พยานคนสำคัญ

“ผมไม่ได้ขอให้คุณมาเพื่อความเห็นใจ แต่ผมขอให้คุณมาเพื่อความยุติธรรม” เสียงของผมดังกังวานอยู่ในห้องใต้ดินของโกดังร้างห่างไกลจากตัวเมือง กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าและไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ติดตั้งชั่วคราวไม่ได้ทำให้บรรยากาศตรงหน้าเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย ‘ลุงสมศักดิ์’ อดีตพนักงานเวชระเบียนที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน นั่งสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้เหล็ก แสงไฟจากหลอดนีออนสลัวๆ สะท้อนให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่พาดผ่านลำคอของเขา มันคือเครื่องเตือนใจถึงคืนวันนรกที่เขาเคยเผชิญจากการกุมความลับของ ดร.ชวิน ไว้ในมือ “คุณหมอภัทร... คุณไม่รู้อะไรเลย คนพวกนั้นมันไม่ได้เป็นแค่หมอ แต่มันคือปีศาจในคราบชุดกาวน์” เสียงแหบพร่าของลุงสมศักดิ์สั่นเครือ เขายกมือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นขึ้นกุมขมับ “ผมซ่อนหลักฐานไว้จนสุดชีวิต แต่ถ้าผมพูด... ชีวิตผมก็จะจบลงจริงๆ” รินรดายืนกอดอกอยู่ข้างผม เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อย สายตาของเธอมุ่งมั่นแต่ก็แฝงไปด้วยความเห็นใจอย่างปิดไม่มิด เธอโน้มตัวลงไปหาชายชราด้วยท่าทีที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ลุงสมศักดิ์คะ... ผมหมายถึง ลุงครับ หลักฐานชิ้นนั้นอาจเป็นเพียงกระดาษสำหรับคนอื่น แต่สำหรับครอบครัวของหมอภัทร และผู้ป่วยอีกนับร้อยคนที่ตกเป็นเหยื่อ มันคือแสงสว่างเดียวที่จะทำให้ความจริงเปิดเผย” ผมสังเกตเห็นแววตาของลุงสมศักดิ์ที่วูบไหว เขาเงยหน้าขึ้นมองผม สายตาของเราประสานกัน ผมไม่ได้มองเขาในฐานะพยาน แต่ผมมองเขาในฐานะ ‘มนุษย์’ คนหนึ่งที่ผมเกือบจะสูญเสียไปจากการตัดสินใจที่ผิดพลาดในอดีต ผมค่อยๆ วางกล่องไม้ใบเล็กบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะเปิดฝาออกข้างในมีรูปถ่ายของครอบครัวผม และบันทึกการผ่าตัดที่ถูกแก้ไขตัวเลขวันเวลาอย่างแนบเนียน “ผมย้อนเวลากลับมาไม่ได้ด้วยเวทมนตร์หรอกครับลุง” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “แต่ผมมาที่นี่เพื่อแก้ไขสิ่งที่ผมเคยปล่อยให้มันล้มเหลวไปเมื่อสิบปีก่อน หากลุงยอมเปิดปาก วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ลุงต้องหนี และจะเป็นวันแรกที่พวกมันต้องเริ่มรับผลกรรม” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อประปาที่รั่วซึมอยู่มุมห้อง ลุงสมศักดิ์นิ่งค้างไปนานราวกับชั่งใจระหว่างความกลัวที่ฝังรากลึก กับความหวังที่กำลังจุดประกายขึ้นใหม่ เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาสัมผัสรูปถ่ายนั้น นิ้วของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรงก่อนจะเปลี่ยนเป็นกำหมัดแน่น “บันทึกต้นฉบับ...” เขาพึมพำ “มันไม่ได้อยู่ที่ผมคนเดียว มันถูกแบ่งออกเป็นสามส่วนเพื่อป้องกันการถูกทำลาย และชิ้นสุดท้าย...” จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังแทรกเข้ามาผ่านกำแพงคอนกรีต ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ปิดสนิทถูกกระแทกจนสะเทือน รินรดาเบิกตากว้าง เธอคว้าแท็บเล็ตและเตรียมกดส่งข้อมูลทั้งหมดขึ้นคลาวด์ทันที “พวกมันรู้ได้ยังไง!” รินรดาอุทาน เสียงของเธอสั่นด้วยความตื่นตระหนก ผมรีบคว้าแขนลุงสมศักดิ์ให้ลุกขึ้น “ไปทางประตูลับหลังตู้คอนเทนเนอร์ครับ รินรดา คุณต้องพาเขาออกไปให้ถึงรถ ผมจะดึงความสนใจพวกมันไว้เอง!” “ไม่! หมอภัทร คุณจะอยู่คนเดียวไม่ได้นะ!” รินรดาปฏิเสธทันควัน ผมหันไปมองเธอด้วยแววตาที่เด็ดขาดที่สุดเท่าที่เคยมี “รินรดา คุณคือนักข่าว คุณรู้ดีว่าอะไรสำคัญกว่ากัน หลักฐานนี้ต้องถึงมือสื่อมวลชนที่ไว้ใจได้ ไม่ใช่ตายไปพร้อมกับผมที่นี่... ไปเดี๋ยวนี้!” เสียงปืนเก็บเสียงดัง ‘ปัง’ ฝังลงบนกรอบประตูเหล็กจนเกิดประกายไฟ ผมดันรินรดาและลุงสมศักดิ์เข้าไปในช่องลับก่อนจะปิดตายมันลง ผมหันกลับมาเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา แสงไฟฉายจากอาวุธนำวิถีส่องสว่างวาบไปทั่วห้อง เสียงรองเท้าหนังขัดมันกระทบพื้นดังจังหวะก้าวที่คุ้นเคย มันคือเสียงฝีเท้าที่ผมได้ยินในฝันร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน เสียงของชายคนที่สวมชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา แต่ใจกลับดำมืดสนิท ร่างสูงโปร่งของ ดร.ชวิน ก้าวออกมาจากความมืดพร้อมรอยยิ้มที่ดูใจดีราวกับเขากำลังมาเยี่ยมไข้คนไข้ในโรงพยาบาล “หมอภัทร... กตัญญูไม่เลิกเลยนะคุณ” เขาพูดพลางเช็ดแว่นตาอย่างใจเย็น “คุณคิดจริงๆ หรือว่าปลาซิวปลาสร้อยพวกนี้ จะล้มวาฬอย่างผมได้?” ผมกำมีดผ่าตัดที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อแน่น จังหวะหัวใจเต้นโครมคราม แต่ในใจกลับเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง ผมไม่ใช่คนเดิมเมื่อสิบปีก่อนอีกแล้ว “วาฬที่เน่าเฟะจากข้างใน ต่อให้ใหญ่แค่ไหน สุดท้ายก็มีแต่จะลอยอืดตายครับ ดร.ชวิน” ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า ชวินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลดแว่นลง เผยให้เห็นแววตาที่ไม่มีความปรานีเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “งั้นเหรอ... แต่คุณลืมอะไรไปอย่างนะหมอภัทร คนที่ลุงสมศักดิ์ไปหาเป็นคนสุดท้ายก่อนจะมาเจอคุณน่ะ... ไม่ใช่เพื่อนร่วมอุดมการณ์ของคุณหรอก” เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแสดงภาพ ‘รินรดา’ ที่ถูกชายฉกรรจ์สองคนล็อกตัวไว้อยู่ที่ลานจอดรถด้านหลัง โดยมีปืนจ่ออยู่ที่ขมับของเธอ “เลือกเอาครับหมอ ระหว่างหลักฐานที่ทำให้ผมล้ม... กับผู้หญิงที่รู้ความลับผมดีที่สุดแต่ดันโง่พอจะเอาชีวิตมาทิ้ง” หัวใจของผมกระตุกวูบ ทุกอย่างที่วางแผนไว้พังทลายลงในพริบตา เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของรินรดาผ่านหน้าจอโทรศัพท์ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมคำนวณไว้เลยแม้แต่นิดเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา