ความโดดเดี่ยวของอดีต

"คุณกำลังคิดว่า ถ้าเลือกทำแบบนี้แล้ว... ทุกอย่างจะจบลงที่ความตายอย่างเดียวใช่ไหมครับ?" เสียงของรินรดาดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด เธอไม่ได้มองหน้าผม แต่สายตาจดจ้องอยู่กับแฟ้มเอกสารหลักฐานการฟอกเงินของ ดร.ชวิน ที่วางกองอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเก่า แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนเข้ากับดวงตาของเธอ เผยให้เห็นความกังวลที่ปิดไม่มิด ผมวางมีดผ่าตัดจำลองที่ใช้ฝึกซ้อมในมือลงบนโต๊ะ เสียงเหล็กกระทบพื้นผิวไม้ดัง ‘เคร้ง’ ชัดเจนท่ามกลางความเงียบ ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด เห็นเพียงแสงไฟจากตึกสูงในย่านใจกลางเมืองที่ดูห่างไกลเหลือเกิน "ไม่ใช่แค่ความตายหรอกครับริน... แต่คือ 'ความว่างเปล่า' ต่างหาก" ผมตอบเสียงเรียบ นึกย้อนไปถึงอนาคตที่ผมจากมา ในโลกเดิมที่ผมอยู่... หลังจากครอบครัวผมถูกพรากไปด้วยแผนการชั่วร้ายของ ดร.ชวิน ผมใช้ชีวิตอยู่อย่างศัลยแพทย์ผู้ไร้หัวใจ ห้องพักคอนโดมิเนียมหรูหราใจกลางเมืองที่กว้างใหญ่กลับกลายเป็นกรงขังที่เงียบเชียบที่สุด ไม่มีใครรอผมกลับบ้าน ไม่มีใครถามว่าวันนี้เหนื่อยไหม ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของคนในครอบครัว มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับความทรงจำที่คอยทิ่มแทงในทุกคืนที่ผมหลับตา "ในอนาคตที่ผมจากมา ผมกลายเป็นหมอที่รักษาชีวิตคนอื่นได้มากมาย แต่กลับรักษา 'ชีวิตของตัวเอง' ให้มีความหมายไม่ได้เลยครับ" ผมกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ส่งถึงดวงตา "ความสำเร็จทางวิชาชีพ การเป็นมือหนึ่งในวงการแพทย์ มันไม่ได้ช่วยให้ความเหงาในใจจางลงเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม... ยิ่งผมสูงขึ้นเท่าไหร่ อากาศข้างบนนั้นก็ยิ่งเบาบางจนหายใจไม่ออก" รินรดาเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนไหล่ผมเบาๆ สัมผัสนั้นอบอุ่นจนผมเผลอกลั้นหายใจ "คุณกำลังเปรียบเทียบตัวเองกับคนในอนาคตอยู่ใช่ไหมคะ? แต่ภัทรคะ... คุณในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะ คุณมีฉัน คุณมีเป้าหมาย และคุณกำลังเปลี่ยนชะตาที่ว่านั่นอยู่" "ผมรู้ครับ" ผมหันไปสบตาเธอ "แต่บางครั้ง... พอมองเห็นหน้า ดร.ชวิน แล้วเห็นความทะเยอทะยานที่พ่นออกมาจากปากเขามันทำให้ผมอดกลัวไม่ได้ว่า ถ้าหากผมล้างแค้นสำเร็จโดยที่ต้องแลกกับทุกอย่างที่เหลืออยู่ ผมจะกลายเป็น 'สิ่งนั้น' หรือเปล่า... สิ่งที่เย็นชาและโดดเดี่ยวเหมือนที่ผมเคยเป็นในอนาคตที่บิดเบี้ยว" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของผมแผดเสียงขึ้นมา มันเป็นเบอร์แปลกที่ไม่แสดงชื่อผู้ติดต่อ ผมขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยักหน้าให้รินรดาเงียบเสียงลง ก่อนจะกดรับด้วยหัวใจที่เต้นรัว "ว่าไงครับ" ผมกรอกเสียงลงไป "หมอภัทร... ยังจำเสียงคนที่เธอพยายามจะฆ่าเมื่อยี่สิบปีก่อนได้ไหม?" เสียงปลายสายแหบพร่าและเย็นเยียบเหมือนกระแสลมจากหุบเหว มันไม่ใช่เสียงของ ดร.ชวิน แต่มันคือเสียงที่ผมไม่เคยลืม... เสียงของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับกองเพลิงในอุบัติเหตุครั้งนั้น "คุณเป็นใคร?" ผมถาม เสียงของผมสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "คนที่เธอทิ้งไว้ข้างหลังในอนาคตที่เธอจากมายังไงล่ะ" ปลายสายหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ "เธอคิดว่าเธอเปลี่ยนอดีตได้งั้นเหรอ? เธอกำลังทำลายสมดุลของเวลา และสิ่งที่เธอทำ... กำลังจะสร้าง 'ปีศาจ' ที่น่ากลัวกว่า ดร.ชวิน หลายเท่าตัวนัก" ผมรีบยกมือถือออกห่างจากหูแล้วมองไปที่หน้าจอก่อนจะหันไปหารินรดาที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ผมกำลังจะถามว่าเธอได้ยินเสียงนั้นไหม ประตูห้องทำงานของผมก็ถูกเคาะอย่างแรงสามครั้งติดต่อกัน—ไม่ใช่การเคาะเพื่อขออนุญาต แต่เป็นการกระแทกด้วยอารมณ์ดุดัน ก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยปากเชิญ บานประตูไม้หนาก็เปิดผลัวะออก ร่างของชายในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาคือคนที่ผมไม่คิดว่าจะได้เจอในจังหวะเวลานี้... คนที่ผมเคยคิดว่าเป็นพันธมิตรที่ไว้ใจได้มากที่สุดในชีวิต "หมอภัทร... ดูเหมือนเราจะมีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยนะครับ เกี่ยวกับอนาคตที่คุณกำลังพยายามจะหนีไปให้พ้น" เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผม แสงไฟจากหน้าต่างส่องให้เห็นเงาที่ทาบทับลงมาบนพื้นห้องจนดูคล้ายกับกรงขังที่กำลังปิดตัวลงอย่างช้าๆ รอยยิ้มของเขาไม่ใช่รอยยิ้มของมิตร แต่มันคือรอยยิ้มของ 'ฆาตกร' ที่นั่งมองดูเหยื่อติดกับดักของตัวเองมาตลอดเวลา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา