ความทรงจำในห้องสีขาว

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพักแพทย์ศัลยกรรมระดับวีไอพี ไม่ได้ช่วยให้แผ่นอกกว้างที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจของนายแพทย์อคินสงบลงเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดมีดผ่าตัดช่วยชีวิตคนนับร้อย กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ในมือ *ใบรับรองผลตรวจ DNA (ความสัมพันธ์บิดา-บุตร)* ตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นราวกับคมมีดน้ำแข็งที่กรีดแทงลงกลางใจ ความเป็นจริงที่ปรากฏเด่นหรี่อยู่ตรงหน้า ปฏิเสธไม่ได้ว่าเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตากลมโตและริมฝีปากหยักลึกราวกับถอดแบบมาจากเขานั้น คือสายเลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาเคยผลักไส และพยายามทำลายทิ้งด้วยความหยิ่งผยองในอดีต อคินหลับตาลงอย่างเจ็บปวด ทว่าความมืดมิดเบื้องหลังเปลือกตากลับไม่ได้ช่วยให้เขารอดพ้นจากอดีต ภาพความทรงจำสีขาวโพลนของห้องฉุกเฉินและกลิ่นอายโรงพยาบาลเมื่อหลายปีก่อนกลับย้อนคืนมาหลอกหลอน ในคืนที่พายุฝนกระหน่ำซัดสาดกระจกห้องพักอย่างบ้าคลั่ง ลินินในสภาพร่างกายที่อ่อนปวกเปียกและหยาดน้ำตานองหน้า ยืนอ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความเห็นใจจากสามีที่หัวใจทำด้วยหิน นางแบบสาวผู้เคยเฉิดฉายบนรันเวย์ระดับโลก ต้องทรุดกายลงกอดขาเขา ร่างกายสั่นเทาด้วยพิษไข้และรอยแผลจากการถูกตราหน้าว่าไร้ยางอาย *“อคิน… ช่วยลูกของเราด้วยค่ะ ได้โปรด… ลินินขอร้อง”* เสียงหวานที่เคยเปล่งประกายความมั่นใจ กลับแหบพร่าและเต็มไปด้วยรอยร้าว *“เธอคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเชียวหรือ ลินิน? เด็กในท้องเธอจะเป็นลูกของใคร ฉันไม่จำเป็นต้องใส่ใจ ผู้หญิงที่วิ่งตามแสงสีอย่างเธอ มีค่าแค่เครื่องประดับบนเตียงเท่านั้น… ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ”* คำพูดที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งในวันนั้น คือคมหอกที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเขาในวินาทีนี้ อคินจำสายตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายความหวังของลินินได้ดี ดวงตาคู่นั้นไม่ได้โกรธเกลียดเขาอีกต่อไปแล้ว แต่มันตายสนิท… และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ชายหนุ่มลืมตาโพลงขึ้นมา ลมหายใจติดขัดราวกับคนจมน้ำ ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราตอกย้ำความโดดเดี่ยวที่เขาเป็นคนเลือกมันเอง มือหนากำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจที่เคยด้านชากำลังถูกบดขยี้ด้วยความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ เขาทอดทิ้งผู้หญิงที่รักเขาที่สุด และทำลายช่วงเวลาที่เธอเปราะบางที่สุดอย่างไร้ความปรานี ทว่า… เกมการแก้แค้นของโชคชะตาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งทำลายความเงียบงัน อคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เขายังไม่ทันได้เออนุญาต ประตูบานหรูสีขาวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ลอยอบอวลไปทั่วบรรยากาศ ลินิน… หญิงสาวที่เขาเพิ่งเห็นภาพเธอในความทรงจำยืนอยู่ตรงหน้าแล้วในยามนี้ เธอดูงดงาม เจิดจรัส และทรงพลังยิ่งกว่าวันที่เคยถูกเขาย่ำยี รอยยิ้มที่มุมปากของเธอมันช่างเยือกเย็นและสะใจ จนคนมองรู้สึกหนสันหลังวาบ “คุณหมออคินดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะคะ” น้ำเสียงหวานใสแต่เต็มไปด้วยหนามแหลมเอ่ยขึ้น เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองเอกสารผลตรวจ DNA ในมือเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ตกใจกับสิ่งที่เห็น หรือว่า… เพิ่งตื่นจากฝันร้ายกันแน่คะ?” อคินรีบซ่อนกระดาษแผ่นนั้นลงในลิ้นชักอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายของเขาร้อนรุ่มขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นกายหอมกรุ่นที่คุ้นเคย “ลินิน…” เขากล่าวชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อเผชิญหน้ากับอดีตภรรยาที่บัดนี้กลายเป็นเจ้าของหัวใจที่แหลกสลายของเขาไปเสียแล้ว “คุณมาที่นี่ทำไม” “ทำไมหรือคะ?” ลินินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ในฐานะที่ฉันเป็น… มารดาของเด็กที่คุณเพิ่งถือใบผลตรวจอยู่ในมือ ฉันคิดว่าฉันมีสิทธิ์ที่จะมาทวงถามความยุติธรรมให้กับลูกชายของฉันนะคะ คุณหมอคนเก่ง” เธอเดินเข้าไปใกล้เขาเรื่อยๆ จนแผ่นหลังของอคินเกือบชิดติดกับชั้นหนังสือด้านหลัง ความกดดันจากกลิ่นอายอันเย้ายวนและดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นผสมผสานกับเสน่ห์อันล้นเหลือ ทำให้ศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เคยถูกกดทับไว้ภายใต้ภาพลักษณ์อันน่าเชื่อถือ เริ่มตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายของเขาร่ำร้องโหยหาเรือนร่างที่เคยเป็นของเขา แต่วันนี้… มันกลับกลายเป็นสิ่งที่เอื้อมไม่ถึง “ลินิน… ผมขอโทษ” คำสารภาพบาปหลุดออกจากริมฝีปากหยักลึกอย่างไม่รู้ตัว มันเป็นคำพูดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเอ่ยปากพูดกับใครมาก่อนในชีวิต “คำขอโทษของคุณมันราคาถูกเกินไปค่ะ, อคิน” ลินินเอื้อมมือเรียวขึ้นแตะที่ปกเสื้อกาวน์สีขาวของเขา ปลายนิ้วเรียวกรีดกรายผ่านแผงอกกว้างอย่างจงใจยั่วเย้า เธอยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้มสาก “มันเทียบไม่ได้เลยกับหยาดน้ำตาและคราบเลือดที่ฉันต้องเสียไปในคืนนั้น… คืนที่คุณเหยียบย่ำฉันราวกับสิ่งของไร้ค่า” สัมผัสแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด ทำให้มือหนาของอคินอดไม่ได้ที่จะเอื้อมไปคว้าเอวบางคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแรง แรงดึงที่รวดเร็วทำให้ร่างของลินินกระแทกเข้ากับแผงอกของเขาพอดิบพอดี กลิ่นกายหอมหวานยั่วยวนปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบจนยากจะต้านทาน “ถ้าคุณอยากจะลงโทษผม… ทำอย่างไรก็ได้ ลินิน” อคินก้มลงกระซิบข้างใบหูสั่นระริกของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยความปรารถนาที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอย่างรุนแรง “แต่จะได้โปรด… อย่าผลักไสผมอีกเลย” ลินินไม่เพียงแต่ไม่ขัดขืน เธอกลับยกย่องเรียวแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนเรียวปากอิ่มสีแดงสด “งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ… ว่าศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นคนนี้ มีค่าพอที่จะให้ฉันชายตาสบมองอีกครั้งไหม” ริมฝีปากของทั้งสองประทับเข้าหากันอย่างเร่าร้อนและดุดัน เป็นรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และแรงปรารถนาที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน ลินินเผยริมฝีปากออกด้วยความยอมจำนนชั่วขณะ เปิดทางให้ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม เสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำในห้องสีขาวที่เคยเยียบเย็น บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเตาไฟที่แผดเผาทั้งสองร่างให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน อคินกดจูบเน้นย้ำซ้ำๆ เรียกร้องการตอบรับจากเธออย่างไม่รู้จักพอ มือหนาปลดกระดุมเสื้อของตนเองออกอย่างลวกๆ ก่อนจะลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มภายใต้ชุดเดรสสีดำ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ลินินแอ่นกายรับสัมผัสอันร้อนแรงนั้นด้วยความเต็มใจ แม้ในใจจะรู้ดีว่านี่คือเกมอันตรายที่เธอเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมดก็ตาม อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก อคินอุ้มร่างระหงขึ้นวางพาดบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารและข้าวของกระจัดกระจายหล่นลงพื้นอย่างไม่เป็นท่า เขาแทรกกายเข้ายืนระหว่างเรียวขาเรียวสวยของเธอ มือใหญ่บีบเค้นสะโพกมนภายใต้ร่มผ้าอย่างมันเขี้ยว ความต้องการดิบเถื่อนถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสัมผัสอันเร่าร้อนและหนักหน่วง ทว่า… ในวินาทีที่อคินกำลังจะก้าวล่วงลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงกุญแจไขเปิดประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงเจื้อยแจ้วที่ทำให้เลือดในกายของศัลยแพทย์หนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา “คุณแม่ครับ! น้องวินหิวน้ำจังเลย ทำไมคุณแม่มาคุยกับคุณลุงนานจังครับ?” มือหนาที่กำลังจะปลดซิปชุดเดรสของลินินชะงักกึก ลินินผละริมฝีปากออกทันที เธอส่งยิ้มเยือกเย็นให้เขา ก่อนจะผลักอกกว้างของอคินให้ออกห่างอย่างง่ายดาย ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ อคินหันขวับไปมองที่ประตูห้องทำงาน ร่างของเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากเขาเป๊ะกำลังยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับพี่เลี้ยงที่หน้าตาตื่นตระหนกที่พยายามห้ามปรามเด็กน้อยไม่ให้วิ่งเข้ามา ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามตอนนี้นะคะ!