ศัตรูคนแรกที่เผชิญหน้า

"ถ้าการรักษาคนไข้ของนายมันเชื่องช้าขนาดนี้ ก็กลับไปเรียนปีหนึ่งใหม่เถอะภัทร อย่าให้ความไร้น้ำยาของนายมาทำลายชื่อเสียงแผนกศัลยกรรมของฉัน" เสียงทุ้มต่ำแต่กรีดลึกของ 'พี่เธียร' รุ่นพี่เรสซิเดนท์ปีสามดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันในห้องพักแพทย์ฉุกเฉิน แฟ้มประวัติผู้ป่วยถูกกระแทกลงบนโต๊ะสแตนเลสจนเกิดเสียงดังสนั่น ภัทรยืนนิ่ง แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวตามคำขู่หรือท่าทีข่มขวัญนั้น เขามองเห็นเงาสะท้อนของความกลัวในแววตาของเพื่อนร่วมรุ่นที่ก้มหน้าหลบสายตาอยู่รอบๆ นี่คือจุดเริ่มต้นของจุดจบที่เขาเคยปล่อยให้มันเกิดขึ้นในอดีต—จุดที่รุ่นพี่ใช้อำนาจมืดปกปิดความผิดพลาดทางการแพทย์โดยโยนภาระมาให้คนตัวเล็กกว่าอย่างเขา ภัทรขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธียรตรงๆ มุมปากของเขาหยักยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นเยียบจนอีกฝ่ายชะงัก "ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในเคสคุณลุงสมหมายเมื่อวานนี้... ผมได้บันทึกไว้อย่างละเอียดแล้วครับพี่เธียร" น้ำเสียงของภัทรเรียบเรื่อย ราวกับกำลังอธิบายผลเลือดปกติ ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับผู้มีอิทธิพลในโรงพยาบาล "แกพูดอะไร?" เธียรขยับเข้ามาใกล้ กดดันด้วยความสูงที่เหนือกว่า "ผมหมายถึงเรื่อง 'ขนาดของลวดเย็บแผล' ที่พี่เป็นคนสั่งให้ใช้ผิดขนาด ซึ่งมันส่งผลโดยตรงต่อการรั่วซึมของผนังลำไส้" ภัทรขยับตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "ผมเชื่อว่าอาจารย์ชวินคงไม่อยากเห็นเอกสารฉบับนี้ส่งถึงมือคณะกรรมการจริยธรรมหรอกนะครับ จริงไหม?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักแพทย์อีกครั้ง ครั้งนี้มันหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เธียรหน้าถอดสี มือที่เคยกำหมัดแน่นเริ่มสั่นเทา เพราะเขารู้ดีว่าภัทรที่เขารู้จักมาตลอดนั้นไม่มีทางกล้าขัดคำสั่ง แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่ภัทรคนเดิมที่ขี้ขลาดและยอมจำนน "แก... แกขู่ฉันเหรอ?" "ผมเรียกว่า 'การทบทวนความถูกต้อง' ครับ" ภัทรเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปหยิบแก้วกาแฟที่วางทิ้งไว้ "ถ้าพี่เธียรยังอยากรักษาตำแหน่งหัวหน้าเรสซิเดนท์ไว้ ผมแนะนำให้พี่กลับไปทบทวนเวชระเบียนอีกรอบ แล้วเปลี่ยนชื่อผู้รับผิดชอบเป็นคนที่ตัดสินใจพลาดจริงๆ... ซึ่งไม่ใช่ผม" ภัทรเดินผ่านหน้าเธียรไปโดยไม่หันกลับมามอง เขาทำในสิ่งที่ในอดีตเขาไม่เคยกล้าทำ นั่นคือการขีดเส้นตายให้กับผู้ที่ใช้อำนาจในทางที่ผิด การได้เห็นความหวาดกลัวในดวงตาของคนที่เคยเป็นดั่งอสูรกายในชีวิตนักศึกษาแพทย์ ทำให้ภัทรรู้สึกว่าเขาเริ่มทำลายวงจรนรกนี้ได้ทีละนิด หลังออกจากห้องพักแพทย์ ภัทรเดินมุ่งหน้าไปทางระเบียงหลังตึก รินรดา ยืนรออยู่ตรงนั้น สายลมยามบ่ายพัดผ่านเส้นผมของเธอ เธอหมุนตัวมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "จัดการเรียบร้อยไหม?" รินรดากระซิบถาม "เขาถอยครับ แต่เรื่องนี้มันแค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง" ภัทรทอดสายตามองไปยังตึกอำนวยการที่ ดร.ชวิน ทำงานอยู่ "เธียรเป็นแค่เครื่องมือ ถ้าเราจะล้มยักษ์อย่างอาจารย์ชวิน เราต้องใช้หลักฐานที่แน่นหนากว่านี้" "ฉันได้ข้อมูลมาเพิ่มแล้วภัทร" รินรดาหยิบแฟลชไดรฟ์ขึ้นมาโชว์ "บัญชีลับที่เชื่อมโยงระหว่างบริษัทผลิตเครื่องมือแพทย์กับตึกวิจัยของอาจารย์ชวิน มีการโอนเงินเข้าบัญชีนอมินีจำนวนมหาศาลในช่วงเวลาเดียวกับที่คนไข้ในโครงการวิจัยของเขาเสียชีวิตอย่างปริศนา" ภัทรรับแฟลชไดรฟ์นั้นมา มือของเขาเย็นเฉียบ นี่คือหลักฐานที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของทุกคน แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งสองรีบหันไปมองพร้อมกัน ที่ปลายทางเดินนั้น ดร.ชวิน ยืนกอดอกมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่ดูใจดีตามสไตล์อาจารย์แพทย์ผู้ทรงเกียรติ แต่ในแววตานั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต "มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ กันตรงนี้หรือเปล่าครับ หมอภัทร... คุณรินรดา?" ดร.ชวิน ก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นดังก้องราวกับเสียงเคาะโลงศพ เขาหยุดลงตรงหน้าภัทร ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์แล้วยื่นให้ "พอดีผมได้รับ 'คำร้องเรียน' เกี่ยวกับจริยธรรมของหมอภัทรน่ะครับ... เห็นว่ามีการข่มขู่รุ่นพี่ในแผนกด้วย" ชวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คุณคงไม่อยากให้ชีวิตหมอของคุณจบลงก่อนที่จะได้เริ่มจริงๆ หรอกใช่ไหม?" ภัทรจ้องลึกเข้าไปในตาของศัตรูคนสำคัญ ชีวิตที่เขาอุตส่าห์ย้อนเวลากลับมาแก้ไขกำลังถูกบีบให้จนมุมตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาเริ่มขัดขวางแผนการของมัน และสิ่งที่ ดร.ชวิน พูดต่อมาก็ทำให้เลือดในกายของภัทรเย็นเฉียบ "อ้อ... แล้วก็ฝากบอกคุณรินรดาด้วยนะ ว่าเรื่องพ่อของเธอที่หายตัวไปน่ะ... ถ้าอยากรู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน และ 'ยังมีชีวิตอยู่ไหม' ก็ให้เอาของในมือเธอมาแลกกับผมในคืนนี้" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตากรรมที่บิดเบี้ยวไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ