วิกฤตโรคระบาด

“หยุดกักตัวคนพวกนั้นไว้ที่โถงกลางทันที ใครก็ตามที่เริ่มมีอาการไอแห้งหรือผิวหนังเริ่มเปลี่ยนสี ต้องได้รับยาต้านไวรัสสูตรผสมที่ผมเตรียมไว้ เดี๋ยวนี้!” เสียงของผมดังก้องไปทั่วห้องประชุมฉุกเฉิน ท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของบรรดาคณะกรรมการแพทย์ที่ไม่เข้าใจว่าทำไมศัลยแพทย์อย่างผมถึงก้าวก่ายงานระบาดวิทยา ดร.ชวินยืนกอดอกอยู่มุมห้อง ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งไม่ถึงดวงตา เขาดูเหมือนคนที่กำลังรอดูความพินาศของผมมากกว่าจะกังวลกับชีวิตคนไข้ “หมอภัทร คุณกำลังสร้างความตื่นตระหนกโดยไม่มีหลักฐานทางจุลชีววิทยาที่ชัดเจนนะ” ชวินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยพิษสง “ไวรัสสายพันธุ์ใหม่นี้ยังไม่มีชื่อเรียก การที่คุณสั่งกักตัวผู้คนและจ่ายยาที่ยังไม่ผ่านการรับรองจากสภาฯ นั่นมันไม่ใช่การรักษา แต่มันคือการทำลายอาชีพตัวเอง” ผมวางแฟ้มประวัติคนไข้ลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายที่ผมรู้ดีว่าซ่อนคมมีดไว้ใต้เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา “ความทะเยอทะยานของคุณทำให้คุณมองข้ามลมหายใจของผู้คนไปหมดแล้วหรือครับ ดร.ชวิน?” ผมกระซิบใกล้หูเขาพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน “คุณรู้อยู่เต็มอกว่าไวรัสตัวนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่มันถูกกระตุ้นขึ้นมาจากสารเคมีบางชนิดที่คุณทดลองในแล็บใต้ดินนั่น... อย่าคิดว่าผมไม่รู้” ร่างของชวินชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยได้ในเสี้ยววินาที “คุณเพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว หมอภัทร ไปทำงานของคุณเถอะ ก่อนที่ความตายจะมาเคาะประตูบ้านคุณเอง” ผมไม่เสียเวลากับการโต้เถียงอีกต่อไป ผมหันหลังกลับเดินออกจากห้องประชุมตรงไปยังพื้นที่กักตัว รินรดารอผมอยู่ตรงนั้น เธอสวมชุดป้องกันมิดชิด ดวงตาของเธอดูเหนื่อยล้าแต่ยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว “ผลตรวจจากตัวอย่างเลือดชุดล่าสุดออกมาแล้วค่ะภัทร” เธอส่งแท็บเล็ตให้ผม “มันไม่ใช่ไวรัสทั่วไปจริงๆ ค่าความเข้มข้นของโปรตีนในเลือดสูงผิดปกติเหมือนที่คนไข้รายแรกๆ เป็นเลย ภัทร... เรากำลังรับมือกับอะไรกันแน่คะ?” “เรากำลังรับมือกับแผนชั่วร้ายที่ต้องการเปลี่ยนโรงพยาบาลแห่งนี้ให้เป็นห้องทดลองมนุษย์ครับริน” ผมหยิบหน้ากาก N95 ขึ้นมาสวม “แต่ผมจะไม่มีวันยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิมที่ครอบครัวผมต้องจากไปเพราะความโลภของใครหน้าไหนทั้งนั้น” ผมเริ่มลงมือจัดการด้วยความรู้จากอนาคตที่ผมแบกรับไว้ ผมรู้วิธีการยับยั้งการแบ่งตัวของเชื้อนี้ด้วยสารประกอบพื้นฐานที่หลายคนมองข้าม ผมสั่งให้ทีมพยาบาลปรับสัดส่วนยาต้านการอักเสบเข้ากับสารละลายอิเล็กโทรไลต์สูตรพิเศษที่ผมคิดค้นขึ้น บรรยากาศในวอร์ดเต็มไปด้วยเสียงไอและเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวด ผมเดินตรวจไปทีละเตียง จับชีพจรและปลอบโยนคนไข้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ผมเห็นภาพซ้อนของพ่อและแม่ในอดีตที่ค่อยๆ เลือนหายไป ความมุ่งมั่นของผมในตอนนี้ไม่ใช่แค่การรักษา แต่มันคือการทวงคืนความยุติธรรมที่ถูกยื้อแย่งไป “หมอครับ... ผมจะรอดไหม?” ชายชราคนหนึ่งบนเตียงถามเสียงแหบพร่า ผมบีบมือเขาแน่น “คุณจะรอดครับ ผมสัญญา ผมจะไม่ยอมให้ความมืดมิดในอดีตพรากใครไปได้อีกแล้ว” ขณะที่ผมกำลังจะหันไปสั่งงานพยาบาล เสียงสัญญาณเตือนภัยของโรงพยาบาลก็ดังสนั่นไปทั่วชั้นตึก ไฟสำรองกระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงชั่วขณะ ลมหายใจของผมเริ่มติดขัดเมื่อระบบฟอกอากาศหยุดทำงานกระทันหัน นี่ไม่ใช่เหตุขัดข้องทางเทคนิค แต่เป็นการจงใจตัดวงจรไฟฟ้าจากส่วนกลาง ในความมืดสลัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอของสารฆ่าเชื้อ ร่างเงาร่างหนึ่งเดินตรงมาหาผมจากมุมมืดของทางเดิน ฝีเท้าที่หนักแน่นและเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าใคร “ไฟฟ้าดับแบบนี้ ต่อให้คุณเป็นเทวดา ก็ช่วยคนไข้ที่รอเครื่องช่วยหายใจอยู่ไม่ได้หรอกนะภัทร” ดร.ชวินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด “ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา และนั่นคือทางเลือกที่ผมเลือกไว้ให้คุณ… จะยอมแพ้ตอนนี้ หรือจะเห็นพวกเขาตายไปทีละคนพร้อมกับคุณ?” ผมกำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อกาวน์ ในใจผมไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มีแผนการที่ผมเตรียมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วินาทีที่เริ่มสงสัยในตัวเขา ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความเข้าหาคนสำคัญที่เฝ้ารอจังหวะนี้มาตลอด "คุณคิดผิดแล้ว ดร.ชวิน..." ผมเอ่ยเสียงเรียบ "เพราะคนที่กำลังจะถูกคุมขังในคืนนี้ ไม่ใช่คนไข้ของผม... แต่เป็นคุณต่างหาก" วินาทีนั้น ประตูทางออกฉุกเฉินถูกพังเปิดออกพร้อมกับกลุ่มเจ้าหน้าที่หน่วยสอบสวนพิเศษที่ถือหมายจับบุกเข้ามาล้อมรอบตัวชวิน ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะโล่งใจ เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น มันเป็นข้อความจากรินรดาที่ส่งมาจากห้องควบคุมระบบโรงพยาบาล ‘ภัทรคะ... มีใครบางคนในห้องแล็บชั้นใต้ดินกำลังเริ่มกระบวนการทำลายหลักฐานและระเบิดระบบอาคารทั้งหมด ตอนนี้ไม่ได้มีแค่ไวรัสแล้วนะคะ แต่มันคือระเบิดเวลาที่แท้จริง!’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา