ความเคารพที่แท้จริง

"หมอภัทรครับ... สัญญาณชีพของผู้ป่วยเริ่มไม่คงที่ เลือดในช่องท้องไหลทะลักออกมาไม่หยุด ผมเกรงว่าเราต้องเปลี่ยนแผนการผ่าตัดเดี๋ยวนี้" เสียงของนายแพทย์อาวุโสท่านหนึ่งที่เคยสบประมาทผมไว้เมื่อหลายเดือนก่อน สั่นเครืออย่างเห็นได้ชัดในห้องผ่าตัดที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอเย็นของเครื่องปรับอากาศอบอวลไปทั่ว แต่ในวินาทีนี้ ผมไม่มีเวลาแม้แต่จะหันไปสบตาใคร มือของผมยังคงขยับอย่างแม่นยำดั่งหัตถ์เทวะท่ามกลางม่านเลือดที่บดบังทัศนวิสัย "ผมทราบแล้วครับคุณหมอวิทูรย์" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น "ขยายแผลเปิดช่องท้องออกอีกสองนิ้ว ผมต้องการเห็นหลอดเลือดแดงใหญ่ที่ฐานตับชัดๆ คุณหมอช่วยประคองกล้องให้ผมทีครับ... เราจะจบเรื่องนี้ภายในสามนาที" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องผ่าตัด มีเพียงเสียงสัญญาณชีพจรที่เต้นถี่รัวเหมือนจังหวะกลองรบ ท่ามกลางทีมแพทย์และพยาบาลที่ต่างกลั้นหายใจ สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่ปลายนิ้วของผม ผมไม่ได้กำลังแข่งกับเวลาเท่านั้น แต่ผมกำลังแข่งกับ ‘ชะตากรรม’ ที่ผมเคยปล่อยให้มันพรากชีวิตคนไข้รายนี้ไปในอดีตชาติ ครั้งนี้... ผมจะไม่ยอมให้ความตายมาพรากใครไปอีก "แคลมป์!" ผมสั่งเสียงเข้ม ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณที่ฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน เมื่อผมบรรจงวางแคลมป์ลงบนจุดที่เลือดพุ่งกระฉูดทันเวลาพอดี สัญญาณชีพที่เคยแกว่งไกวก็เริ่มกลับมานิ่งสนิท ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะที่มือของผมเริ่มผ่อนคลายจากการเกร็งจนปวดเมื่อย ในวินาทีนั้นเอง สายตาของผมเหลือบไปเห็นดร.ชวินที่ยืนสังเกตการณ์อยู่หลังกระจกห้องผ่าตัด แววตาของเขาไม่ได้มีความยินดีแม้แต่น้อย แต่มันกลับฉายแววความหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด เมื่อเราออกมาจากห้องผ่าตัด ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาไม่น้อย แต่สิ่งที่ผมพบคือทีมแพทย์ พยาบาล และเหล่าเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลที่ยืนรออยู่หน้าห้อง หลายคนไม่ได้พูดอะไร พวกเขาเพียงแค่พยักหน้าและโค้งให้ผมอย่างให้เกียรติ ซึ่งเป็นภาพที่ผมไม่เคยคาดฝันว่าจะได้เห็นในที่แห่งนี้ "หมอภัทรครับ..." คุณหมอวิทูรย์เดินเข้ามาหาผมแล้ววางมือลงบนบ่าอย่างนุ่มนวล "วันนี้ผมต้องยอมรับจากใจจริงว่า สิ่งที่คุณทำ... มันเหนือกว่าความรู้ในตำราที่ผมเคยเรียนมาหลายสิบปี พวกเราทุกคน... ขอบคุณที่พิสูจน์ให้เห็นว่าเราควรศรัทธาในวิชาชีพนี้มากแค่ไหน" คำกล่าวของเขาไม่ใช่แค่การยอมรับในฝีมือ แต่มันคือการยอมรับในเจตนารมณ์ที่ผมเพียรพยายามสื่อสารมาตลอดผ่านทุกการผ่าตัด ผมยิ้มตอบอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาเพื่อไปพบรินรดาที่รออยู่ที่มุมหนึ่งของโถงทางเดิน "คุณทำได้ดีมากจริงๆ ค่ะ" รินรดากระซิบพลางยื่นแฟ้มเอกสารบางอย่างมาให้ "หลักฐานเรื่องการฟอกเงินของตระกูลดร.ชวินถูกส่งถึงมือตำรวจแล้ว แต่มีบางอย่างที่ฉันเพิ่งพบในบัญชีลับของเขา... มันอาจจะเกี่ยวพันกับเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนที่คุณสูญเสียครอบครัวไป" หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะทันที ผมเปิดแฟ้มนั้นออกดู ภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษคือรายชื่อผู้ป่วยที่เสียชีวิตอย่างเป็นปริศนาในโปรเจกต์วิจัยลับที่ดร.ชวินเป็นคนกุมบังเหียน และหนึ่งในนั้นคือชื่อที่ผมไม่มีวันลืม... ชื่อของพ่อและแม่ของผม ในขณะที่ผมกำลังจะซักถามข้อมูลเพิ่มเติม เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็แผดเสียงดังขึ้น มันเป็นเบอร์แปลกที่ผมไม่เคยบันทึกไว้ ผมกดรับด้วยความสงสัย "สวัสดีครับ หมอภัทรใช่ไหม?" เสียงปลายสายแหบพร่าและดูคุ้นเคยอย่างประหลาด "ฉันคือคนที่ดร.ชวินจ้างให้ไปวางระเบิดรถของครอบครัวคุณเมื่อห้าปีก่อน... ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนบงการตัวจริงที่สั่งการให้เขาทำเรื่องชั่วๆ นี้ ให้มาหาฉันที่ท่าเรือร้างหลังโรงพยาบาลภายในสิบห้านาที อย่าให้ใครตามมาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นความลับที่จะล้างแค้นครอบครัวคุณได้... จะหายไปตลอดกาล" เสียงสายตัดไปทันที ทิ้งให้ผมยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น รินรดามองมาที่ผมด้วยความกังวล เพราะเธอเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของผมอย่างรุนแรง ในจังหวะนั้นเอง ดร.ชวินเดินผ่านมาพอดี เขาสบตาผมและยกยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมรู้ดีว่านี่อาจเป็นกับดัก แต่ถ้าหากชายคนนั้นพูดความจริง... นี่คือโอกาสเดียวที่ผมจะลากคอคนบงการเบื้องหลังตัวจริงออกมาสู่แสงสว่าง ผมหันไปหารินรดาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว "รินรดาครับ... ถ้าผมไม่กลับมาในอีกหนึ่งชั่วโมง ให้เอาหลักฐานทั้งหมดนี้ส่งให้นักข่าวสำนักใหญ่ที่สุดทันที ไม่ต้องรอผม" ผมก้าวเดินออกจากโรงพยาบาลท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา ในมือของผมกำมีดผ่าตัดที่ผมพกติดตัวไว้เสมอแน่น ความจริงกำลังรอผมอยู่ที่ท่าเรือ... และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คืนนี้ชะตาของใครบางคนจะต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา