รวบรวมพยาน

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ชีวิตที่เหลืออยู่ต้องพังทลายไปมากกว่านี้ ผมขอให้คุณวางแก้วเหล้านั่นลง แล้วมองหน้าผมให้ชัดครับ” เสียงของผมทุ้มต่ำ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ชายวัยกลางคนตรงหน้า—อดีตพยาบาลวิสัญญีผู้กุมความลับในการผ่าตัดที่ผิดพลาดของดร.ชวินเมื่อห้าปีก่อน—ชะงักมือที่สั่นเทา แก้ววิสกี้ในมือเขาสั่นจนน้ำแข็งกระทบขอบแก้วดังเคร้ง เขาสบตาผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและร่องรอยของการทำลายตัวเอง “หมอภัทร... คุณจะมาเอาอะไรกับคนตกอับอย่างผม คนอย่างมันน่ะเหรอจะยอมให้ใครมาทำลาย เขาไม่ใช่แค่หมอธรรมดา เขาคือพระเจ้าในโรงพยาบาลนั้น!” เขากระซิบ เสียงแหบพร่าราวกับพยายามจะกลบเกลื่อนความจริงที่ฝังรากลึกในใจ ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในบาร์มืดสลัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่และคราบน้ำตาของคนที่พ่ายแพ้ต่อชีวิต ผมไม่ได้ใช้ความรุนแรง แต่ใช้ความนิ่งสงบที่สั่งสมมาจากการตัดสินความเป็นความตายบนเตียงผ่าตัดเข้าข่มขวัญ “ผมไม่ใช่พระเจ้า และผมไม่ต้องการเป็นครับ สิ่งที่ผมต้องการคือ ‘ความยุติธรรม’ ในวันที่ครอบครัวผมถูกพรากไปเพราะความเห็นแก่ตัวของมัน ชวินมันไม่ได้มองเราเป็นมนุษย์หรอกครับ มันมองเราเป็นเพียงบันไดให้มันเหยียบขึ้นไปสู่จุดสูงสุด” รินรดาที่นั่งอยู่ข้างผมขยับตัวเล็กน้อย เธอส่งสายตาเป็นนัยว่าให้ใจเย็นลง แต่นัยน์ตาของเธอเองก็ทอประกายความมุ่งมั่นไม่แพ้กัน เธอวางแฟ้มเอกสารบางๆ ลงบนโต๊ะ ในนั้นคือภาพถ่ายบันทึกการรักษาที่ถูกแก้ไขตัวเลข ซึ่งผมใช้เวลาแรมเดือนในการขุดค้นมันขึ้นมาจากหลุมศพของความลืมเลือน “คุณอาคมครับ” ผมเรียกชื่อเขาอย่างสุภาพ “คุณยังจำเด็กผู้หญิงที่เสียชีวิตบนเตียงผ่าตัดในคืนนั้นได้ไหมครับ? พ่อของเธอ... คือคนที่คุณเคยเล่าให้ฟังว่าคุณพยายามจะช่วย แต่ถูกสั่งให้ปิดปากเงียบ คุณมีลูกสาวไม่ใช่หรือครับ? ลองจินตนาการดูสิว่าถ้าวันหนึ่ง ลูกสาวของคุณต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือของฆาตกรในคราบหมอแบบนั้น...” อาคมนิ่งงันไป ใบหน้าของเขามีรอยย่นลึกที่บ่งบอกถึงความทุกข์ระทมที่เก็บงำมานานปี ผมรู้ว่าจุดอ่อนของเขาไม่ใช่เงินทอง แต่คือความรู้สึกผิดที่ยังคงกัดกินวิญญาณเขาอยู่ทุกค่ำคืน “ผมไม่ต้องการให้คุณเป็นวีรบุรุษ ผมแค่ต้องการให้คุณเป็น ‘พยาน’ ให้กับคนที่ไม่มีโอกาสได้พูด” รินรดาเสริมน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง “เรามีหลักฐานที่มากพอจะสั่นคลอนเก้าอี้ของชวินได้ แต่ถ้าไม่มีคำให้การจากคนวงในอย่างคุณ ทุกอย่างก็เป็นเพียงกระดาษที่ไร้ค่า” บรรยากาศรอบข้างเงียบงัน ได้ยินเพียงเสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาที่ดังคลออยู่ในมุมมืด อาคมจ้องมองภาพถ่ายในแฟ้มนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เขาค่อยๆ ปล่อยแก้วเหล้าลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผม แววตาที่เคยหม่นแสงเริ่มมีความหวังที่ปนเปไปกับความแค้นที่จุดติดขึ้นมาอีกครั้ง “มัน... มันจะไม่ได้จบแค่ที่คุกนะครับหมอ ถ้าผมพูดออกไป ชีวิตผมจะไม่มีวันสงบสุขอีกเลย” เขาพึมพำ “ผมให้สัญญาครับ ว่าผมจะปกป้องคุณด้วยชีวิตของผมเอง” ผมตอบกลับทันที หนักแน่นและจริงใจ ทว่า ในวินาทีที่อาคมกำลังจะเอ่ยปากเปิดเผยชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดอีกคนที่เหลือ—ประตูบาร์ก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคน บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปในทันที ความกดดันแผ่ซ่านจนน่าอึดอัด ชายคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘ทนายความส่วนตัวของดร.ชวิน’ เขายิ้มเย็นชาพลางกวาดสายตามองมาที่โต๊ะของเรา ก่อนจะหยุดอยู่ที่อาคมแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังรู้สึกเย็นยะเยือกถึงกระดูก “คุณอาคมครับ... ดร.ชวินฝากผมมาเตือนว่า ความทรงจำที่เลอะเลือนน่ะเป็นอันตรายต่อสุขภาพนะครับ โดยเฉพาะกับคนที่มีลูกสาวเรียนอยู่ในโรงเรียนเอกชนชื่อดัง ใจกลางเมืองแบบนั้น” ลมหายใจของผมติดขัดในลำคอ เมื่อเห็นอาคมหน้าถอดสีราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง ในขณะที่รินรดาคว้ามือผมไว้แน่นใต้โต๊ะ ทนายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงตรงหน้าอาคม “นี่เป็นจดหมายจากคุณหมอครับ... หวังว่าคุณจะอ่านมันก่อนที่จะตัดสินใจเลือกข้างผิดๆ นะครับ” ผมรู้ทันทีว่าเราตกหลุมพรางที่ชวินวางไว้ตั้งแต่ต้น นี่ไม่ใช่การมาเจรจา แต่นี่คือการประกาศสงครามครั้งใหญ่ที่เดิมพันด้วยชีวิตคนบริสุทธิ์... และชวินกำลังจะเริ่มกำจัดพยานทุกคนที่ผมพยายามปกป้องไปทีละคน ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างผมในภารกิจล้างแค้นที่เริ่มเดือดพล่านขึ้นในทุกขณะนี้นะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตา