การเปิดตัวในฐานะหมออัจฉริยะ

“ถ้าคุณไม่หยุดมือตอนนี้ ความทรงจำที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของวีณาจะแตกสลายจนกู่ไม่กลับ... ดร.ชวิน” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงจัดงานประกาศเกียรติคุณนักศึกษาแพทย์ดีเด่น เสียงฝีเท้าของผมดังก้องบนพื้นหินอ่อน ตัดกับเสียงซุบซิบที่ค่อยๆ เงียบลงจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนที่อยู่ในห้อง รินรดายืนอยู่เคียงข้างผม เธอส่งสายตามั่นคงมาให้ แม้ผมจะสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในมือที่กำแน่นของเธอ ดร.ชวิน หันกลับมามองผมช้าๆ มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูใจดีในสายตาคนนอก แต่สำหรับผม มันคือรอยยิ้มของอสรพิษที่พร้อมจะฉกกัดเหยื่อทุกเมื่อ เขาจัดเนกไทให้เข้าที่พลางหัวเราะในลำคอเบาๆ “คุณภัทร... การได้รับรางวัลนักศึกษาแพทย์ดีเด่นดูเหมือนจะทำให้คุณหลงระเริงจนลืมฐานะของตัวเองไปแล้วนะ” เขาขยับแว่นสายตา สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม “งานนี้จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ความสำเร็จทางการแพทย์ ไม่ใช่เวทีสำหรับนักศึกษาที่เพ้อฝันถึงทฤษฎีสมคบคิด” “ทฤษฎีหรือความจริงกันแน่ครับ ที่ทำให้คุณต้องเร่งมือ ‘ปรับจูน’ สมองคนไข้ก่อนที่ความลับเรื่องผลการวิจัยปลอมจะถูกเปิดเผย” ผมก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกหนึ่งก้าว รักษาระยะห่างที่แสดงถึงความเป็นสุภาพบุรุษ แต่แฝงด้วยความกดดันที่มากพอจะทำให้บรรยากาศรอบข้างหนักอึ้ง รินรดาขยับเข้ามาใกล้ผม เธอส่งซองเอกสารในมือให้ผมเบาๆ มันคือบันทึกการรักษาของวีณาที่ผมแอบคัดลอกมาได้จากเซิร์ฟเวอร์ลับของโรงพยาบาลในบทก่อนหน้า หลักฐานที่ยืนยันว่า ดร.ชวิน ไม่ได้รักษา แต่เขากำลัง ‘ลบ’ และ ‘เขียน’ อัตลักษณ์ของมนุษย์คนหนึ่งขึ้นมาใหม่เพื่อปิดปากพยาน “วันนี้ผมมาที่นี่เพื่อรับรางวัลในฐานะหมอที่ต้องการรักษาชีวิตคนครับ ไม่ใช่หมอที่ใช้เครื่องมือแพทย์เป็นเครื่องมือฆ่าคน” ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ทุกสายตาในห้องหันมาจับจ้องที่ดร.ชวิน รวมถึงคณาจารย์อาวุโสที่ยืนอยู่บนเวที ดร.ชวินมองเอกสารในมือผม ดวงตาของเขาไหววูบเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท “นั่นเป็นเพียงข้อมูลที่ถูกดัดแปลง คุณภัทร... คุณควรจะดีใจกับอนาคตที่สดใสในฐานะศัลยแพทย์มือหนึ่งของเรา มากกว่าการเอาอนาคตมาทิ้งไว้กับคนไข้ที่ไม่มีความหมายคนนี้” “คนไข้ทุกคนมีความหมายเสมอครับ และสำหรับวีณา เธอคือพยานสำคัญที่ผมจะไม่มีวันยอมให้คุณทำลายเป็นครั้งที่สอง” ผมหันไปสบตารินรดา เราทั้งคู่รู้ดีว่านี่คือการท้าทายที่เสี่ยงที่สุด หากผมพลาดแม้แต่นิดเดียว อนาคตที่ผมตั้งใจย้อนเวลากลับมาแก้ไขจะพังทลายลงทั้งหมด แต่ถ้าผมถอยตอนนี้ วีณาจะไม่ใช่วีณาคนเดิมอีกต่อไป “เอาล่ะครับท่านผู้มีเกียรติ” ดร.ชวินประกาศก้อง หันไปทางกลุ่มนักข่าวที่รินรดาแอบส่งสัญญาณเรียกมาก่อนหน้า “ดูเหมือนศิษย์เอกของผมจะมีความเข้าใจผิดอย่างมหันต์เกี่ยวกับจริยธรรมทางการแพทย์ ผมยินดีที่จะชี้แจงทุกอย่าง... แต่ก่อนหน้านั้น ผมว่าเรามีเรื่องที่น่าตื่นเต้นกว่านั้นที่ต้องจัดการ” เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ชายชุดดำสองคนที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มแขกเดินตรงเข้ามาประชิดรินรดาพร้อมกับอุปกรณ์บางอย่างในมือที่ดูคล้ายเครื่องรบกวนสัญญาณและล็อคอิเล็กทรอนิกส์ รินรดาหน้าซีดลงทันที เธอพยายามขยับหนีแต่ถูกโอบไหล่ไว้อย่างแรง “ปล่อยฉันนะ!” “ใจเย็นครับคุณรินรดา” ดร.ชวินเดินมาหยุดตรงหน้าผม ยื่นมือมาตบไหล่ผมเบาๆ ราวกับอาจารย์ที่กำลังสอนสั่งลูกศิษย์ “คุณภัทรครับ... คุณอยากเป็นหมออัจฉริยะที่ช่วยคนได้นับพันใช่ไหม? งั้นลองดูนี่สิ ว่าคนที่คุณรักที่สุดจะ ‘ลืม’ คุณไปได้รวดเร็วแค่ไหนเมื่อเขาถูกลบความทรงจำสดๆ ต่อหน้าคุณตอนนี้” ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ในห้องโถงก็สว่างวาบขึ้น มันไม่ใช่ภาพการรับรางวัล แต่มันคือภาพวีณาที่ถูกขังอยู่ในห้องปลอดเชื้อ เครื่องมือวัดคลื่นสมองของเธอแสดงกราฟที่ผันผวนรุนแรง และมีเสียงหัวเราะเยือกเย็นของบุคคลปริศนาดังแทรกผ่านลำโพงออกมา “สวัสดีครับคุณหมอภัทร... ได้ยินผมไหม? นี่คือของขวัญจากรางวัลของคุณ” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงดร.ชวิน แต่มันคือเสียงของคนที่ผมเคยคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน... เสียงของพ่อผมเอง หัวใจผมแทบหยุดเต้น ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของดร.ชวิน แต่มีเงาอดีตที่ใหญ่กว่านั้นชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ