ความรักที่ก่อตัว

“คุณกำลังทำตัวเหมือนคนจะหนีไปไกลแสนไกล ทั้งที่รอยแผลเป็นบนแขนคุณยังไม่ทันจางดีเลยนะริน” น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยขณะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในร้านที่เงียบสงัดที่สุดเท่าที่เราจะหาได้ในคืนนี้ แสงไฟสลัวจากหลอดไฟทังสเตนสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่สวยที่กำลังหลบเลี่ยงการสบตาของผมอย่างจงใจ รินรดานั่งนิ่ง มือที่เคยจับปากกาจดบันทึกทุกความเคลื่อนไหวของตระกูลผู้มีอิทธิพลบัดนี้กลับสั่นเทา เธอวางแฟ้มเอกสารหลักฐานชิ้นสำคัญลง แล้วถอนหายใจยาว “การเป็นพยานปากเอกให้หมอ ไม่ใช่การท่องเที่ยวเล่นนะคะภัทร... ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันกำลังถืออยู่ในมือมันหมายถึงชีวิตของใครต่อใคร และรวมถึงชีวิตของตัวฉันเองด้วย” เธอมองหน้าผม ดวงตานั้นไม่ได้มีความกลัวฉายอยู่ แต่มันคือความเหนื่อยล้าที่กัดกินจิตวิญญาณ ผมโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ข้ามช่องว่างระหว่างเราที่ดูเหมือนจะกว้างขึ้นทุกทีเมื่อภารกิจใกล้ถึงจุดแตกหัก “ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องคดี ผมหมายถึงตัวคุณ ผมเห็นคุณทำงานหนักจนลืมหายใจ เห็นคุณเอาตัวเองไปเสี่ยงกับไอ้พวกคนเลวอย่างดร.ชวินโดยไม่คิดถึงอนาคต คุณกำลังใช้ชีวิตเหมือนคนที่ไม่ต้องการมันแล้ว” “แล้วคุณล่ะ?” รินรดาสวนกลับทันควัน เธอมองลึกเข้ามาในดวงตาผม “คุณย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้แค้น หรือย้อนกลับมาเพื่อทิ้งชีวิตตัวเองให้พังทลายไปพร้อมกับคนพวกนั้นกันแน่? ตั้งแต่รู้จักคุณมา ฉันไม่เคยเห็นคุณยิ้มด้วยความรู้สึกที่มาจากข้างในจริงๆ เลยสักครั้ง” ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนา มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟไกลๆ ที่ทำงานอย่างเชื่องช้า ผมรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตระหนักรู้ที่ผมพยายามกดทับมาตลอด 37 บทที่ผ่านมา ผมขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอใช้ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยท่ามกลางพายุแห่งการแก้แค้นนี้ “ถ้าผมบอกว่า... สาเหตุที่ผมต้องดิ้นรนแก้ไขอดีต ไม่ได้มีแค่เรื่องของครอบครัวผมเพียงอย่างเดียวล่ะ?” รินรดาชะงัก เธอวางมือลงบนโต๊ะ ผมกุมมือนั้นไว้ทันที ผิวสัมผัสที่เย็นเฉียบของเธอทำให้ผมใจหาย “หมายความว่ายังไงคะ?” “ผมเห็นคุณตายในเหตุการณ์นั้น... ในอดีตที่ผมเคยผ่านมา” ผมพูดเสียงแผ่ว ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อความทรงจำอันโหดร้ายผุดขึ้นมา “ในวันที่ทุกอย่างพังทลาย วันที่ผมสูญเสียทุกอย่าง ริน... คุณคือคนสุดท้ายที่พยายามจะช่วยผมไว้ และคุณก็จากไปในอ้อมแขนผม” รินรดาเบิกตากว้าง เธอเหมือนคนถูกสาปให้เป็นหิน มือที่ผมกุมไว้เริ่มอุ่นขึ้นเล็กน้อย เธอไม่ได้ดึงกลับ แต่เธอกำลังพยายามทำความเข้าใจกับความจริงที่หนักอึ้ง “คุณ... คุณกำลังพูดถึงเรื่องที่ไม่ควรจะมีใครรู้เรื่องนี้” “ผมแบกความเจ็บปวดนี้ไว้คนเดียวมานานเกินไปแล้ว รินรดา” ผมกระชับมือเธอแน่นขึ้น สบตาเธออย่างจริงจัง “การย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ มันมอบโอกาสให้ผมได้แก้ไขชะตา แต่ถ้าการมีชีวิตอยู่ของผมต้องแลกกับการที่ต้องสูญเสียคุณไปอีกครั้ง ผมขอเลือกที่จะไม่แก้ไขอะไรเลยดีกว่า ถ้ามันหมายถึงการที่ผมต้องเห็นคุณจบลงแบบเดิม” “ภัทร...” เธอเรียกชื่อผม น้ำเสียงสั่นเครือ “นั่นมันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความรู้สึกผิด” “ไม่ใช่ครับ” ผมขัดขึ้นทันที ความรู้สึกที่กลั้นมานานทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “มันไม่ใช่ความรู้สึกผิด มันคือความรักที่มันก่อตัวขึ้นในใจผมตั้งแต่วันที่ผมพบว่าต่อให้โลกจะหมุนไปกี่รอบ หรืออดีตจะโหดร้ายแค่ไหน คนที่ผมอยากให้มีชีวิตอยู่เพื่อพบเจอแสงแดดในวันใหม่ร่วมกันกับผม... ก็คือคุณ” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง รินรดามองผมด้วยสายตาที่ซับซ้อน มันมีความสับสน มีความเจ็บปวด และมีความอบอุ่นที่พยายามแทรกผ่านกำแพงที่เธอสร้างขึ้น เธอค่อยๆ เอนกายเข้าหาผมช้าๆ ราวกับถูกดึงดูดด้วยแรงโน้มถ่วงที่ไม่อาจต้านทานได้ ทว่า... ก่อนที่ระยะห่างระหว่างเราจะเหลือเพียงศูนย์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในร้านก็ดังก้องขึ้น มันไม่ใช่เสียงลูกค้าทั่วไป แต่มันเป็นเสียงจังหวะรองเท้าหนังที่คุ้นเคย—จังหวะของคนที่ควรจะติดคุกอยู่ในกรงขัง หรือไม่ก็ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุครั้งล่าสุด “หมอภัทร... ดูเหมือนว่าการย้อนเวลาของคุณ จะยังทำได้ไม่สมบูรณ์แบบอย่างที่คิดนะ” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่คุ้นเคยนั้นทำให้ผมถึงกับเย็นวาบไปถึงสันหลัง รินรดาชักมือออกทันทีเมื่อเห็นเงาของชายร่างสูงที่ยืนอยู่หลังม่านบังตา แสงไฟจากภายนอกส่องให้เห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดเจน—มันคือ ดร.ชวิน ที่บัดนี้ดวงตาข้างหนึ่งของเขาถูกปิดด้วยผ้าพันแผล แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้นยังคงความเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความกระหายอำนาจไม่เปลี่ยน ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือสิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ—มันคือแฟลชไดรฟ์สำรองของหลักฐานชิ้นสำคัญที่ผมเคยฝากไว้ในตู้เซฟที่ไม่มีใครรู้ที่อยู่ “ผมไม่ได้มาเพื่อฆ่าคุณหรอกหมอ... แต่ผมมาเพื่อบอกว่า เกมที่แท้จริงน่ะ เพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา