รักษาคนที่เคยเกลียด

"คุณมีสิทธิ์เลือกครับอาจารย์ชวิน... จะดับลมหายใจไปพร้อมกับความลับที่พังทลาย หรือจะยอมรับความตายในฐานะ 'คนไข้' ที่ผมกำลังจะยื้อชีวิตเอาไว้" เสียงของผมราบเรียบ ทว่ากังวานอยู่ในห้องฉุกเฉินที่เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของชายวัยกลางคนตรงหน้า ดร.ชวิน นอนจมกองเลือดอยู่บนเตียงรถเข็น ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกปนโกรธแค้น มือที่สั่นเทาพยายามกุมบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอก ซึ่งเป็นผลมาจากอุบัติเหตุที่เกิดจากแผนการชั่วร้ายของเขาเองที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเขา รินรดายืนอยู่มุมห้อง เธอถือเครื่องบันทึกเสียงในมือแน่น สายตาของเธอจับจ้องมาที่ผมด้วยความกังวล เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสทองที่ผมจะได้ล้างแค้นคนที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตผม... แต่จรรยาบรรณแพทย์ที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกมันตะโกนก้องอยู่ภายใน "แก... แกมันคนโง่ หมอภัทร" ชวินเค้นเสียงออกมาเป็นห้วงๆ เลือดสีแดงสดทะลักออกมาจากมุมปาก "ถ้าฉันตาย... ความจริงเรื่องงานวิจัยนรกนั่นก็จะตายไปกับฉัน... แกไม่มีวันรู้หรอกว่าใครอยู่เบื้องหลังอีก" "ผมรู้ครับว่าใครอยู่เบื้องหลัง และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมอาจารย์ต้องมีชีวิตอยู่" ผมสวมถุงมือยางอย่างใจเย็น เสียงเปาะแปะของถุงมือที่รัดเข้ากับผิวหนังดูดังก้องไปทั่วห้อง "ผมไม่ได้ช่วยอาจารย์เพราะความเมตตา แต่ผมช่วยเพื่อให้กฎหมายจัดการอาจารย์อย่างสาสม ไม่ใช่ความตายที่หนีพ้นความผิด" ผมหันไปส่งสัญญาณให้พยาบาลเตรียมเครื่องมือผ่าตัดฉุกเฉิน ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูผมด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ภัทร... เขาฆ่าครอบครัวคุณนะ อย่าทำแบบนี้เลย ปล่อยให้มันจบไปเถอะ" ผมหยุดมือที่กำลังหยิบมีดผ่าตัด หันไปมองดวงตาของเธอที่สะท้อนความห่วงใยอย่างลึกซึ้ง ผมยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย "ถ้าผมปล่อยเขาตาย ผมก็ไม่ต่างอะไรกับเขา รินครับ... ผมไม่ใช่ศาลเตี้ย แต่ผมคือศัลยแพทย์ หน้าที่ของผมคือรักษา แม้แต่คนที่ผมเกลียดที่สุดก็ตาม" การผ่าตัดเริ่มต้นขึ้นภายใต้บรรยากาศที่กดดันที่สุดในชีวิตการเป็นแพทย์ของผม ทุกครั้งที่มือผมขยับไปตามบาดแผล เสียงพึมพำของปีศาจในใจดูเหมือนจะดังขึ้นเรื่อยๆ *'ปล่อยให้เขาตายไปเสียสิ นี่คือการชดใช้'* แต่อีกด้านหนึ่งของสมองกลับสลับภาพเหตุการณ์ในอดีต ภาพคุณพ่อคุณแม่ที่ถูกพรากไป ภาพความอยุติธรรมที่ครอบงำสังคม และสุดท้ายคือภาพรอยยิ้มของคนไข้ที่รอดชีวิตจากการผ่าตัดของผม เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ กระทั่งเสียงสัญญาณชีพเริ่มคงที่ เลือดที่เคยไหลทะลักถูกควบคุมไว้ได้ ผมถอนหายใจยาว สัมผัสได้ถึงหยดเหงื่อที่ไหลผ่านกรอบแว่นสายตา "เรียบร้อยครับ" ผมวางเครื่องมือลงในถาดโลหะเสียงดังเคร้ง "เขาจะรอด... เพื่อมาเผชิญหน้ากับความจริง" ผมถอดหน้ากากอนามัยออก เดินออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยความอ่อนล้า รินรดายังคงยืนรออยู่ที่เดิม เธอมองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดกลัวเริ่มจางหาย กลายเป็นความเคารพในจิตวิญญาณที่ผมรักษาไว้ได้ท่ามกลางพายุแห่งความแค้น ทว่า ทันทีที่ผมจะเดินไปหาเธอ ประตูทางเดินด้านหลังกลับเปิดออกกว้าง ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทกว่าสิบคนก้าวเข้ามาขวางทางไว้ ผู้นำกลุ่มก้าวออกมาด้านหน้า เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ผมเห็นในเอกสารลับของรินรดาเมื่อคืนนี้... คนที่ถือไพ่ใบสุดท้ายของตระกูลผู้มีอิทธิพล "หมอภัทร... ขอบคุณที่ช่วยรักษา 'คนสำคัญ' ของเรานะ" ชายคนนั้นกล่าวพลางยิ้มเย็นเยียบ "แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ หมอจะมีเรื่องต้องตัดสินใจอีกครั้งว่าจะเลือกส่งมอบคนไข้ให้เรา หรือจะปล่อยให้โรงพยาบาลแห่งนี้กลายเป็นสุสานของหมอเอง" รินรดาหน้าถอดสี มือของเธอที่กำหลักฐานไว้แน่นเริ่มสั่นเทา ผมมองไปที่หน้าประตูห้องผ่าตัดที่มีร่างของชวินนอนอยู่ข้างใน แล้วมองไปยังกลุ่มคนที่พร้อมจะปลิดชีพพวกเราได้ทุกเมื่อ... ผมขยับเข้าไปยืนบังรินรดาไว้พลางกระชับมีดผ่าตัดสำรองที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ "การรักษาเพิ่งจบไป แต่ดูเหมือนเกมการเมืองกำลังจะเริ่มขึ้นแทนสินะครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา