การเผชิญหน้าครั้งสำคัญ

“ถ้าผลงานวิจัยชิ้นนี้คือทางรอดของมนุษยชาติจริง อย่างที่คุณป่าวประกาศ... ทำไมบันทึกการผ่าตัดในเคสผู้ป่วยรายที่ 102 ถึงถูกลบทิ้งไปล่ะครับ ดร.ชวิน?” เสียงของผมดังก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบเชียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของคณะกรรมการ สปอตไลท์เหนือศีรษะดูเหมือนจะบีบอัดบรรยากาศให้หนักอึ้งขึ้นไปอีก ผมก้าวออกจากเงามืด เดินตรงไปที่โต๊ะประชุมตัวยาว สายตาของผมจับจ้องไปที่ใบหน้าของคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์ผู้เปี่ยมด้วยเมตตา แต่ในยามนี้ รอยยิ้มที่เขาสวมใส่ช่างดูแห้งแล้งและเสแสร้งจนน่าสะอิดสะเอียน ดร.ชวินประสานมือวางบนโต๊ะ แววตาของเขาไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะปรับเป็นความเยือกเย็นที่คุ้นเคย เขายิ้มมุมปาก ค่อยๆ หมุนปากกาในมือช้าๆ ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับบทละครที่ผมเพิ่งเปิดฉาก “หมอภัทร... คุณยังยึดติดกับรายละเอียดเล็กน้อยที่ไร้ความหมายอยู่เสมอ การแพทย์ที่ก้าวหน้าต้องรู้จักการแลกเปลี่ยน และถ้าการสูญเสียข้อมูลส่วนเกินจะทำให้เราเข้าถึงยารักษาโรคมะเร็งระยะสุดท้ายได้เร็วขึ้น ผมก็ถือว่านั่นคือการตัดสินใจที่ถูกต้องและกล้าหาญครับ” “กล้าหาญ?” ผมทวนคำนั้นเบาๆ พร้อมกับย่างสามขุมเข้าไปใกล้ “คุณเรียกการฆาตกรรมโดยเจตนาว่าความกล้าหาญหรือครับ? คุณไม่ได้แค่ลบข้อมูล คุณกำลังลบหลักฐานว่ายาที่คุณใช้ทดลองมันทำลายระบบประสาทของผู้ป่วยจนถึงแก่ความตาย!” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องกรรมการ ชวินยังคงนิ่งเฉย เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาที่เขามองมาที่ผมไม่ได้มีความหวั่นเกรง มีเพียงความเหยียดหยามที่ฉาบไว้ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ “คำพูดลอยๆ ของหมอหนุ่มที่ยังขาดประสบการณ์อย่างคุณ มันไม่มีน้ำหนักหรอกครับ อีกอย่าง... คุณมีหลักฐานที่ยืนยันได้จริงๆ หรือว่าผมทำแบบนั้น? หรือคุณแค่พยายามจะลากผมลงเหวเพราะความแค้นส่วนตัวที่ครอบครัวคุณต้องจบชีวิตลงในวันนั้นกันแน่?” คำพูดนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจผมเข้าอย่างจัง ผมชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ใช่เพราะความโกรธจนขาดสติ ผมกลับรู้สึกโล่งใจที่หน้ากากของเขาเริ่มร้าว ชวินก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูแล้วเงยหน้าขึ้นมองผม “ถ้าไม่มีอะไรเพิ่มเติม ผมว่าเราจบการประชุมแค่นี้เถอะครับ คณะกรรมการมีเรื่องสำคัญกว่าต้องตัดสินใจ” ผมมองไปที่รินรดาที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง เธอส่งสัญญาณให้ผมด้วยการพยักหน้าเล็กน้อย ผมหยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินขึ้นมาวางบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดัง 'กริ๊ก' ฟังดูชัดเจนดุจเสียงพิพากษา “หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้มีแค่บันทึกการผ่าตัดครับ ดร.ชวิน แต่เป็นไฟล์เสียงสนทนาล่าสุดของคุณกับผู้ถือหุ้นบริษัทเวชภัณฑ์ข้ามชาติ... การซื้อขายชีวิตมนุษย์เพื่อแลกกับส่วนแบ่งการตลาด 50 เปอร์เซ็นต์ ดูเหมือนจะเป็นตัวเลขที่น่าสนใจสำหรับตำรวจกองปราบปรามนะครับ” สีหน้าของชวินเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นซีดเผือดในทันที เขาลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มลงกระแทกพื้น เสียงดังสนั่นเรียกความสนใจจากทุกคนในห้อง เขาพุ่งตัวมาหาผมด้วยความโกรธที่ปิดไม่มิด แต่ผมก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างใจเย็น “ยังไม่จบแค่นี้หรอกครับหมอภัทร... แกคิดว่าแกชนะคนอย่างฉันได้ง่ายๆ เหรอ?” เขาโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่แหบพร่าด้วยความอาฆาต “ก่อนที่ตำรวจจะมาถึงที่นี่ แกควรห่วงชีวิตของคนที่แกรักมากกว่ามาไล่ล่าฉันนะ... ลองเช็คโทรศัพท์ดูสิ” หัวใจผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามา เป็นภาพสดจากกล้องวงจรปิดในห้องพักฟื้นที่รินรดาเฝ้าอยู่เมื่อชั่วโมงก่อน ร่างของพยาบาลคนหนึ่งกำลังถือเข็มฉีดยาที่บรรจุสารบางอย่างก้าวเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม ชวินหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ “เกมนี้มันยังไม่จบหรอกภัทร... แกจะเลือกเอาหลักฐานไปให้ตำรวจ หรือจะเลือกรีบกลับไปช่วยคนสำคัญของแกดี?” ผมยืนนิ่ง มือที่ถือแฟลชไดรฟ์สั่นระริกด้วยความโกรธและเป็นห่วงที่ตีรวนกันจนแทบจะระเบิดออก ผมมองหน้าดร.ชวินที่ตอนนี้เผยธาตุแท้ของปีศาจออกมาจนหมดสิ้น เขาไม่ได้มาเพื่อแก้ตัว แต่เขามาเพื่อทิ้งระเบิดเวลาไว้กลางห้องประชุมนี้ “ผมจะเลือกทั้งสองอย่างครับ ดร.ชวิน” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบที่สุดเท่าที่เคยทำมา “เพราะชีวิตของพวกเขา... มีค่าเกินกว่าที่คนชั่วอย่างคุณจะเอามาเป็นตัวประกันได้” ผมหันไปสบตารินรดา เธอเข้าใจความหมายทันที ก่อนที่ผมจะพุ่งตัวออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้ชวินยืนนิ่งค้างอยู่กับความล้มเหลวที่กำลังจะมาถึง แต่ทว่าเมื่อผมเปิดประตูห้องประชุมออก กลับพบชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสี่คนยืนขวางทางอยู่ พร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงที่ดังขึ้นเพียงหนึ่งนัดจากเงามืดด้านหลังของคณะกรรมการ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา