รักษาน้องสาว

"วีณา... เธอน่ะเหรอที่วางยาพิษให้ครอบครัวผม?" เสียงของผมแหบพร่า ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวดั่งกลองรบ ดร.ชวินยังคงรักษารอยยิ้มเย็นเยียบไว้ที่มุมปาก ปืนเก็บเสียงในมือของเขาสั่นไหวน้อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ ส่วนวีณา... น้องสาวเพียงคนเดียวของผม เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสกลับเหม่อลอยคล้ายคนไร้วิญญาณ เธอนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักฟื้นพิเศษที่เต็มไปด้วยเครื่องมือแพทย์ล้ำสมัย ที่นี่คือจุดเริ่มต้นและจุดจบของโศกนาฏกรรมที่ผมแบกรับมาตลอดชีวิต "ไม่ต้องรอคำตอบจากเด็กที่โดนวางยาประสาทหรอกภัทร" ชวินเอ่ยขึ้นพลางก้าวเข้ามาใกล้ "งานของฉันไม่ได้มีแค่การสังหาร มันคือการควบคุม... การเปลี่ยนคนรักให้เป็นอาวุธที่เชื่องที่สุด นายควรจะขอบใจฉันนะ ที่ทำให้น้องสาวนาย 'มีประโยชน์' ขึ้นมาบ้าง" ความโกรธแล่นพล่านในกายดุจลาวา แต่ผมต้องคุมสติ ศัลยแพทย์อย่างผมรู้ดีว่า การผ่าตัดด้วยความแค้นจะนำไปสู่ความตายของคนไข้เสมอ ผมละสายตาจากกระบอกปืน หันไปมองที่จอมอนิเตอร์สัญญาณชีพข้างเตียงของรินดา ชีพจรของเธอเต้นช้าลง... ผิดปกติ "วีณา ฟังพี่นะ" ผมเมินเฉยต่อชวิน ก้าวเข้าไปข้างเตียงอย่างมั่นคง "มองหน้าพี่" วีณาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นจากดวงตาของผม ผมหยิบเข็มฉีดยาที่เตรียมไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ออกมา มันไม่ใช่ยาพิษ แต่เป็นตัวยาที่ผมสังเคราะห์ขึ้นเองจากการวิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุลในบันทึกลับที่ชวินทิ้งไว้โดยไม่ตั้งใจ "แกกำลังจะทำอะไร!" ชวินตวาด เสียงฝีเท้าของเขารีบรุดเข้ามาใกล้ ปืนถูกเล็งตรงมาที่ศีรษะผม "ผมกำลังช่วยชีวิตคนไข้ของผมอยู่ครับ" ผมตอบกลับโดยไม่หันไปมอง สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่เส้นเลือดที่ข้อมือของน้องสาว "และผมขอเตือนไว้ก่อน ถ้าคุณเหนี่ยวไกตอนนี้ แรงสะท้อนของกระสุนจะทำให้คุณพลาดเป้า แล้วความลับเรื่องงานวิจัยยาตัวใหม่ที่อยู่ในคลังสมองคุณ ก็จะหายไปพร้อมกับการตายของผม... คุณคงไม่อยากให้มันจบแบบนั้นใช่ไหมครับ?" ชวินชะงัก นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกเกร็งค้าง มือของผมมั่นคงดุจหินผา ผมแทงเข็มลงไปที่เส้นเลือดดำอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะการกดลูกสูบคือการเดิมพันด้วยชีวิต ผมต้องขับสารพิษที่ชวินใส่ไว้ในกระแสเลือดของเธอออกให้หมดก่อนที่มันจะไปทำลายเซลล์ประสาทจนไม่สามารถกู้คืนได้ "พี่... ภัทร..." วีณาพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง "พี่อยู่นี่แล้ว วีณา" ผมกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ อบอวลไปทั่วห้อง "หายใจเข้าลึกๆ ยาจะเริ่มทำงานแล้ว อดทนไว้นะ" ร่างกายของวีณากระตุกแรง เครื่องวัดชีพจรส่งเสียงเตือนยาวเหยียด สัญญาณชีพตกลงสู่จุดวิกฤต! "แกฆ่าเธอ!" ชวินคำรามด้วยความสะใจ "เปล่าเลย" ผมกัดฟันแน่น "ผมแค่กำลังดึงเธอออกมาจากนรกที่แกสร้างไว้ต่างหาก" วินาทีนั้นเองที่ผมดึงอุปกรณ์ส่องกล้องขนาดจิ๋วออกจากเครื่องมือผ่าตัดฉุกเฉิน เสียบเข้ากับช่องพอร์ตที่ต้นคอของวีณา—จุดที่ชวินใช้ฝังชิปควบคุมประสาท ผมไม่ได้รักษาร่างกายของเธอเพียงอย่างเดียว ผมกำลังจะทำลาย 'เครื่องมือ' ของศัตรูไปพร้อมๆ กัน วินาทีที่สัญญาณชีพเริ่มกลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติ หน้าจอจอมอนิเตอร์ก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนพุ่งเข้ามาทางประตูห้องพักฟื้น ไม่ใช่รินรดา... และไม่ใช่ตำรวจ กลุ่มชายชุดดำในเครื่องแบบของบริษัทเวชภัณฑ์ข้ามชาติที่ชวินแอบอ้างชื่ออยู่พังประตูเข้ามา พวกเขาไม่ได้ถือปืน แต่นำเครื่องมือนิรภัยมาล็อกตัวชวินไว้ ท่ามกลางความตื่นตระหนกของชวินที่ทำหน้าเหมือนเห็นผี ชายคนหนึ่งที่ดูเป็นหัวหน้าเดินตรงมาที่ผม เขาถอดหมวกออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ผมคุ้นเคยที่สุด... ใบหน้าที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ "หมอภัทร... งานของคุณทำได้ดีเยี่ยม" เขากล่าวพลางมองร่างวีณาที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างชัดเจน "แต่คุณคงลืมไปว่า ชวินไม่ใช่บอสตัวจริง... คนที่บงการเกมทั้งหมดรอพบคุณอยู่ในห้องประชุมใต้ดินชั้นสิบสองแล้วครับ" เขาวางแฟ้มสีดำสนิทลงบนเตียงข้างๆ ตัวผม ในนั้นมีรูปถ่ายครอบครัวผม... รูปถ่ายที่ผมคิดว่าถูกทำลายไปพร้อมกับเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อน "ไปกับเราเถอะครับ... ก่อนที่วีณาจะถูกลบความทรงจำอีกรอบ" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับครับ