รัศมีที่เปลี่ยนไป

ความหรูหราของค่ำคืนนี้ไม่ได้ช่วยขับไล่ความเยียบเย็นในแววตาของนายแพทย์อคินได้เลยแม้แต่น้อย ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บพิเศษรับกับเรือนร่างสมส่วนราวกับนายปกนิตยสารยืนถือแก้วแชมเปญทรงเรียวยาวอยู่ที่มุมมืดของระเบียงชั้นบน สายตาคมกราบกวาดมองลงไปยังงานเปิดตัวคอลเลกชันเครื่องประดับเพชรเม็ดงามเบื้องล่างด้วยความเบื่อหน่ายเต็มประดา สำหรับเขาแล้ว งานสังคมสงเคราะห์หน้ากากเหล่านี้ก็ไม่ต่างอะไรกับโรงละครสัตว์ย่อมๆ ที่ผู้คนต่างสวมหน้ากากเข้าหากันเพื่อผลประโยชน์ ทว่าความเบื่อหน่ายนั้นกลับถูกกระชากกระชากให้หายไปในพริบตา เมื่อเสียงประกาศก้องจากพิธีกรดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่เขาไม่มีวันคาดคิดว่าจะได้เห็นในสถานที่แห่งนี้ "และในลำดับ A-List นี้ ขอเสียงพปรบมือให้กับแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์และ Muse คนสำคัญของคอลเลกชัน ‘Blood Diamond’... คุณลินินค่ะ!" เสียงปรบมือเกรียวกราวและเสียงชัตเตอร์จากสื่อมวลชนนับร้อยตัวดังระเบิดขึ้นพร้อมกัน ทว่าอคินกลับรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน ลมหายใจของศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้หยิ่งผยองสะดุดกึก ราวกับมีใครเอาค้อนมหึมามาทุบลงกลางหน้าอกจนจุกแน่น นั่น... คือลินินจริงๆ หรือ? ภาพของอดีตภรรยาตัวน้อยผู้เงียบขรึม ขี้ขลาด หวาดกลัวแม้กระทั่งเงาของตัวเอง และเคยถูกเขาผลไสไล่ส่งออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน... ได้มลายหายไปจนสิ้นซาก หญิงสาวที่ก้าวออกมาจากม่านกำมะหยี่สีแดงสดเบื้องล่างในเวลานี้ คือนางพญาผู้สง่างามและเปี่ยมไปด้วยรัศมีแห่งอำนาจที่สะกดทุกสายตาให้ต้องหยุดมอง ลินินสวมชุดราตรีผ้าไหมซาตินสีดำสนิทแนบเนื้อ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนใจที่ถูกออกแบบมาเพื่อทรมานใจบุรุษเพศโดยเฉพาะ ช่วงคอลึกเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุกชั้นดี และที่สะดุดตาที่สุดคือสร้อยเพชรสีเลือดหมูเม็ดมหึมาที่ทาบทับอยู่บนเนินอกอิ่ม มันส่องประกายระยิบระยับแข่งกับรอยยิ้มเยnชาที่มุมปากของเธอ รอยยิ้มนั้น... ไม่มีความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันคือรอยยิ้มของนักล่า ผู้ซึ่งกลับมาเพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่าง อคินก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือแกร่งที่ถือแก้วแชมเปญบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน หัวใจที่เคยด้านชาและหยุดเต้นไปนานกลับมาบีบตัวรุนแรงจนเจ็บแปลบ ความทรงจำสีเลือดเมื่อสามปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว—ภาพของลินินที่ก้มกราบแทบเท้าเขา ร่างกายที่สั่นเทาขณะอุ้มท้องลูกที่เขาเคยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย และหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังในคืนที่เขาผลไสเธอออกไปเผชิญพายุฝนลำพัง "เป็นไปไม่ได้..." อคินพึมพำกับความว่างเปล่า ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงก้อนเนื้อไร้ค่าที่เกาะกุมชีวิตเขาไว้ บัดนี้กลับยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของแสงสว่าง สวยงาม เย้ายวน และเฉียบคมราวกับใบมีดน้ำแข็งที่พร้อมจะกรีดแทงหัวใจเขาให้แหลกสลาย ด้านล่างฟลอร์งาน ลินินกวาดสายตาเรียบเฉยขึ้นมาบนระเบียงชั้นสอง ราวกับเธอล่วงรู้เป็นอย่างดีว่าเขากำลังยืนหลบมุมมองอยู่ตรงนั้น ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววอ้อนวอน บัดนี้กลับลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรสีดำที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตและเสน่ห์อันตราย เธอไม่ได้หลบตา เธอสบตากับเขาตรงๆ นิ่งๆ ก่อนที่มุมปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่เหยียดหยาม เย็นชา และทรงพลังเสียจนอคินรู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ ความรู้สึกร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ไม่ใช่ความปรารถนาในแบบที่บุรุษมีต่อสตรี แต่เป็นความคลุ้มคลั่งที่ถูกจุดประกายขึ้นจากความท้าทาย สัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวของศัลยแพทย์ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใดกำลังกรีดร้องว่า เขาจะต้องดึงผู้หญิงคนนี้กลับมาอยู่ใต้ร่างของเขาใหม่อีกครั้งให้ได้... ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ช่วงเวลาอันเนิ่นนานผ่านไปท่ามกลางเสียงจอแจของผู้คนในงาน แต่อคินกลับไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นเร่าระทึก ร่างสูงตัดสินใจวางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะข้างทางอย่างไร้ความนุ่มนวล ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ลงจากระเบียงเพื่อตรงดิ่งไปยังจุดที่เป้าหมายของเขายืนอยู่ ทว่า... ก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวพ้นประตูห้องโถงวีไอพี ร่างระหงของนางแบบสาวก็หายลับเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวหลังเวทีเสียแล้ว พร้อมกับผู้จัดการส่วนตัวและบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่คอยกันท่าผู้คน อคินกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความดุดัน เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอคลาดสายตาไปเป็นครั้งที่สองแน่ ความอดทนที่สะสมมาสามปีสิ้นสุดลงในค่ำคืนนี้ เกมการแก้แค้นที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว... และเขาจะเป็นผู้กำหนดกติกานี้ด้วยตัวเอง แต่ทว่า... ในจังหวะที่อคินกำลังจะพุ่งตัวตามเข้าไป ประตูห้องรับรองข้างๆ กลับเปิดออกเสียก่อน พร้อมกับร่างเล็กจิ๋วของเด็กชายวัยราวๆ สามขวบในชุดสูทตัวจิ๋วที่วิ่งเตาะแตะออกมาชนเข้าที่ข้อขาของเขาเต็มแรง เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตคู่นั้น... ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจก และริมฝีปากที่กำลังเบะออกเตรียมจะร้องไห้นั้น ก็ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับ "ลินิน" เสียเหลือเกิน "คุณป๋า...?" เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ขณะที่เอกสารบางอย่างในมือเล็กๆ ของเด็กชายร่วงหล่นลงมาแทบเท้าอคิน อคินก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นอย่างไม่ใส่ใจนัก ทว่าพอดวงตาคมกวาดไปเห็นข้อความหัวกระดาษ... ลมหายใจของเขาก็ขาดห้วงไปในทันที *ใบรับรองผลตรวจ DNA (ความสัมพันธ์บิดา-บุตร)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดนี้ ร่วมลุ้นและจิกหมอนไปกับความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยไฟแค้นและเพลิงรักด้วยกันนะคะ