยวลุกโชนด้วยโทสะอีกครั้งเมื่อศัตรูหัวใจตามมาขัดจังหวะ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ผลผละออกจากร่างบาง เสียงกระซิบพร่าจากลินินที่เอ่ยขึ้นข้างหูพร้อมรอยยิ้มร้ายลึกแบบที่เขาเกลียดนักหนากลับทำให้เขาต้องหยุดชะงักค้างติ่งอยู่กับที่ "ปล่อยฉันค่ะคุณหมอ..." ลินินดันอกเขาออกเบาๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวแดงก่ำแต่แววตากลับพราวระยับด้วยความเย้ยหยัน "เผื่อคุณจะลืมไป... ว่าตอนนี้ฉันมีสิทธิ์ที่จะเลือกใครก็ได้... และเขาก็รอฉันอยู่ตรงนั้นแล้วนะคะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าพีกจนหยุดอ่านไม่ได้แน่นอนค่ะ!