กับดักที่เขาวางเอง

กลิ่นหอมเย็นของโคโลญจ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่ง กลายเป็นกรงขังไร้ร่องรอยที่โอบล้อมลินินเอาไว้ หัวใจของอคินกระตุกวูบ ร่างกายที่กำลังเคลิบเคลิ้มเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว ลินินที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างของเขาชะงักนิ่ง ดวงตากลมโตฉายแววไหวระริกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทรงพลังที่สุด "ทำไมล่ะคะคุณหมอ? แค่นี้ก็ไปต่อไม่ไหวแล้วหรือคะ หรือว่าเงาบาปในอดีตมันตามมาหลอกหลอนจนคุณไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าฉันตรงๆ" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว เรียวแขนเนียนกอดกระหวัดรัดรอบลำคอแกร่งของเขาไว้โดยไม่ยอมปล่อยให้ถอยห่าง อคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบฉายแววคุกกรุ่นด้วยโทสะผสมความปรารถนาที่ตีรวนกันจนยุ่งเหยิง เขาใช้สถานะผู้อำนวยการโรงพยาบาลบีบบังคับให้เธอก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวเพื่อหวังจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและทวงคืนความเหนือกว่า แต่กลายเป็นว่าเขากำลังตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดขึ้นมาฝังร่างอย่างน่าสมเพช "ปากเก่งนักนะลินิน..." อคินคำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ มือหนาตรึงข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยความหมั่นไส้ระคนเร่าร้อน แต่สัมผัสจากผิวเนื้อที่แนบชิดกันกลับทำให้เลือดในกายของศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นพลุ่งพล่านราวกับถูกไฟแผดเผา ความเปลี่ยนแปลงของหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่แค่เปลือกนอกที่งดงามราวกับงานศิลปะชั้นเลิศ แต่เป็น "จิตวิญญาณ" ที่แกร่งกล้าจนน่าหวาดหวั่น จากอดีตภรรยาที่เคยอ่อนแอ ร้องไห้คร่ำครวญอ้อนวอนขอความรักจากเขาอย่างไร้ค่า บัดนี้เธอกลับกลายเป็นนางพญาผู้ถือไพ่เหนือกว่า ทอดกายอยู่ใต้ร่างของเขาด้วยสายตาที่ท้าทาย ราวกับจะบอกว่า *เชิญทำลายฉันให้แหลกสลาดยิ่งกว่าเดิมสิคะ... แล้วดูซิว่าใครกันแน่ที่จะต้องแหลกสลายคามือ* อคินก้มลงบดริมฝีปากลงไปอย่างไร้ความปรานี จูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวง โกรธเกรี้ยว และความกระหายโหยหาที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน ลินินไม่ขัดขืน เธอกลับเผยริมฝีปากออกรับรสจูบที่ดุเดือดนั้นอย่างเต็มใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำที่เธอจงใจโปรยปรายเป็นเหยื่อล่อ อุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้การควบคุม เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงแอร์ที่ทำงานแข่งกัน สรีระบอบบางที่เคยถูกเขาผลักไไสอย่างไรเยื่อใย บัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนที่ทำให้อคินแทบคลั่ง มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเข้ารูป ปลายนิ้วกร้านไล้ผ่านผิวเนียนนุ่มจนเกิดรอยแดงจางๆ ความรู้สึกผิดบาปในอดีตผสมปนเปไปกับความต้องการทางกายที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ เขากำลังสูญเสียการควบคุม—สูญเสียมันให้กับผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำว่าไร้ค่าที่สุดในชีวิต "อ๊ะ..." ลินินหลุดเสียงครางหวานเมื่อเรียวขาถูกแทรกกายเข้ามาเบียดชิด ความแนบแน่นอย่างไร้รอยต่อทำให้สติของอคินขาดผึ่ง เขาไม่ใช่ศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นผู้ควบคุมทุกอย่างได้อีกต่อไป แต่เป็นเพียงชายชาตรีที่ตกเป็นทาสของความปรารถนา ซึ่งถูกร้อยรัดด้วยเรือนร่างและแววตาท้าทายของอดีตภรรยา บทรักอันเร่าร้อนดำเนินไปท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่ปิดตาย มีเพียงเสียงลมหายใจกระชั้นชิด เสียงเนื้อกระทบกัน และหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมของคนทั้งคู่ อคินมอบสัมผัสที่ทั้งดุดันและโหยหา ราวกับต้องการลบเลือนความผิดพลาดในอดีตด้วยความแนบแน่นในปัจจุบัน ขณะที่ลินินยังคงจ้องมองเขาด้วยดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเย้ยหยันอยู่ลึกๆ แม้ในยามที่ร่างกาบกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา เธอกลับไม่ได้มอบหัวใจให้เลยแม้แต่น้อย เนิ่นนานกว่าพายุอารมณ์จะสงบลง อคินทาบทับร่างหอบสะท้านลงบนอกบาง ลมหายใจของเขายังคงติดขัดขณะซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น มือหนายังคงโอบกอดเอวคอดกิ่วไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ "พอใจแล้วหรือยังคะ คุณผู้อำนวยการ..." น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ลินินไม่ได้ผลักไสเขา เธอกลับยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมสีเข้มของอดีตสามีอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กดื้อที่เพิ่งอาละวาดเสร็จ "ถ้าเล่นสนุกพอแล้ว ก็กรุณาลุกออกไปจากตัวฉันด้วยค่ะ ฉันมีธุระต้องไปต่อ" อคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจที่ถูกปฏิบัติราวกับเป็นของเล่นชั่วคราว "ลินิน... เราต้องคุยกันเรื่องของเรา" "ไม่มีเรื่องของเราหรอกค่ะ มีแต่เรื่องของคุณที่กำลังจะพินาศต่างหาก" เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะใช้มือเรียวดันไหล่กว้างให้ออกจากตัวอย่างไม่ไยดี ในจังหวะที่อคินกำลังจะโน้มตัวลงไปประทับจูบเรียกร้องคำตอบอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงของเลขานุการหน้าห้องที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านผู้อำนวยการคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งบุกเข้ามาตามหาคุณที่ห้องทำงาน บอกว่า...บอกว่าเป็นลูกชายของคุณค่ะ!" หัวใจของอคินกระตุกวูบ ดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่มในเสี้ยววินาที ขณะที่ลินินซึ่งกำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ กลับค่อยๆ หันมาสบตาเขา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เย็นยะเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก... ขอบพระคุณสำหรับการติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ