เบาะแสใหม่

“ถ้าคุณคิดจะจบเรื่องนี้ด้วยการเผาทำลายหลักฐานเพียงแค่นั้น ผมบอกได้เลยว่าคุณประเมินค่าของชีวิตที่สูญเสียไปต่ำเกินไป ดร.ชวิน” ผมวางแฟ้มเอกสารสีซีดลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำในห้องทำงานของผู้อำนวยการบ้านพักคนชรา เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น รินรดาที่ยืนอยู่ข้างผมขยับแว่นสายตา สายตาคมกริบของเธอจดจ้องไปยังชายชราเบื้องหน้า—อดีตหัวหน้าพยาบาลผู้กุมความลับของโรงพยาบาลในยุคที่พ่อกับแม่ของผมยังเป็นเพียงแพทย์ฝึกหัด มือของชายชราสั่นเทาขณะเอื้อมมาแตะขอบแฟ้ม เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาที่พร่ามัวด้วยวัยชราฉายแววหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด “คุณ... คุณไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน” เสียงของเขาแหบพร่า “เรื่องนี้มันควรจะฝังไปพร้อมกับสุสานของคนกลุ่มนั้นแล้ว หมอภัทร... การรื้อฟื้นมันขึ้นมาไม่ได้นำความสงบมาให้หรอก มีแต่จะทำให้ไฟที่มอดไปแล้วลุกโชนขึ้นมาเผาผลาญคุณเอง” ผมโน้มตัวลงไปเล็กน้อย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนของเขา “ความสงบที่คุณว่า มันคือความสงบที่สร้างบนกองเลือดและน้ำตาของครอบครัวผมหรือครับ? ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาความสงบ ผมมาเพื่อหาความยุติธรรม... และหลักฐานชิ้นนี้ที่ซ่อนอยู่ในห้องเก็บของของสถานพักฟื้นแห่งนี้ คือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่จะทำให้คนอย่างชวินต้องชดใช้” รินรดาเดินเข้ามาสมทบ เธอวางภาพถ่ายขาวดำภาพหนึ่งลงข้างแฟ้ม ภาพนั้นแสดงให้เห็นเหตุการณ์ในห้องผ่าตัดเมื่อยี่สิบปีก่อน ที่ซึ่งดร.ชวินไม่ได้กำลังช่วยชีวิตคนไข้ แต่กำลังแลกเปลี่ยนยาตัวใหม่ที่ยังไม่ได้ทดสอบกับผลประโยชน์มหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชีลับ “คุณเคยเป็นพยาบาลที่ซื่อสัตย์ที่สุดในวอร์ดวันนั้น” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “คุณเห็นทุกอย่าง คุณเห็นการจัดฉาก คุณเห็นความตายที่ถูกเขียนบทขึ้นมาล่วงหน้า ถ้าคุณไม่พูดวันนี้ ความผิดบาปนี้จะติดตัวคุณไปจนวินาทีสุดท้ายที่ลมหายใจหมดลง แต่ถ้าคุณพูด... คุณอาจจะเป็นคนเดียวที่ได้รับโอกาสในการไถ่บาปก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาลูกตุ้มที่เต้นจังหวะสม่ำเสมอเป็นเพื่อน ชายชราก้มหน้าลงต่ำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนเอกสารสำคัญ เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่ลมหายใจที่สั่นสะท้านบอกผมว่า กำแพงในใจเขากำลังพังทลาย “คืนนั้น... มันไม่ใช่ความผิดพลาดทางการแพทย์” เขากล่าวในที่สุด เสียงเบาหวิวราวกับจะสลายไปในอากาศ “มันคือการฆาตกรรมโดยเจตนา ดร.ชวินสั่งให้งดจ่ายยาประคองอาการ เพื่อให้คนไข้รายนั้นเข้าสู่สภาวะช็อก และพวกเขาก็อ้างว่ามันคือภาวะแทรกซ้อนเพื่อปิดบังงานวิจัยที่ล้มเหลว... พวกเขาทำแบบนั้นกับคนไข้มาหลายต่อหลายราย เพื่ออัปเกรดสถานะตัวเองในวงการวิชาการ” หัวใจของผมเต้นรัวด้วยความโกรธแค้นที่ถูกควบคุมไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย นี่คือสิ่งที่ผมตามหามาตลอด ความจริงที่ถูกฉาบด้วยเกียรติยศจอมปลอมของศัตรูที่ผมเคารพเหมือนพ่อแท้ๆ “แล้วบันทึกประจำวันฉบับจริงล่ะครับ?” ผมถาม กระชับเสียงให้เข้ม “คุณบอกว่าคุณเก็บมันไว้” ชายชราค่อยๆ ปลดสร้อยคอห้อยจี้เหล็กชิ้นเล็กๆ ออกมา มันไม่ใช่เครื่องประดับ แต่เป็นกุญแจไขตู้เซฟนิรภัยที่ซ่อนอยู่หลังผนังห้องพักแห่งนี้ “มันอยู่ที่นี่มาตลอด... กุญแจสู่ขุมนรกของเขา” ทว่า ทันทีที่เขายื่นกุญแจนั้นมาให้ผม ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำหลายคนก้าวเข้ามาปิดล้อมทางออก ชายคนหนึ่งในกลุ่มก้าวออกมาด้านหน้า เขาสวมแว่นกันแดดราคาแพงและมีรอยยิ้มเยือกเย็นที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี “หมอภัทร... ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับอดีตที่มันจบไปแล้ว” ดร.ชวินเดินเข้ามาด้วยมาดสุภาพบุรุษผู้สูงส่ง แต่ในมือกลับมีอุปกรณ์บางอย่างที่ส่องประกายวาบวับสะท้อนแสงไฟ “คุณเป็นศัลยแพทย์ที่มีอนาคตไกล ทำไมต้องเอาชีวิตมาทิ้งเพราะความแค้นที่ไม่มีวันเติมเต็มด้วยล่ะครับ?” ผมคว้ากุญแจจากมือชายชราไว้แน่น ร่างกายเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์วิกฤต ในขณะที่รินรดาขยับมายืนข้างหลังผม แสงไฟในห้องดับวูบลงกะทันหัน เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นหนึ่งนัดทะลุผ่านความมืดมิดเฉียดแก้มผมไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ตามมาด้วยเสียงแก้วแตกกระจายเต็มพื้น ความมืดไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในตอนนี้ แต่ความจริงที่กำลังจะถูกกลบด้วยเลือดคือสิ่งที่ผมต้องปกป้องไว้ให้ได้ แม้ว่าชีวิตของผมจะต้องแขวนอยู่บนเส้นด้ายในวินาทีถัดไปก็ตาม ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา