กำแพงน้ำแข็ง

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องพักฟื้นวีไอพี ทำให้บรรยากาศรอบตัวอคินยิ่งดูน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าความหนาแน่นของอากาศเหล่านั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างระหงของหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ ลินินในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุก เธอกำลังจดจ่ออยู่กับการพลิกแฟ้มเอกสารในมือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแพทย์หนุ่มชื่อดังผู้ยืนค้ำหัวเธออยู่เลยแม้แต่น้อย "รอยแผลที่หัวไหล่ของคุณ..." อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับสั่นพร่าด้วยความพยายามที่จะควบคุมมันอย่างสุดกำลัง มือเรียวยาวของศัลยแพทย์มือหนึ่งที่เคยถือมีดผ่าตัดช่วยชีวิตคนนับร้อย กลับสั่นเทาขณะยื่นเข้าหาเธอ "มันควรได้รับการดูแลอย่างถูกวิธี ลินิน... ให้ผมช่วยตรวจดูเถอะนะ" นิ้วเรียวที่กำลังเปิดหน้ากระดาษหยุดชะงักลงทันที ลินินเงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่ความเกลียดชัง สิ่งที่สะท้อนอยู่ในนั้นมีเพียงความว่างเปล่าชนิดที่สามารถแช่แข็งวิญญาณของคนที่จ้องมองให้แตกสลายเป็นจุล เธอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของอคินราวกับคมมีดน้ำแข็ง "คุณหมออคินคะ..." น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบเอ่ยขึ้น "กรุณารักษาระยะห่างด้วยค่ะ ฉันเกรงว่าสามีใหม่ของฉัน หรือต่อให้ไม่ใช่ใคร... ฉันก็ไม่นิยมให้คนแปลกหน้ามาแตะเนื้อต้องตัวตามอำเภอใจหรอกนะคะ" คำว่า 'คนแปลกหน้า' พุ่งชนเข้ากลางหน้าอกของอคินอย่างจังจนเขาเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ความเจ็บปวดร้าวรานแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์ราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำเติมรอยแผลเก่าในอดีต เขาจำได้ดี... จำได้ทุกคำพูดดูถูกเหยียดหยามที่ตนเองเคยพ่นใส่ผู้หญิงคนนี้ในวันที่เธอก้มกราบแทบเท้าขอความเห็นใจ จำได้ดีถึงวันที่เขาผลักไสเธอออกไปเผชิญกับนรกบนดินเพียงลำพัง และในวันนี้ เมื่อเธอกลับมาในฐานะนางแบบสาวผู้ทรงอิทธิพลและงดงามราวกับพญาหงส์ เขากลับเป็นฝ่ายที่ต้องคุกเข่าวิงวอนขอเศษเสี้ยวความเมตตาจากเธอ "ผมรู้... ผมรู้ว่าผมเคยทำเลวร้ายกับคุณไว้มากแค่ไหน ลินิน" อคินก้าวเข้าไปใกล้คุกเข่าลงเบื้องหน้าเธออย่างไร้ศักดิ์ศรี ดวงตาคมกริบทอประกายสำนึกผิดจนหยาดน้ำใสคลอหน่วย "แต่โปรดให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ไหม... ให้ผมได้ดูแลรadคีที่คุณต้องแบกรับไว้ เพราะความใจร้ายของผมเอง" ลินินก้มมองชายผู้เคยเป็นสามี ร่างสูงใหญ่ที่เคยหยิ่งผยองจนฟ้าดินยังต้องหลบให้ บัดนี้กลับยอมก้มหัวแทบเท้าเธอ ความสมเพชเวทนาฉายชัดขึ้นในแววตาคู่สวย เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง ทว่ากลับสร้างความหนIบเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ "ไถ่บาปงั้นเหรอคะ? หมออคิน..." ลินินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูระคายหูและบาดลึก "ความตายที่คุณเคยมอบให้ฉัน มันไม่มีทางลบเลือนด้วยคำพูดสวยหรูพวกนี้หรอกค่ะ ถ้าคุณอยากไถ่บาปนัก... ก็ยืนมองดูฉันเหยียดย่ำศักดิ์ศรีของคุณบ้างสิคะ เหมือนอย่างที่คุณเคยทำกับฉันเมื่ออดีต" อคินนิ่งงัน หยาดน้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างที่สุดในโรงพยาบาลไหลรินลงอาบแก้ม เขาไม่แม้แต่จะเช็ดมันออก ยอมจำนนต่อทุกถ้อยคำเชือดเฉือนเพราะรู้ดีว่าตนสมควรได้รับมันแล้ว ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปกอบกุมปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอเพื่ออ้อนวอนอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ก้องขึ้นขัดจังหวะ ก๊อก ก๊อก! ประตูกลุ่มวีไอพีถูกผลักเปิดออกโดยพยาบาลสาวผู้ช่วย ก่อนที่ร่างเล็กจ้อยในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักจะวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้อง พร้อมกับเอ่ยเรียกเสียงใสที่ทำให้เลือดในกายของอคินแข็งค้างทันที "มัมมี่ฮะ! ปะป๊าซื้อไอติมมาฝากแล้ว... เอ๊ะ? คุณลุงคนนี้เป็นใครเหรอฮะ ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ?" เด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ดวงตากลมโตเป็นประกาย และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากอคินอย่างไร้ที่ติ เอียงคอมองคุณหมอหนุ่มด้วยความสงสัยใสซื่อ ลินินดึงมือกลับจากการเอื้อมถึงของอคิน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปอุ้มเด็กชายคนนั้นเข้าสู่อ้อมกอด ปรายตามองอคินที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง "อ้อ... แนะนำให้รู้จักนะคะคุณหมอ" ลินินยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ทว่าแววตากลับเยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "นี่ลูกชายของฉันเองค่ะ... เด็กผู้ชายที่คุณเคยตราหน้าว่าเป็น 'ภาระ' ในท้องของผู้หญิงไร้ค่าคนนี้เมื่อสี่ปีមុនไงคะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเจ็บปวดและการเอาคืนอันสาสมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!