รสสัมผัสที่คุ้นเคย

เอกสารแฟ้มสีดำในมือของเลขาฯ สั่นเทาจนกระทั่งกระดาษด้านในส่งเสียงเสียดสีกันแผ่วเบา ทว่าเสียงนั้นกลับดังชัดเจนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของนายแพทย์อคิน ศัลยแพทย์หนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อความตายบนเตียงผ่าตัด ร่างสูงใหญ่ในชุดกราฟิกสีขาวสะอาดตานิ่งงัน ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่... คนที่กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดห Fifty-one percent ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งนี้ในชั่วข้ามคืน จนมีอำนาจเบ็ดเสร็จในการชี้นำทุกทิศทางขององค์กร ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ "ลินิน" อดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียดหยามและผลักไสไล่ส่งให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน "คุณหมอคะ... จะให้ฉันติดต่อทางตัวแทนของท่านประธานคนใหม่เพื่อจัดตารางประชุมด่วนเลยไหมคะ" เลขาสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น ระคนเกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงตรงหน้า อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความขื่นขมที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกอก รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากหยักลึก ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งเจ็บแปลบ ตื่นตะลึง และ... ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างน่าสมเพช "ไม่ต้อง... หล่อนอยากเข้ามาเล่นเกมนี้เอง ฉันนี่แหละจะเป็นคนต้อนรับอดีตภรรยาด้วยตัวเอง" คำพูดนั้นยังไม่ทันจางหายจากริมฝีปาก ประตูห้องทำงานหรูหราก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ปรากฏร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นทรวดทรงองเอวเย้ายวนและน่าเกรงขามในคราวเดียวกัน ลินินก้าวเข้ามาด้วยส้นสูงคริสตัลที่กระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นมั่นคง เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบตึงไว้ด้านหลังอย่างเนี๊ยบเผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่ที่เฉี่ยวคม ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีแววตาอ้อนวอนหรือเจ็บช้ำเหมือนวันเก่าอีกต่อไป มีเพียงความเยือกเย็น ดุดัน และประกายแห่งการเอาคืนที่แผดเผาหัวใจคนมองให้มอดไหม้ เธอไม่ได้มาในฐานะนางเอกที่รอคอยความเมตตา... แต่มาในฐานะ "นายใหญ่" ที่ถือชะตากรรมของเขาไว้ในกำมือ "ไม่เจอกันนานนะคะ... คุณอดีตสามี" น้ำเสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนน่าขนลุก ลินินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยละล่องปะปนกับกลิ่นกายเย้ายวน ชวนให้นึกถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนที่เขาเคยทำลายมันด้วยมือของตัวเอง อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาสองคู่ปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลบแปลบอยู่ในอากาศ ความทรงจำอันเร่าร้อนและเจ็บปวดพรูเข้ามาในสมอง เขาจำรสสัมผัสจากเรือนร่างนี้ได้ดี... ร่างกายที่เขาเคยโอบกอดด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ในวันนั้น กลับกลายเป็นสิ่งที่เขากระเสือกกระสนโหยหาในยามค่ำคืนที่โดดเดี่ยว "เธอเล่นเกมใหญ่เกินไปแล้วนะ ลินิน" อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าประชิดร่างบางจนแทบชิด ข่มขวัญด้วยส่วนสูงและอำนาจที่เคยมี "คิดจะใช้เงินซื้อโรงพยาบาลนี้เพื่อแก้แค้นฉันงั้นเหรอ? ตื้นเขินสิ้นดี" ลินินไม่ถอยหนี เธอกลับเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเย้ายวนแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกถูกจุดขึ้นที่มุมปาก เรียวลิ้นเล็กแตะริมฝีปากอิ่มสีแดงสดอย่างยั่วเย้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบพร่าข้างหูเขา "แก้แค้นเหรอคะ? คุณคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปหรือเปล่า... ฉันแค่มาทวงในสิ่งที่เคยเป็นของฉันคืน และสอนให้คุณรู้ซึ้งถึงความรู้สึกของการถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี... ว่ามันทรมานแค่ไหน" ไม่เพียงแต่คำพูดที่เชือดเฉือน ทว่าวันนี้พวกเขามี "ภารกิจบังคับ" ที่ต้องเผชิญหน้ากันในฐานะพรีเซนเตอร์คู่ของโรงพยาบาลและภาพลักษณ์ใหม่ตามสัญญาประชาคมที่ผู้ถือหุ้นใหญ่ชุดเดิมและชุดใหม่ได้ตกลงกันไว้ ทีมงานกองถ่ายแฟชั่นนิตยสารการแพทย์ชื่อดังมายืนรออยู่ ณ สตูดิโอในตึกเดียวกันแล้ว อคินไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องกลืนศักดิ์ศรีของตนเองลงคอ แล้วก้าวเดินเคียงข้างอดีตภรรยาเข้าไปท่ามกลางแสงแฟลชที่สาดส่องรัวกระหน่ำ บรรยากาศในสตูดิโอร์้อนระอุยิ่งกว่าอุณหภูมิภายนอก ช่างภาพมืออาชีพสั่งให้ทั้งคู่โพสต์ท่าใกล้ชิดกันเพื่อสื่อถึง "ความน่าเชื่อถือและความงดงามของชีวิต" อคินสวมสูทสีเข้มทับเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงอกกว้าง ส่วนลินินอยู่ในชุดราตรีผ้าไหมสีดำผ่าสูงเผยเรียวขาเนียนสวยและผิวขาวผ่องราวน้ำนม เมื่อร่างของทั้งคู่ต้องแนบชิดกันตามคำสั่งของผู้กำกับภาพ อคินรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ กลิ่นกายหอมหวานที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมไปโอบเอวคิ้วคอดของเธอไว้ตามบทบาท ทว่าแรงบีบที่เอวบางกลับหนักหน่วงขึ้นด้วยความโหยหาและอารมณ์ดิบที่พุ่งพล่าน ลินินสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอกลับไม่ยอมแพ้ มือเรียวเล็กเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่กำลังลุกโชนด้วยไฟปรารถนา "มองฉันให้เต็มตาค่ะ คุณหมอ... คนที่คุณเคยเหยียบย่ำจนจมดิน วันนี้อยู่สูงเกินกว่าที่คุณจะเอื้อมถึงแล้ว" เธอ กระซิบเสียงแผ่วเบa ริมฝีปากเฉียดผ่านใบหูของเขาอย่างจงใจยั่วเย้า ความอดทนของอคินขาดผึ่งลงทันที ร่างสูงกระชากเอวบางเข้ามาประชิดแนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ท่ามกลางเสียงชัตเตอร์ที่ดังรัวราวกับไม่มีใครสนใจ ทว่าสายตาสตาฟฟ์นับสิบชีวิตกลับต้องเบือนหนีด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นก้มลงประกบจูบริมฝีปากอิ่มของนางแบบสาวอย่างดุดันและเร่าร้อน มันไม่ใช่แค่การแสดงหน้ากล้อง... แต่มันคือสงครามแห่งอารมณ์ ความโหยหา ความโกรธเกรี้ยว และความปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลินินเผยอปากต้อนรับสัมผัสคุ้นเคยนั้นโดยสัญชาตญาณ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือด รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและเจ็บปวดทำเอาสติของทั้งสองคนกระเจิงไปไกล เสียงครางแผ่วเบาดังเล็ดลอดมาจากลำคอระหงเมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสะโพกผาย บีบเคล้นเนื้อนุ่มผ่านเนื้อผ้าอย่างหนักหน่วงด้วยความลืมตัว ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์และบาดแผลในอดีต หลอมรวมกันในห้องแต่งตัววีไอพีหลังสตูดิโอที่ถูกล็อคกลอนอย่างแน่นหนา ทันทีที่ประตูห้องปิดลง อคินก็ดันร่างบางชิดติดผนังห้อง มือหนากระชากชุดราตรีสีดำจนตะเข็บแทบปริ ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามรากระหน่ำ "คุณมันบ้า... อคิน!" ลินินหอบหายใจสะท้าน เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาซุกไซร้ลงมาตามซอกคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยแดงกุหลาบฝังทับรอยราคีในอดีตอย่างไม่ยอมให้ใครลบเลือน "ใช่... ฉันมันบ้า ตั้งแต่วันที่คุณเดินออกไปจากชีวิตฉันแล้ว" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบข้างใบหู ก่อนที่เขาจะอุ้มร่างบางขึ้นแนบกายเรียวขาก่ายกอดรอบเอวสอบ สอดประสานความสัมพันธ์อันเร่าร้อนและดุเดือดบนโซฟาตัวยาวในห้องทำงานส่วนตัว ร่างกายที่โหยหากันและกันมาเนิ่นนานตอบสนองต่อทุกสัมผัสอย่างพร้อมเพรียง เสียงหอบหายใจ เสียงครางกระstน และหยาดเหงื่อที่ไหลรินผสมผสานไปกับความเจ็บปวดและรสชาติแห่งการแก้แค้นที่หอมหวานที่สุด ความสุขสมกระหน่ำซัดเข้าใส่ราวกับพายุใหญ่ อคินฝังใบหน้าลงกับไหล่เนียน ซบกอดเรือนร่างที่เขารักและทำลายด้วยมือตัวเองอย่างหมดสภาพ ทว่า... ในขณะที่ลมหายใจของทั้งคู่ยังคงหอบถี่จากการร่วมรักอันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงของเลขาฯ ที่เอ่ยลอดเข้ามาด้วยความตกใจ "คุณหมอคะ! มี... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาตามหาคุณที่หน้าห้องค่ะ เขาบอกว่าเป็นลูกชายของคุณ... และหน้าตาของเด็กคนนั้น... ถอดแบบคุณมาไม่มีผิดเพี้ยนเลยค่ะ!" หัวใจของอคินกระตุกวูบ ร่างกายที่กำลังเคลิบเคลิ้มเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว ลินินที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างของเขาชะงักนิ่ง ดวงตากลมโตฉายแววไหวระริกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทรงพลังที่สุด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความเจ็บปวดอันหอมหวานนี้ด้วยกันนะคะ