ความล้มเหลวของชวิน

“ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวในห้องผ่าตัดสำหรับหมอทั่วไปอาจหมายถึงใบประกอบวิชาชีพ แต่สำหรับคุณ ดร.ชวิน... มันหมายถึงจุดจบของอำนาจที่เคยสร้างมาบนคราบเลือดของคนอื่นครับ” เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องประชุมคณะกรรมการโรงพยาบาลที่เงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเอง ผมยืนประสานมือมองไปที่ชายวัยกลางคนที่เคยดูสง่างามทว่าบัดนี้กลับดูแก่ชราลงไปถนัดตา ดร.ชวินนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง เบื้องหน้าของเขาคือรายงานการผ่าตัดที่ถูกเปิดเผยความจริงทั้งหมดต่อหน้าบอร์ดบริหาร “แก... แกทำอะไรลงไป ภัทร” ชวินกัดฟันกรอด เสียงของเขาสั่นเครือ แต่ในแววตาที่จ้องมองมายังคงมีความอำมหิตซ่อนอยู่ลึกๆ “แผนนี้มันสมบูรณ์แบบ... คนไข้คนนั้นควรจะตายบนเตียงตามกำหนดการเดิม มันเป็นความผิดพลาดของระบบ ไม่ใช่ของฉัน!” “คนไข้ไม่ตายครับ เพราะผมเข้าไปแทรกแซง และหลักฐานการสั่งจ่ายยาเกินขนาดที่คุณใช้เพื่ออำพรางความผิดพลาดจากการผ่าตัดครั้งก่อน ก็อยู่ในแฟ้มนั้นหมดแล้ว” ผมเลื่อนเอกสารไปตรงหน้าเขา รินรดาส่งยิ้มบางๆ ให้ผมจากมุมห้อง เธอเป็นคนรวบรวมหลักฐานเหล่านั้นมาด้วยความยากลำบาก ในขณะที่บรรดากรรมการเริ่มหันไปกระซิบกระซาบกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ชวินหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าสมเพช เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ รวบเอกสารเหล่านั้นกำไว้แน่นจนยับยู่ยี่ “นายคิดว่าแค่กระดาษพวกนี้จะล้มฉันได้หรือไง? ฉันมีเครือข่ายที่ใหญ่กว่าที่นายจะจินตนาการถึง นายมันก็แค่ศัลยแพทย์ที่มีปมเรื่องครอบครัว นายกำลังเล่นกับไฟ ภัทร” “เปลวไฟที่ผมกำลังเล่นอยู่นี้แหละครับ ที่จะเผาผลาญความชั่วร้ายของคุณให้มอดไหม้ไปเสียที” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของผมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยจองหองคู่นั้น ความโกรธแค้นที่เคยกัดกินหัวใจผมมานานหลายปีไม่ได้เปลี่ยนให้ผมกลายเป็นปีศาจ แต่มันเปลี่ยนให้ผมกลายเป็นนักล่าที่เยือกเย็น บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กรรมการอาวุโสคนหนึ่งวางปากกาลงบนโต๊ะด้วยเสียงดัง “ดร.ชวิน... ทางคณะกรรมการจำเป็นต้องขอให้คุณพักงานโดยไม่มีกำหนด จนกว่าการตรวจสอบจะเสร็จสิ้น และเราจะยื่นเรื่องให้แพทยสภาสอบสวนจริยธรรมของคุณโดยทันที” ประโยคนั้นเหมือนฆ้อนที่ทุบลงบนหัวของชวิน เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาไม่ได้มีความสำนึกผิดแม้แต่น้อย มันกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย “พวกคุณกำลังตัดสินใจผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต...” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง ผมถอนหายใจยาว ความตึงเครียดที่แบกไว้ในใจเริ่มคลายตัวลง รินรดาเดินเข้ามาใกล้เธอวางมือลงบนแขนผมเบาๆ “เขาดูแพ้ แต่ไม่ดูเหมือนจะยอมจำนนเลยนะคะ... เอ้อ ขออภัยครับ ผมหมายถึง ไม่ยอมจำนนเลยครับภัทร” เธอรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นผมหันไปมองพร้อมรอยยิ้ม “ผมรู้ครับริน เขาเป็นคนประเภทที่ไม่มีวันยอมรับความพ่ายแพ้จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย” ผมตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดมิดลง แต่ความมืดนั้นกลับดูน่าเกรงขามน้อยกว่าความลับที่ยังคงซุกซ่อนอยู่ในเงามืดของโรงพยาบาลแห่งนี้ เมื่อผมเดินออกมาจากตึกโรงพยาบาลในเวลาโพล้เพล้ ลมเย็นๆ พัดผ่านผิวหนังจนรู้สึกเยือกไปถึงกระดูก ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความปริศนาที่เพิ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ หน้าจอแสดงรูปภาพถ่ายเมื่อสิบปีก่อน—ภาพครอบครัวของผมในวันที่เกิดอุบัติเหตุ แต่ในรูปนั้นมีเงาของใครบางคนยืนอยู่ข้างรถที่เบรกแตกคนนั้น... ชายคนนั้นไม่ใช่ชวิน หัวใจของผมกระตุกวูบ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อเงาในภาพนั้นขยับได้—มันคือไฟล์วิดีโอที่มีข้อความแนบมาว่า “คุณไม่ได้ล้มชวินหรอกภัทร... คุณแค่ก้าวเข้าสู่กับดักที่เขาวางไว้เพื่อล่อ ‘คนบงการตัวจริง’ ออกมาเท่านั้น” ผมหยุดก้าวเดินทันที พลางหันกลับไปมองความมืดที่ปลายทางเดิน ในจังหวะนั้นเอง แสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งที่จอดซุ่มอยู่ข้างทางก็สาดส่องเข้ามาตรงหน้าผมจนตาพร่ามัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนกำลังก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวผมจากทุกทิศทาง พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจากด้านหลังที่ผมจำได้แม่นยำว่าเป็นเสียงของใครบางคนที่ควรจะตายไปตั้งนานแล้ว “หมอภัทร... ถึงเวลาชดใช้หนี้ที่ติดค้างไว้กับยมทูตหรือยังครับ?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา