เกมการเมืองในโรงพยาบาล

“ผมเกรงว่าคุณหมอภัทรจะเข้าใจผิดไปไกลนะครับ การที่ผมเสนอให้เปลี่ยนโครงสร้างอำนาจตัดสินใจในคณะกรรมการบริหาร ไม่ได้แปลว่าผมต้องการอำนาจเบ็ดเสร็จ แต่ผมต้องการ ‘เสถียรภาพ’ ของโรงพยาบาลในเวลาที่วิกฤตเช่นนี้ต่างหาก” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของ ดร.ชวิน ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมคณะกรรมการที่เงียบสนิท ชวินขยับเนคไทราคาแพงเล็กน้อย ดวงตาหลังกรอบแว่นสายตาทอประกายเย็นเยียบขณะจ้องมองมาที่ผม เขาไม่ได้ดูร้อนรนแม้แต่น้อย ราวกับว่านี่คือกระดานหมากรุกที่เขาคำนวณไว้ทุกช่องเดินแล้ว ผมวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา เสียง ‘ตึก’ เบาๆ ของมันดูจะดังกว่าปกติในบรรยากาศที่กดดันเช่นนี้ ผมสบตาเขาด้วยแววตาที่สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะเดือดพล่านด้วยความทรงจำถึงสิ่งที่เขาเคยทำกับครอบครัวผม “เสถียรภาพหรือครับ ดร.ชวิน?” ผมยิ้มตอบที่มุมปาก “หรือเป็นแค่การถ่ายโอนงบประมาณวิจัยที่คุณแอบดึงไปใช้ในโปรเจกต์ลับ ให้กลายเป็นอำนาจสั่งการโดยตรงจากคุณเพียงคนเดียว เพื่อที่ในอนาคต หากเกิดการตรวจสอบขึ้นมา คนที่จะรับผิดชอบทางกฎหมาย... จะไม่ใช่คุณ แต่เป็นคณะกรรมการชุดใหม่ที่คุณจัดตั้งขึ้นมาเองกับมือ” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที กรรมการอาวุโสหลายท่านหันมองหน้ากันด้วยความกระอักกระอ่วน ชวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางประสานมือไว้ใต้คาง “คำพูดที่น่าสนใจครับคุณหมอภัทร แต่มีหลักฐานไหมครับ?” “มีแน่นอนครับ” รินรดาที่นั่งอยู่ด้านข้างผมขยับตัวเล็กน้อย เธอวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะพร้อมส่งสัญญาณให้ผมรู้ว่า ‘ข้อมูลนั้น’ พร้อมแล้ว รินรดาส่งสายตามั่นคงให้ผม เธอคือคนเดียวที่รู้ว่าวันนี้ไม่ใช่แค่การประชุมโรงพยาบาล แต่มันคือการเปิดโปงคดีฆาตกรรมทางอ้อมที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดกาวน์ขาวสะอาดของชายตรงหน้า “เราพบความผิดปกติของบัญชีโอนเงินจากมูลนิธิเข้าสู่บัญชีนอมินีที่จดทะเบียนในชื่อ ‘ศูนย์พัฒนาเวชภัณฑ์ส่วนบุคคล’ ซึ่งเป็นบริษัทที่คุณถือหุ้นใหญ่ ดร.ชวิน” ผมไล่เรียงข้อมูลทีละจุด “ทุกครั้งที่มีการจัดซื้ออุปกรณ์การแพทย์ล็อตใหญ่ คุณจะล็อกสเปกให้ใช้ของจากบริษัทนี้เสมอ และส่วนต่างที่หายไป... มันไม่ใช่เรื่องของเสถียรภาพ แต่มันคือการคอร์รัปชันครั้งมโหฬารที่กัดกินลมหายใจของผู้ป่วยทุกคนในโรงพยาบาลนี้” ชวินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เขาเพียงแค่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หยิบปากกาด้ามหรูขึ้นมาหมุนเล่น “หมอภัทร... คุณเป็นหมอที่เก่งนะ ผมยอมรับ แต่คุณขาดความเข้าใจใน ‘กลไกของโลกความจริง’ ไปอย่างหนึ่ง” เขาหยุดพูดเพื่อมองดูปฏิกิริยาของผม “คุณคิดว่าคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะนี้ จะเลือกความถูกต้อง หรือเลือกความอยู่รอดทางการเงินที่ผมมอบให้พวกเขามาตลอดสิบปี?” ผมมองไปรอบๆ ห้อง เห็นใบหน้าของกรรมการหลายคนก้มหลบสายตา ผมตระหนักได้ทันทีว่าอิทธิพลของชวินหยั่งรากลึกเกินกว่าที่จะใช้แค่ ‘ความจริง’ ตัดสิน ผลประโยชน์มหาศาลคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดทุกคนไว้ที่นี่ “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้พวกเขารับผิดชอบหรอกครับ ดร.ชวิน” ผมโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของผมราบเรียบแต่หนักแน่น “ผมมาเพื่อประกาศว่า เกมนี้ได้จบลงแล้ว... ในส่วนที่คุณคิดว่าคุณคุมได้ทั้งหมด” ทันใดนั้น เสียงประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง! เจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบพร้อมหมายค้นและหมายจับเดินตรงเข้ามาในห้อง ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน สายตาของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งหยุดลงที่ชวิน แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจกระตุกไม่ใช่การจับกุม เพราะชวินทำหน้าเหมือนรู้อยู่แล้วว่านี่จะเกิดขึ้น เขาขยับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอที่แสดงภาพถ่ายสดของ ‘บุคคลสำคัญ’ ที่ผมพยายามปกป้องมาโดยตลอด... รินรดาเห็นภาพนั้นแล้วหน้าถอดสีทันที “เสียใจด้วยนะหมอภัทร” ชวินกระซิบเสียงเย็นข้างหูผมขณะที่เจ้าหน้าที่เดินผ่าน “คุณอาจจะชนะในกระดานนี้ แต่คนที่คุณรักที่สุดในตอนนี้... กำลังอยู่ในที่ที่ไม่มีใครช่วยเขาได้อีกแล้ว” ผมชะงักค้าง มือกำแฟ้มในมือแน่นจนสั่น หัวใจผมกระตุกวูบเมื่อเห็นว่าในหน้าจอโทรศัพท์ของชวิน คือภาพของน้องสาวผมที่ถูกขังอยู่ในห้องลับที่ผมไม่เคยแม้แต่จะคาดคิดว่ามันมีอยู่จริง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา